Archive for the 'Jazz Orkesten' Category



18
jun
13

Django Reinhardt docu: Three Fingered Lightning.

Er is geen enkele gitarist  die een zo grote inspiratiebron is geweest en nog steeds is voor miljoenen jazzliefhebbers in het algemeen en gitaristen in het bijzonder als Jean ‘Django”Reinhardt.

Django Reinhardt

Beroemde foto van Django Reinhardt in 1946 genomen door jazzfotograaf William Gottlieb.

Hij speelde het klaar een volstrekt unieke sound te scheppen met zijn onsterfelijke Quintette du Hot Club de France en door de volstrekt eigen aanpak en sound van de gitaar. Daarbij wordt natuurlijk violist Stéphane Grapelli in één adem genoemd die met zijn hot viool een bepalend element was in deze prachtige jazz soort die vandaag de dag nog door velen wereldwijd wordt gepraktizeerd.

Afgelopen Zondag 16 juni was het zijn 60e sterfdag en vier maanden geleden werd op You Tube een bijna uur durende prachtige documentaire geplaatst over leven en werk van Django, die inmiddels bijna vijfenveertigduizend bezoekers trok.

Je weet nooit of zo een documentaire erop blijft staan dus pak je kans en bekijk vandaag nog de video met een uniek verslag van een unieke gitarist !

30
mrt
13

Eddy Doorenbos overleden.

Eddy Doorenbos

Eddy Doorenbos – Foto Erwin Wittenberg.

Op 25 maart j.l. is zanger Eddy Doorenbos op 91-jarige leeftijd overleden. Het was geen voorpaginanieuws maar zeker iets om bij stil te staan. Voor mijn generatie (babyboomers) was Eddy iets te vroeg om grote bekendheid bij te genieten, met een carriere die zich voornamelijk tussen 1945 en begin van van de jaren ’60 afspeelde.

Begin jaren ’60 was sowieso het einde van heel veel muziekstromingen en bijbehorende carrieres toen de Britse popinvasie met Beatlemania als exponent de wereld veroverde. Grote namen als Sinatra, Presly, Como en Williams raakten op de achtergrond, jazz ging een experimentele kant op die niemand meer kon volgen en overal kreeg de “beatmuziek” de overhand. Ook het Engelse idool Cliff Richard werd genadeloos weggezet door John Lennon die een grondige hekel aan de muziek van Cliff had.

Eddy Doorenbos is een typische representant van een generatie Nederlandse musici die tussen 1940 en 1960 de Nederlandse podia en media domineerde. Een cruciale rol daarin speelde het legendarische orkest ‘The Millers” van Ab de Molenaar waar hij van 1947 tot 1961 deel van uitmaakte en met zangeres Sanny Day de vocals verzorgde.

Eddy was natuurlijk een fan van Sinatra en Nat King Cole. Hij beschikte niet over een technisch geschoolde stem maar zijn timing, swing en vooral herkenbare stemgeluid maakten hem tot een uniek musicus in de Nederlandse scene. Tot op hoge leeftijd bleef hij actief en van zijn zeer bekende nummer “Smoke, Smoke That Cigarette” maakte hij zelfs nog een rapversie.

Naar de familie bekend maakte overleed hij vorige week in zijn  slaap.

R.I.P.

28
mrt
13

Herinneringen aan Harry Mooten (slot)

Accordeola

Accordeon Orkest Jan Gorissen 1955 – Radiostudio. Bezetting: Dick Schallies (piano), Max van Praag (zang), Bob van Venetië (saxofoon), Addy Kleingeld, Harry Mooten en Jan Gorissen (accordeon), Bob van Eekhout Sr. (drums), Wim Sanders (gitaar) en Ger Daalhuizen )bas).

Radio-Accordeon-Orkest Jan Gorissen.

Op bovenstaande foto zien we het Radio-Accordeon-Orkest onder leiding van accordeonist Jan Gorissen uit 1955. Drie leden van de Amstelaires maakten hiervan deel uit n.l. Harry Mooten, Bob van Venetië en Bob van Eekhout. Het waren de gloriejaren van de radio-omroep want er was geen TV en radio amusement werd mateloos populair. Onderaan het artikel een You Tube filmpje met een bewaard gebleven opname van het orkest.

De gouden jaren.

De jaren 1950 – 1960 waren gouden jaren voor goede beroepsmusici in de amusementswereld. Het waren de jaren van de wederopbouw en de vraag naar amusement nam een een grote vlucht.

In de grote steden en met name Amsterdam was overal live muziek in de avond met kleine combo’s. Er werd gespeeld in restaurants, dancings, lunchrooms, nachtclubs, revu’s en bioscopen. Zo had het City Theater op het Leidseplein het toen zeer bekende City Theater Orkest o.l.v. Lex van Weeren dat voor het begin van de  film een kort programma speelde. En dat elke dag !

Accordeola

De komst van buitenlandse orkesten.

Er was zoveel vraag naar muziek dat er zelfs orkesten uit met name Italië en Griekenland hier kwamen spelen. Bekend waren bijvoorbeeld “The Athenians” die veel optraden in Nightclub – Dancing  “The Blue Note” op het Leidseplein waar toendertijd ook Imca Marina haar eeerste schreden op het muziekpodium zette.

De schnabbeltoer

De schnabbeltoer.

De schnabbeltoer.

Dan was er “de schnabbeltoer” . Overal in het land traden artiesten en zangeressen/zangers op en die moesten natuurlijk worden begeleidt. Avond aan avond waren musici en artiesten over het hele land bezig het publiek te vermaken. Bekende namen waren Max van Praag, Eddy Christiani, Rudi Carrell, Johnny en Rijk, Tobi Rix e.v.a. Henk van Gelder schreef een alleraardigst boekje over deze periode.

Hoge gages en een vrije dag !

De sociale positie van de musici verbeterde ook sterk in deze periode. Door de grote vraag gingen de gages sterk omhoog en de Nederlandse Toonkunstenaars Bond kreeg het wettelijk voor elkaar dat de horeca vakantiegeld aan de musici moesten betalen. Helaas, als de musici daarom vroegen werd er meestal “nee” verkocht door veel opdrachtgevers.

Ook kregen de musici recht op een vrije dag. Dat was voor de oorlog niet het geval maar merkwaardig genoeg dankten ze dit aan de Duitse bezetter die een vrije dag voor musici aan het begin van de oorlog invoerde omdat dit in Duitsland heel gewoon was.

Ook overdag konden de musici goed geld verdienen. Door de opkomst van de radio en grammofoonplaten industrie was er veel vraag naar professionele musici die goed konden lezen en zonder enige voorbereiding direct een plaat of radiouitzending konden inspelen.

Grote orkesten en kleine combo’s.

Er waren grote orkesten zoals het Metropool Orkest, de Zaaiers, The Ramblers en de Skymasters, maar er waren ook vele kleine combo’s die voor allerlei radiouitzendingen werden ingezet, met vaak de accordeon als middelpunt, een geweldig populair instrument in die jaren.

Het einde van The Amstelaires.

Een typisch voorbeeld van zo een radio orkest staat op bovenstaande foto’s, het radio -accordeonorkest – van Jan Gorissen, met drie leden van de Amstelaires die we in de vorige afleveringen tegen kwamen. Na 1955 ging het orkest uit elkaar. Harry Mooten ging voornamelijk radio – en plaatopnames doen, Bob van Eekhout Sr. stapte over naar het orkest van de toen zeer populaire Eddy Christiani. Met deze vierde en laatst aflevering sluit de serie van vier artikelen met herinneringen aan Harry Mooten en The Amstelaires.

Hieronder een filmpje met opnames van het accordeonorkest en de grote successen van Max van Praag.

24
mrt
13

Herinneringen aan Harry Mooten (3)

The Amstelaires

The Amstelaires in de studio van Sveriges Radio in Stockholm Januari 1952.. V.l.n.r. bassist Wim Kroon, accordeonist Harry Mooten, klarinettist Bob van Venetië, de Zweedse omroeper en Bob van Eekhout Sr.op drums.

Van Oktober 1951 tot en met Februari 1952 waren The Amstelaires op tournee in Scandinavie waarvan de laatste twee maanden in Zweden. De jazzy sound van het orkest trok in Zweden de aandacht van Sveriges Radio, de toenmalige Zweedse staatsomroep. Zweden was en is altijd een jazzminded land geweest en in die tijd was een Nederlands orkest iets bijzonders en dus volgde een uitnodiging voor een radio optreden waarvan de foto hierboven getuigd.

De toenmalige manager van het orkest, bassist Wim Kroon, was een zeer ondernemende figuur. Hij regelde optredens, zorgde voor de kostuums en de PR. De PR mogelijkheden in die tijd waren beperkt zonder TV en Internet dus werd het vooral gezocht in flyers in de vorm van foto’s. Tijdens de tournee werd van The Amstelaires de onderstaande fotocollage gemaakt door een  fotostudio in Copenhagen.

The Amstelaires

The Amstelaires 1951

De foto’s zijn geposeerd maar het onderstreept wel dat het een “allround show orchestra” was aangezien de musici multi-instrumentalisten waren, voor die tijd heel gewoon en onontbeerlijk om een goed belegde boterham als beroepssmusicus te kunnen verdienen.

Na de tournee keerde het orkest terug naar Nederland en had aansluitend een contract voor twee maanden in Huize Poll in de Bilt. Dat was een zeer gerenommeerd hotel annex dancing dat landelijke bekendheid had gekregen omdat in 1938 de beroemde saxofonist Coleman Hawkins daar de hele maand januari had opgetreden. Onderstaand nog een fotocollage van het interieur van Huize Poll dat in de nacht van 12 op 13 april 1958 geheel uitbrandde.

Huize Poll - De Bilt 1955

Huize Poll – De Bilt 1955

In de volgende en laatste aflevering treffen we de musici aan bij de Hilversumse omroepen met Max van Praag.

In dit You Tube filmpje ziet U Harry Mooten als de Grote Grijze Geitenbreier in de Film van Ome Willem met Edwin Rutten en Harry Bannink achter de piano.

12
mrt
13

Herinneringen aan accordeonist Harry Mooten (1).

Harry Mooten en Bob van Eekhout

The Four Windmills in 1949 in Jazzclub Sheherazade, Wagenstraat, Amsterdam. V.l.n.r. Bob van Venetië, Harry Mooten, Bob van Eekhout Sr., Wim Kroon.

Zo af en toe blader ik door het fotoalbum van mijn vader Bob van Eekhout Sr. die ruim 45 jaar beroepsmusicus was. Dat leverde al aardige verhalen en blogartikelen op over Eddie Christiani, de Ernst van ’t Hof Bigband en drummer Jan Engels (vader van John), accordeonist Johnny Meijer en drummer Joop Korzelius.

Die verhalen leveren een aardig tijdsbeeld op van musici in de amusements sector tijdens de jaren 1940 – 1960 toen je als goede beroeps nog een meer dan gemiddeld goede boterham kon verdienen. Overdag radiouitzendingen of plaatopnames en ’s avonds spelen in clubs, bars en danszalen toen  overal nog levende muziek was, zeker in Amsterdam.

The Four Windmills

Bovenstaande foto dateert uit 1949 toen een orkest met de naam “The Four Windmills” was geformeerd en optrad in de meest notoire jazzclub van Nederland, de”Sheherezade”  in de Wagenstraat in Amsterdam.  De bezetting bestond uit v.l.n.r. Bob van Venetië (tenorsax, klarinet en viool), Harry Mooten (accordeon, piano), Bob van Eekhout Sr. (drums, piano, contrabas) en Wim Kroon (contrabas en accordeon).

Het was in die dagen heel gewoon dat beroepsmusici veel tijd en studie staken in het spelen van meerdere instrumenten. Daarmee kon een “allround” orkest worden geformeerd maar wat belangrijker was, je kon als musicus je kansen op werk vergroten als je op meerdere instrumenten inzetbaar was.

Op de foto ziet U achter de piano accordeonist Harry Mooten (1928 – 1996), die later grote bekendheid zou krijgen als bepalend voor de sound van het orkest van Harry Bannink en als de ‘Grote Grijze Geitenbreier”in de TV serie “De Film van Ome Willem”.

De schoenmaat van Harry

Maar als bij ons thuis het gesprek ging over Harry, dan ging dat niet over zijn muziek maar over zijn grote voeten. Dat zat zo. Het orkest speelde in de zomermaanden van 1950 in Noordwijk en het was voor die tijd normaal dat vrouw en kinderen mee gingen waar de musici speelden, een waar nomadenbestaan.

Overdag ging de hele club musici met aanhang naar het strand en ging de badkleding aan en de sokken uit. Toen bleek dat Harry beschikte over een paar voeten van het type superschuit. Als kind vergeet je zoiets nooit meer en elke keer als ik een foto van Harry zie dan denk ik aan…… juist.

Maar hij was natuurlijk een fantastische muzikant waarover volgende aflevering meer. Gelukkig zijn er nog opnames van Harry bewaard gebleven op You Tube.

16
feb
13

John Engels: still going very strong.

John Engels

John Engels

Terwijl veel van zijn leeftijdgenoten er een studie Geraniums op hebben zitten of hulpbehoevend zijn dartelt de 75-jarige John Engels nog steeds door de jazzweide. En hij ziet er nog steeds patent uit met zijn onafscheidelijke lange shawl om de nek geknoopt.

Ik weet niet of er wetenschappelijk bewijs voor is, maar als je als gepassioneerd musicus van de fles en de “suikerpot” kunt afblijven loopt je grote kans op een lang en gezond leven. Daarvan zijn bewijzen te over.

Goed beschouwd volg ik John al dik veertig jaar toen ik zelf als kleine jongen op zaterdagmiddag meedrumde met radio uitzendingen van The Diamond Five waarvan hij de drummer was. De man had en heeft altijd iets speciaals gehad alhoewel er tijden waren dat ik hem minder kon waarderen. Ik herinner me een optreden van hem in de jaren ’70  in jazzcafé De Harmonie in de Voetboogsteeg (Amsterdam) waar hij speelde met zoveel fratsels en friemels dat het wat warrig werd, vond ik althans.

Maar al jaren speelt John zoals hij geboren is, functioneel, d.w.z. meespelend en ondersteunend, melodieus,  muzikaal en niet te vergeten, “swingend als de nete”. Dat laatste heeft hij niet van een vreemde want volgens mijn vader, zelf drummer en collega van vader Jan Engels, was Engels Senior ook een natuurlijke swinger.

Sinds 2009 is John toegetreden tot het Barnicle Bill trio, ontstaan uit jamsessies in de kelder van John’s huis. Dat trio vormt hij met twee jonge musici van wie hij de vader of misschien zelfs opa had kunnen zijn. Op 24 februari a.s. presenteert het trio de nieuwe CD in de North Sea JazzClub in Amsterdam.

Laten we hopen dat we nog lang kunnen genieten van deze “vogel” (John’s favoriete benaming voor collega’s), pure musicus en jazzveteraan.

11
feb
13

The Andrews Sisters: Don’t Sit Under The Apple Tree.

The Andrews Sisters

The Andrews Sisters

Slechts hier en daar een heel klein berichtje liet ons weten dat de laatste van de drie Andrews Sisters, Patty Andrews, op Woensdag 30 Januari 2013 op 94-jarige leeftijd is overleden.

Patty was de Leading Lady van het trio die altijd in het midden stond van deze geweldig swingende “meidengroep” avant la lettre. De dames waren klassiek geschoold en hun zeer zuivere stemmen stelde ze in staat om perfecte close harmony te vertolken van top swingende nummers die we nu als klassiekers beschouwen.

Hun meest succesvolle periode was in de jaren 1940 – 1945 toen ze met hun films en platen grote populariteit verwierven bij de Geallieerde troepen. Titels als “Bei Mir Bist Du Schein, Rhum And Coca Cola, Don’t Sit Under The Apple Tree en Rhum Boogie” zorgden voor een enorm enthousiasme over de hele wereld. Naar men zegt zelfs bij de Duitse troepen (in het geheim).

Het repertoire van de Andrews Sisters is nog steeds populair en heel veel geïmiteerd door allerlei groepen, al is het wellicht beter te zeggen geïnspireerd, en heel vaak heel goed gedaan. Ook onze eigen Star Sisters onder aanvoering van Patricia Paay maakten ooit een prima medley van het repertoire van de The Andrew Sisters.

10
feb
13

Donald Byrd overleden.

Ruim een maand geleden plaatste ik nog een artikel op dit blog over Donald Byrd: “A New Perspective” en afgelopen week bereikte ons het bericht dat Byrd op Maandag 4 Februari op tachtigjarige leeftijd is overleden. Weer een jazz icoon van die gouden generatie die in de jaren 1950 – 1970 zo een belangrijke invloed op de jazzmuziek heeft gehad.

Byrd stond erom bekend dat hij vaak de traditionele paden verliet om zijn eigen en de grenzen van de jazz te verleggen. Lees het artikel over A New Perspective er maar op na en luister hoe hij Jazz en Gospel (toch al verwant) op zo een bijzondere manier samenbracht. Ook deinse hij er niet voor terug om in de jaren ’90 nog een opname met een rapper te maken.

Veel over Byrd valt te lezen in het boek Blue Note Records-The Biography waar de schrijver van het boek Richard Cook nogal kritisch is over Byrd’s muzikale benadering. Hoe dan ook de man had een geweldige carriere en speelde met alle groten in de jazz.

Het overlijden van Byrd werd afgelopen Donderdag bekend gemaakt door zijn neef die zei: “”Let’s remember Donald as a one of a kind pioneer of the trumpet, of the many styles of music he took on, of music education. In sum, Donald was an avid, eternal student of music, until his death. That’s what I try to be, everyday!!
Rest in peace, uncle!”

R.I.P. Donald Byrd

23
dec
12

Ter Nagedachtenis aan Oscar Peterson

peterson

Vandaag 23 december is het op de kop af vijf jaar geleden dat de “Maharadja van het Klavier” (zo genoemd door Duke Ellington) overleed. Oscar Peterson werd in 1949 ontdekt ontdekt door impressario Norman Granz. Die was voor zaken in Toronto en terug op weg naar het vliegveld toen hij tijdens de taxirit een fantastische pianist op de radio hoorde. De taxichauffeur die wist wie en waar het was kreeg van Granz opdracht om rechtsomkeert te maken en zo ontmoette Norman Granz voor het eerst Oscar Peterson.

Granz was zo onder de indruk van Peterson’s kwaliteiten dat hij hem dat jaar naar New York haalde voor een concert in Carnegie Hall. Het zou het begin worden van een lange samenwerking waarbij Granz als platenbaas en manager van Peterson diens carriere tot grote hoogte bracht. Als is het aannemelijk dat Peterson het ook zonder hem ver zou hebben geschopt.

Uit de vele video’s die er van Peterson zijn is het moeilijk kiezen maar zijn (en dat van zijn trio) uitvoering van Nigerian Market Place is en blijft heel bijzonder.

12
dec
12

Metropool Orkest Adieu ?

Orkest Johnny Meijer met v.l.n.r. Jan de Vries (hot viool),Jan Altink (gitaar), Bob van Eekhout Sr. (drums), Johnny Meijer (accordeon), Guus Brokx (piano), Frans Vellekoop (contrabas).

Orkest Johnny Meijer met v.l.n.r. Jan de Vries (hot viool),Jan Altink (gitaar), Bob van Eekhout Sr. (drums), Johnny Meijer (accordeon), Guus Brokx (piano), Frans Vellekoop (contrabas).

In ons familiealbum vond ik een foto van vlak na de oorlog van het orkest Johnny Meijer, genomen voor de AVRO studio, waar mijn vader Bob van Eekhout Sr. drums in speelde. Een beroepsorkest dat door de regelmatige radiouitzendingen naast engagementen in clubs en dancings goed hun boterham konden verdienen. Dit orkest is al lang ter  ziele.

Weer dreigt er een orkest te sneuvelen in omroepland. Voor zover ik weet is dat het laatste orkest dat nog over is en daarmee dreigt een einde te komen aan een lange traditie van Nederlandse omroeporkesten die allemaal het loodje hebben gelegd. Mensen van mijn generatie zullen zich nog veel orkesten herinneren, zoals natuurlijk The Ramblers en The Skymasters, maar ook het KRO Dansorkest o.l.v. Klaas van Beek, het VARA dansorkest o.l.v. Charlie Nederpelt, het orkest Frans Mijts, het orkest Malando van Arie Maasland. Al deze orkesten hadden wekelijkse uitzendingen die veel werden beluisterd en vaak als visitekaartje van de omroep dienden. Elk orkest had zijn eigen zanger en zangeres zoals Greetje Kauffeld, Jany Bron en Karel van der Velden, Marcel Thielemans en Francisca Deschamps.

Maar er waren ook veel kleinere combo’s. Ikzelf drumde mee op zaterdagmiddag met uitzendingen van The Diamond Five of The DSC en een ander Dixieland orkest o.l.v.Roeffie Hueting. Of orkesten van Johnny Meijer, Eddie Christiani, Max Woiski en Max van Praag. En er waren kleine trio’s met Ger van Leeuwen op piano, Ger Daalhuizen op bas en Cor van den Berg op drums.Een enorme  rijke traditie die in de loop der jaren vakkundig om zeep is geholpen.

Het is nu allemaal vergane glorie en nostalgie. Wellicht is er nog hoop voor het Metropool Orkest.




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: