23
okt
10

Jazz en Marketing: Prijsbeleid oftewel voor een dubbeltje op de eerste rij.

Jazzvrienden, enige tijd geleden  betoogde ik al dat top jazzmusici vaak voor minder dan het minimuum jeugduurloon op de planken staan in de kleinere jazzgelegenheden. Gerekend  vanaf vertrek dan opstellen, optreden, afbreken en naar huis rijden tot thuiskomst. Vaak moeten van de minieme gages nog parkeer- en benzinegeld af. Er zijn jazzgelegenheden zoals Cafe Alto in Amsterdam en Den Uiver in Haarlem die (amateur) musici afschepen met een paar tientjes. Die zijn allang blij dat ze ergens kunnen spelen, het is nu eenmaal een buyersmarkt.

Dan hebben we ook nog het fenomeen van de jamsessies, waarbij een basisbezetting voor een appel en een ei en gratis bier een set speelt, waarna de hongerige amateurs kunnen gaan jammen, voor niets natuurlijk. En de horeca heeft weer muziek voor bijna niets. Puur prijsbederf, maar moeilijk aan te ontkomen, gegeven de marktsituatie. Althans zo lijkt het.

Lees deze citaten uit een artikel van het Financieel Dagblad van 20 oktober j.l.

“Bernard Haitink noemde het kabinetsbesluit om het Muziekcentrum van de Omroep (MCO) te sluiten ‘een flagrante schanddaad’. Door die sluiting verdwijnen een omroepkoor en drie symfonieorkesten. Haitink kan en wil dit in het buitenland niet uitleggen, zo schreef hij deze week in NRC Handelsblad.”

In het geval van de omroepen ben ik het volledig eens. In plaats van het vet uit de omroep organisaties te halen, worden de musici op straat gezet. Zie het eerdere artikel dat ik schreef met citaten van econoom Jaap van Duin.

“Maar tegelijkertijd moeten de podiumkunstenaars de hand in eigen boezem steken, want er is iets structureel mis met hun verdienmodel. Je hoeft maar even naar de prijzen van de kaartjes te kijken om dat te zien.

In november voeren het Radio Filharmonisch Orkest en het Groot Omroepkoor Mahlers Tweede Symfonie op in het Concertgebouw. Het duurste kaartje hiervoor kost welgeteld euro 32,50. Voor dat lachwekkende bedrag krijg je een avondvullende show van 121 topmusici, 75 koorleden, twee sopranen en een dirigent, in de beste concertzaal van de wereld. Voor een staanplaats bij een concert van Jan Smit in een volgepakt Ahoy betaal je meer dan twee keer zo veel.”

Als het orkest en het koor zo geweldig en onmisbaar zijn, waarom kost het duurste kaartje dan geen euro 132? Of zelfs het dubbele daarvan? Onderzoek uit 2008, van economisch onderzoeksbureau APE, laat zien dat podiumkunsten een lage prijselasticiteit hebben: hogere prijzen jagen niet veel mensen weg. Bovendien blijkt de publiekssamenstelling vrij ongevoelig te zijn voor de hoogte van de toegangsprijzen.”

Kijk eens aan, een lage prijselasticiteit. Als de topmusici daarmee aan de gang gaan en dus automatisch meer ruimte laten voor (betaalde) amateurs of semi-profs, ontstaat er tenminste iets dat gaat lijken op een gezonde marktwerking.

“Als De Nederlandse Opera Roméo et Juliette opvoert, kost de beste stoel euro 112. In La Scala (Milaan) betaal je euro 172 voor een uitvoering van Carmen. In de Metropolitan Opera te New York kun je aan La Bohème van Puccini zelfs $ 420 (euro 300) per stoel besteden. (Wel snel boeken, want de duurste plaatsen zijn bijna uitverkocht.)

De Nederlandse orkesten en gezelschappen hebben die prijsverschillen zelf trouwens prima in de gaten. Zo kost een kaartje voor een thuisconcert van het Concertgebouworkest – in 2008 uitgeroepen tot het beste orkest ter wereld – maximaal euro 103. Gaat het orkest op tournee, dan gaat die prijs omhoog. Parijzenaren betalen euro 110, Madrilenen euro 178. En een muziekliefhebber in Tokio mag omgerekend euro 256 neerleggen als het Concertgebouworkest zijn stad aandoet.

Laat Nederlanders ook zulke bedragen neerleggen voor hun kaartje. Niet voor alle stoelen, maar alleen voor de beste plaatsten, bij de best lopende voorstellingen, op de beste dagen en de tijden. Doe er tegen betaling nog een leuk vippakket bij voor de veelbetalers, een meet-and-greet met de eerste violist en een eigen foyer met champagne.”

Dit lijkt een beetje op het VIP en Sky- boxen concept dat zo ongeveer onze Nederlandse voetbalwereld gaande houdt. Wellicht dat de jazzwereld daarvan een zekere afkeer heeft. maar het werkt wel.

“Met rigoureuze prijsdifferentiatie verbetert het verdienmodel en stoomt er nieuw, privaat geld naar de podiumkunsten, in plaats van de publieke subsidies. Bezuinigingswoede omzetten in inventief ondernemerschap, dat zou pas een kunst zijn.”

Mathijs Bouman is macro-econoom.

Bron: Financieel Dagblad, 20 oktober 2010.

Met andere woorden, zaken als prijsdifferentiatie, maar ook product-innovatie zijn instrumenten die de jazzwereld kan toepassen. En sponsoring in de jazz staat in de kinderschoenen en daar valt nog veel te halen. Zie een eerder artikel dat ik schreef over Jazzdag 2010.



0 Responses to “Jazz en Marketing: Prijsbeleid oftewel voor een dubbeltje op de eerste rij.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 312 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: