18
okt
09

Jazz Fotografie: The cover art of Blue Note Records Volume 1 and 2.

Blue Note Cover art2

Voor mij liggen “The cover art of Blue Note, Volume 1 & 2”, ooit door mijn zoon Robert ergens voor 5 euro op de kop getikt.

Er zijn periodes dat het lijkt alsof alle stukjes van een puzzel vanzelf inelkaar vallen. Dat hadden we in de sixties van de vorige eeuw, toen een geweldige muzikale evolutie en revolutie ontstond na de jaren van Elvis en Cliff Richard. We kenden de beroemde bands zoals Beatles, Who, Beach Boys en Stones en de componisten Lennon & McCartney, Pete Townsend en Brian Wilson. Hun muziek inspireerde en veranderde het tijdsbeeld grondig, qua leefstijl, kunst, kleding en maatschappelijke verhoudingen. We kenden van dichtbij Provo en ontzuiling, maar ook pop-art, hippies, flower power, mini-skirts, LSD en wat al niet. Het volgde elkaar in logische volgorde op en greep in elkaar als de raderen van een wiel. En dat alles georkestreerd met een geweldige muzikale evolutie, vanaf Elvis’ “HoundDog” tot en met het Sergeant Pepper repertoire, onder aanvoering van The Beatles.

In de jaren 50 ontstond er ook zoiets maar minder ingrijpend als in de popjaren 60 omdat het zich vooral  afspeelde zich in Amerika en in het bijzonder in New York. Wat ontstond was een muzikale evolutie, die al vroeg in de 20e eeuw begon in de jazzmuziek. Maar dan de versnelling die zich voordoet in de 40-50-60-tiger jaren. Gemeten vanaf Louis Armstrong ontwikkelde zich de swing, bebop, hardbop, freejazz en fusions zich in sneltreinvaart met zijn helden, Charlie Parker, Miles Davis, Dizzy Gillespy, John Coltrane, Cannonball Adderley en Art Blakey om er een aantal te noemen. Wat de LSD was voor de pop was het gebruik van heroine in de jazzwereld, dat helaas slachtoffers alom maakte. Maar daar ontstond ook het legendarische Blue Note Records, met de evenzeer bewonderde opname studio – en opnametechniek van Rudy van Gelder.

Opvallend is ook dat de mode niet ongemerkt aan deze beweging van musici en liefhebbers voorbij ging. Geimporteerd vanuit London in de UK droeg men “striped button-down shirts, blauwe of witte Oxford hemden, liefst met zwarte stropdassen, kostuums en daaronder “wip-tip brogues” of “beef-roll loafers” (beide termen zijn onvertaalbaar). Vooral het gestreepte hemd van ‘Big’ John Patton op de hoes van ‘The Way I Feel’ was ‘a must have’ voor iedereen in de jazzscene. Kom daar nog eens om in de Nederlandsse huidige scene, waar vale spijkerbroeken met knieen en smerige sneakers zeer in zijn. Hoopgevend is dat ik de Beets Brothers, Benjamin Herman en anderen weer in mooie kostuums en schoenen op de podia zie. Benjamin Herman is alleen daarom al per direct tot best geklede man in de Nederlandse Jazzscene benoemd. Daar was dus niet veel voor nodig, met alle respect voor Benjamin.

Kortom, in de VS vielen al deze stukjes van de puzzel op hun plek en daarvan waaide veel over naar Europa. Maar er ontstond op kunstgebied ook een beweging en Blue Note Records was daarvan de absolute voortrekker en vertolkte het  rolmodel. Laten we eens kijken wat de jazzpianist en “Blue Note Recording Star” Horace Silver zegt in zijn voorwoord van beide boeken over Blue Note:

“Blue Note Records were very meticulous in every aspect of their production: they used the best vinyl, they paid for rehearsals and when I asked to be in on the other parts of my album Alfred Lion (the label’s founder) gave me every opportunity. A lot of musicians in those days worked very hard to make good music and once the music was done, they let Alfred Lion go with the rest of it. One day I went to Alfred and said, I want to sit down with you and look at the pictures you want to use and pick them together and check the sleeve notes before you print them. He agreed to that and so I had input over a lot of things the other guys did’nt bother with. I learnt a lot from that and what I learnt about making a record I learnt from Alfred Lion. I don’t have a favourite cover of mine ……. but thinking back now you know, I kinda like the Tokyo Blues cover !”

Tot zover deze eerste aflevering , wordt vervolgd met meer over beide boeken en werk van Erwin Wittenberg, fotograaf van ons JazzTraffic Trio.

The cover art of Blue Note Volume 1 & 2. ISBN 1 85585 096 6 en1 85585 416 3

Tokyo Blues Cover

Blue Note Cover art 3


0 Responses to “Jazz Fotografie: The cover art of Blue Note Records Volume 1 and 2.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 307 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: