08
jul
13

Muziek, om te janken zo mooi.

Bevindingen van een “huilprofessor”.

Onder deze kop kop verscheen afgelopen zaterdag een artikel in Het Parool. Dat ging over de bevindingen van “huilprofessor”Ad Vingerhoets van de Universiteit van Tilburg.

Round About Midnight

Vingerhoets is klinisch psycholoog en bestudeert de relatie tussen muziek en emotie, iets dat we allemaal zullen herkennen. Binnenkort publiceert de prof een onderzoek Psychology of Music, waarin ook de relatie tussen muziek en huilen uit de doeken wordt gedaan.

Uit onderzoek met proefpersonen bleek dat trieste muziek de meelevende of emphatische  gevoelens aanspreekt. Niet zo’n opzienbarende conclusie lijkt mij, gegeven de Top 100 van muziek die op begrafenissen wordt gedraaid. Of de top 100 voor Bruiloft muziek die plechtigheid en romantiek oproept.

“In een sombere bui zwelgen we we het liefst nog even in trieste muziek”.

Ook concludeert de prof dat “het een beetje wonderlijk is dat het vooral somberheid is waardoor mensen worden geraakt bij het luisteren naar muziek, en niet zozeer vreugde”.

Uit ander onderzoek wisten we al dat mensen de muziek uit hun jeugd “meenemen” waarbij op latere leeftijd ook klassiek en jazz gewaardeerd gaat worden. Immers de zestigers van nu zijn nog steeds grote Beatle dan wel Stones fans (van beide fan zijn kan pas op latere leeftijd).

Prof. Vingerhoets concludeert in dit kader nog iets interessants, namelijk dat “de adolescentie is heel belangrijk voor de uiteindelijke muziekvoorkeur”. Liedjes waar men vrolijk, ontroerd of verdrietig van wordt vallen op je zestiende. De persoonlijke nummer 1 hit hoorden we op dertienjarige leeftijd en nostalgie blijkt altijd gekoppeld aan het tiende levensjaar.

Miles Davis: Ah-Leu-Cha van het album Round About Midnight.

Met zo’n conclusie ga je meteen bij jezelf te rade en ik wist dat ik op mijn 10e  helemaal weg was van Ah-Leu-Cha in de uitvoering van Miles Davis op het Round About Midnight album.  Mijn oudere broer had die plaat en werd veel gedraaid. Als aankomend drummertje kon ik ook de intro solo van Philly Joe Jones spelen en vertolkte dat later nog in de zesde klas (nu groep 8) op de afscheidsavond van de Lagere School. Inderdaad wordt ik bij het horen van dit nummer overvallen door nostalgie en het gevoel van toen.

Ah-Leu-Cha werd in 1948 geschreven door Charlie Parker en hier is de uitvoering van Miles met  verder John Coltrane,Red Garland,Paul Chambers en Philly Joe Jones op drums.


0 Responses to “Muziek, om te janken zo mooi.”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 307 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: