30
okt
09

Jazz Fotografie: The cover art of Blue Note Records, Volume 1 and 2 (Vervolg)

Blue__Note__Lion__WolffpropertyGale

Alfred Lion en Francis Wolff

In 1939 richt Alfred Lion, een Duitse immigrant, in New York het Blue Note platenlabel op. In 1941 volgt Francis Wolff, een oude jeugdvriend hem naar de VS en samen beginnen ze het label vorm te geven. En dan vallen de stukken van de puzzel in elkaar.

De grote Amerikaanse platenmaatschappij Columbia Records introduceert in 1948 de “Long Play record” (LP) die het mogelijk maakte om opnamen van 50 minuten op de grammofoonplaat vast te leggen, als opvolger van de 78 – toeren plaat die slechts een aantal minuten duurde. Deze Long PLay zou de platenbusiness beheersen tot de komst van de CD, midden jaren 1980.

In de eerste jaren legt het Blue Note label talentvolle musici vast zoals Thelonius Monk, Bud Powell en Fats Navarro. En dan gaat het snel. In 1953 gaat Rudy van Gelder, een opname technicus met een thuisstudio die in New Jersey woonde, voor Blue Note werken. Het jaar daarop worden de Jazz Messengers van Art Blakey en Horace Silver opgericht die direct door Blue Note Records worden vastgelegd.
De grote jaren van Blue Note beginnen dan en het beschikt over een stal grote musici met Art Blakey, Lou Donaldson, Hank Mobley, Sonny Rollins, Freddy Hubbard, Jimmy Smith e.v.a. Vooral Art Blakey is de grote man die ontelbare opnames voor het label maakte.

In 1956 komt graficus Reid Miles over van Esquire Magazine naar Blue Note. De LP was inmiddels ingeburgerd en dat betekende dat er ook een hoes (“sleeve”) voor de LP’s moest komen. Vervolgens ontstaat er een unieke samenwerking tussen Miles die de komende jaren ongeveer 500 hoezen voor Blue Note zou ontwerpen en Francis Wolff, die het merendeel van de (zwart wit) portretfoto’s maakte tijdens de opnamesessies en die door Miles werden geintegreerd in het hoesontwerp. Hiermee was een begin gemaakt met Jazz fotografie.

Zoals de echtgenote van Alfred Lion zei: ” They (Alfred & Francis, BvE) were sure that with these new artists they were introducing, so many of them were leaders for the first time, so maybe the public in Harlem knew about them, but across the country they did’nt……” En zoals Reid Miles verklaarde: “I would say that ninety percent of Frank’s photo’s were taken at the recording sessions. I got the pictures from Frank and I integrated them within the design of the moment”.

En hier jazzvrienden, is het moment gekomen om door beide prachtige boeken te gaan bladeren en de ontwerpen op je in te laten werken. Opvallend is dat voor het grootste deel de musici Afro-Amerikanen zijn, maar ook dat de hoesontwerpen vaak de titel van de LP’s vertalen. Zo zien we Herbie Hancock in “My Point of View” peinzend vanachter zijn vleugel, Freddy Roach in “Good Move” achter een schaakbord, Dexter Gordon in een telefooncel op de hoes van “Dexter Calling”, de hoezen van Donald Byrd zijn vaak voorzien van…..juist ja vogels. En ook Donald Byrd op de foto van “A new Perspective” gefotografeerd van achter de neus van een Jaguar E-type,waarvan het ontwerp toen als revolutionair werd gezien. Prachtig ook de hoes van Horace Silver’s “Horoscope” album,vormgegeven met een “Horace-Scope”. En natuurlijk de hoes van Hank Mobley’s “A Caddy for Daddy” met een prachtige dame op de neus van een Cadillac. Erg leuk is ook Lou Donaldson’s “Good Gracious !” die omkijkt naar de benen van een mooie zwarte dame. En natuurlijk “Cool Struttin” van Sonny Clark, uitgebeeld met een paar wandelende damesbenen, gehuld in een vijftiger jaren jurk “over de knie met split” en hoge zwarte pumps. Ach, er is zoveel moois, ga er eens rustig voor zitten.

Wat ook opvalt is de kleding van de musici, vaak goed gekleed, strak in het pak met “button-down short and tie”. En let ook op het simpele Blue Note logo, namelijk het ovaal en de slogan “The finest in jazz since 1939”. En dan natuurlijk mijn persoonlijke favo, de tekening van Horace Silver op bladzijde 81 van Volume 1, op de hoes van “Blowin the Blues away”.

Geinspireerd op dit Blue Note werk zijn de foto’s van Erwin Wittenberg, sinds de oprichting van het JazzTraffic Trio betrokken bij de fotografie voor de site en het promotiemateriaal. Hij maakte ook een foto van Bob Rigter die direct riep nadat hij de foto had gezien: “Jazz photography is still alive !”.
Blog 2Blog 3DSC_6720 copy 2Bob Rigter 2


1 Response to “Jazz Fotografie: The cover art of Blue Note Records, Volume 1 and 2 (Vervolg)”


  1. november 9, 2009 om 10:17 pm

    Check regelmatig je blog om bij te houden en lees je artikelen met veel plezier.
    Leuke stijl van schrijven en informatief. Mooie foto’s overigens.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 307 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: