Posts Tagged ‘art blakey

16
okt
13

Chaotisch Swingend Verjaardagsfeestje: Blakey viert 70e verjaardag.

Op 9 oktober 1989 viert Art Blakey zijn verjaardag op het Leverkusen JazzFest. Tijdens een 1 1/2 uur durend amusant, feestelijk en vooral swingend verjaardagsfeest, vastgelegd door de Duitse TV, gebeurt er van alles wat op een verjaardagsfeestje thuishoort, althans als je Blakey heet.

art blakey

Het opent met twee nummers van de JazzMessengers en Blakey achter de drums. Traditiegetrouw met jonge talenten waaronder een onwaarschijnlijk goede pianist van 18 jaar.

Daarna gaat het echt loos. Roy Haynes gaat achter de drums en vervolgens komt een hele stoet ouwe Messengers garde het podium op met o.a. Jacky McLean, Freddy Hubbard, Wayne Shorter, Benny Golson en Curtis Fuller. Het swingt als de nete en het wordt steeds leuker.

Blakey wordt geïnterviewd door een aantrekkelijke Duitse presentatrice en Blakey wordt er zowaar een beetje bronstig van en blijkt ook een beetje doof. Dan komt er taart en champagne en Blakey doet zijn verhaal over van alles en nog wat.

Vervolgens komt er een uitstekende zangeres het podium op met een decolleté tot aan haar navel en doet een swingende vertolking van het stuk “Mr. Blakey” dat zijn oude compaan Horace Silver speciaal voor zijn verjaardag componeerde.

Dan wordt de chaos compleet als Blakey achter de piano gaat zitten. Als hij gaat zingen wordt het nog leuker, met een wat aparte vertolking van For All We Know weten we in ieder geval dat er geen zanger aan hem verloren is gegaan.

Het superfeest eindigt als Blakey achter de drums  gaat zitten en eindigt met natuurlijk de fenomenale shuffle “Blues March”.

Op 16 oktober 1990, een jaar en een week later is Blakey dood, overleden aan de gevolgen van longkanker. Maar dit feestje kunnen ze hem niet meer afpakken.

13
okt
13

!!!!!impulse!!!!!art blakey!!!!!jazzmessengers!!!!!

Afgelopen Vrijdag 11 oktober was het de geboortedag van mijn  jeugdheld, drummer en bandleider Art Blakey (11.10.1919 – 16.10.1990).

Art Blakey Jazz Messengers

Art Blakey Jazz Messengers

Toen ik een jaar of twaalf was en aankomend drummertje, had mijn oudere broer een LP van hem gekocht met de titel !!!!!impulse!!!!!artblakey!!!!!jazzmessengers!!!!!

Een fantastische plaat waar ik ongelooflijk veel van geleerd heb. Zoals het onafhankelijk spelen van de linker en rechterhand op de eerste maten van I hear a Rhapsody, “comping” en de “press roll” op Alamode in uptempo jazz groove, cross stick accenten op de 4e tel.

Maar ook tempo changes van Latin naar swing op Invitation, de karakteristieke Latin groove van Blakey op Circus. Of het dubbele tempo op You Don’t Know What Love Is. Daar kan geen leerboek tegen op.

Dit album van Blakey met verder Lee Morgan op trompet, Curtis Fuller op trombone, Wayne Shorter op tenorsax, Bobby Timmons op piano en Jymie Merritt op bas is nog steeds het juweel van mijn jazz collectie.

Ga even ruim 6 minuten zitten voor Alamode, een typisch hardbop nummer waarbij je niet stil kunt zitten.

30
okt
12

Art Blakey Live San Remo – 23.03.1963

Art Blakey

Jazzvrienden en vriendinnen, als je een uur van echte hardbop wilt genieten dan is hier de kans. Dankzij You Tube komen er steeds meer archief films beschikbaar die we waarschijnlijk anders nooit te zien kregen. Deze film van Art Blakey’s Jazz Messengers uit 1963 werd eerder dit jaar op YT geplaatst. Het concert duurt ruim vijftig minuten en geeft een perfecte inkijk in de jazzscene van de zestiger jaren, toen alle jazzgroten nog alive and kicking waren. Gefilmd op zwart-wit met slechts een paar microfoons en de aankondiging van  een Italiaanse dame die wat moeilijk uit het woord Jazz Messengers komt. Het jaar 1963 waarin  de Jazz Messengers op hun best waren met Freddie Hubbard, Wayne Shorter, Curtis Fuller, Cedar Walton , Reggie Workman en de grote man zelf op drums. Koptelefoon op is aan te raden.

24
jun
12

De geboorte van The Jazz Messengers.

In 1954 was Horace Silver een van de meest gevraagde pianisten in de New Yorkse jazz scene. Ook als componist had hij naam gemaakt en zes “guide lines to musical compositions” opgesteld: melodic beauty, meaningful simplicity, harmonic beauty, rythm,en environmental/regional and spiritual influences.Toen Blue Note aan Silver vroeg om een opname te maken met een kwintet riep hij Hank Mobley, Doug Watkins, Kenny Dorham en Art Blakey bijelkaar. Ze kozen de naam Jazz Messengers die Blakey in de late jaren ’40 eerder had gebruikt voor een zeventien-mans band en een septet dat eerder voor Blue Note opnam. The Jazz Messengers waren geboren, een van de meest invloedrijke Hard Bop combo’s ooit.

16
jun
12

Hoe “Show Me The Way To Go Home” een beroemde jazzklassieker werd.

Velen zullen de melodie kennen van Show Me The Way To Go Home“, een Engelse folksong uit 1925. Veel minder mensen zullen weten dat dit nummer de basis vormde voor een van de oudste jazzklassiekers “The Preacher”. Het werd gecomponeerd door Horace Ward Martin Tavares Silva, beter bekend als Horace Silver (1928). Silver, pianist en componist,  schreef The Preacher uit gewoonte omdat hij een optreden altijd afsloot met Show Me The Way. Met zijn roots in de Kaap Verdische eilanden werd Silver een vernieuwer in de bop die vooral in zijn compositorische werken de hard bop gestalte gaf met Latin georienteerde ritmes. Ook zijn religieuze afkomst en pianolessen van een kerkorganist waren van grote invloed op zijn werk. In 1950 werd hij ontdekt door Stan Getz en speelde in zijn kwintet voordat Silver voor een lange carriere naar New York vertrok. Gek genoeg is van The Preacher geen YT filmpje te vinden, wel van zijn stuk “Doodlin’ een medium blues tempo met een two beat feel waarin een hoofdrol voor Silver en Art Blakey.

06
jan
12

Business and all that jazz.

Miles Davis - Google / Life Images

Whenever a person or a company is successful, everybody wants to understand why and how. Because in the end, being successful is what we all want and we think “if we do it their way we will become successful as well”. However it does not work that way. In my working life I frequently followed courses by Professor Andrew Cox who leads the Centre for Business Strategy and Procurement, University of Birmingham (England). Andrew’s  much used credo was “don’t copy, but try to understand their success”. Another point he made is that in business you always need to take into account “the contingent circumstances” because if you fail to do so, in the end your business will fail as well. These thoughts came to my mind when I read the paper ” Leading Entrepreneurial Teams: Insights from Jazz” by Deniz Ucbasaran, Associate Professor in Entrepreneurship Nottingham University Business School. In this highly interesting study she investigates why Duke Ellington, Art Blakey and Miles Davis were such great jazzband leaders. The study seems to conclude mainly on psychological factors rather than business rationales such as concert revenues and record sales.

My conclusion would be: Miles Davis was the most successful bandleader because he constantly kept focus on the contingent circumstances for decades as he kept on developing his music from early bebop in the forties to fusion in the late eighties. This paper is highly recommended:

I._Creative_Industries_Entrepreneurship-_Deniz_Ucbasaran, or read the article in The Guardian.

28
okt
11

Art Blakey & The Jazz Messengers: Night In Tunesia – Live 1958.

In 1942 componeerde trompettist Dizzy Gillespie het stuk Night In Tunesia. Gillespie was een pionier op het gebied van integratie van Afro-rythms in de jazzmuziek. Van het nummer bestaat een tekst en vocale versie maar als jazzstandard is het de instrumentale versie die het meest is opgenomen. Het stuk is qua structuur opgebouwd naar Afrikaanse thema’s en ritmiek. De opening kent een bassriff die continu wordt herhaald wat nieuw was voor die jaren. Na het A en B gedeelte gaan de improvisaties over in bop en na elke solo volgt een zogenaamde “interlude” waarbij een deel van het stuk wordt herhaald als intro voor de volgende solist. In deze live uitvoering van Art Blakey & The Jazzmessengers is goed te horen hoe Blakey het rythm van “The Sacrifice”  (zie vorige blogpost) inbrengt in dit stuk van Gillespie. Luister naar deze opzwepende muziek met Lee Morgan (trompet), Benny Golson (tenorsax), Bobby Timmons (piano), Jymie Merritt (bas) en natuurlijk die geweldige Blakey op een Gretsch drumkit.

PS. In deze versie wordt de interlude niet gespeeld en na de solo van Lee Morgan lijkt er een klein stukje film te ontbreken.

26
okt
11

Art Blakey & The JazzMessengers: The Sacrifice-voer voor krokodillen.

Drummer Art Blakey (1919 – 1990) heeft zich enorm ingezet voor de integratie van de Afrikaanse rythms in de bebop. Hij was en is een held van mij omdat ik al heel jong met zijn werk in aanraking kwam. Blakey was niet alleen een geweldige drummer maar ook een uitstekende organisator. Hij werd geboren in Pittsburg en kwam snel onder de hoede van zijn levenslange vriend Thelonius Monk die hem meenam naar de jazz scene in New York. Vanaf 1947 verbleef hij enige jaren in Nigeria. Niet zoals later werd geschreven, om drums te studeren, maar omdat hij in die periode weinig werk had en zich verdiepte in religie en filosofie. (interview DownBeat Magazine 11/1979). Blakey bekeerde zich tot de Islam en veranderde zijn naam in Abdullah Ibn Buhaina. In 1956 nam hij met zijn JazzMessengers een album op met de titel “Drum Suite”. Dat album bevatte een stuk met de titel “The Sacrifice”, naar het schijnt sloeg dat op een Afrikaanse ceremonie waarbij twee mensen werden geofferd aan krokodillen………. Voor dat verhaal kan ik niet instaan maar muzikaal gezien is het een zeer interessant stuk waarin Blakey laat horen hoe je jazzdrum solo’s kunt integreren in Afrikaanse rythms.

Bron: http://www.jazzdiscography.com/Artists/Blakey/chron.htm

26
okt
11

Oerjazz en keihard swingend: Dromo Dance Ensemble Accra.

Via de Amsterdamse band Jungle By Night en Ethio-Jazz musicus Mulatu Astatke zijn we terechtgekomen in de het werelddeel dat we de bakermat van de jazz en latin-jazz mogen noemen: Afrika.  Het land waaruit de bevolking door de slavendrijvers  zomaar uit hun dorpen werd weggerukt. Ze verloren hun vrijheid of hun leven. Wat niemand ze echter af kon pakken was hun prachtige muziekcultuur die in Afrika zelf nog steeds voortleeft en door de jazz, latin-jazz en blues wereldvermaard werd. Met simpele trommels van uitgeholde boomstammen of kalabassen met antilopevellen ontwikkelde zich een enorm boeiende muziekstijl die van generatie op generatie werd overgebracht. Op bijgaand filmpje van het Dromo Dance Ensemble zien we de oervorm van jazz waar Max Roach, Art Blakey, Elvin Jones en Philly Joe Jones hun inspiratie vandaan haalden. Instrumenten met exotische namen: zoals v.r.n.l. de hoge trommels met de naam Fontonfroms, daarnaast twee schuine Atumpani’s, een smalle Atsivemu, een Sogo en tenslotte een soort grote sambabal met de naam Axatse. Prachtige exotisch swingende drumklanken van geboren drummers van het Dromo Dance Ensemble uit Ghana.

30
okt
09

Jazz Fotografie: The cover art of Blue Note Records, Volume 1 and 2 (Vervolg)

Blue__Note__Lion__WolffpropertyGale

Alfred Lion en Francis Wolff

In 1939 richt Alfred Lion, een Duitse immigrant, in New York het Blue Note platenlabel op. In 1941 volgt Francis Wolff, een oude jeugdvriend hem naar de VS en samen beginnen ze het label vorm te geven. En dan vallen de stukken van de puzzel in elkaar.

De grote Amerikaanse platenmaatschappij Columbia Records introduceert in 1948 de “Long Play record” (LP) die het mogelijk maakte om opnamen van 50 minuten op de grammofoonplaat vast te leggen, als opvolger van de 78 – toeren plaat die slechts een aantal minuten duurde. Deze Long PLay zou de platenbusiness beheersen tot de komst van de CD, midden jaren 1980.

In de eerste jaren legt het Blue Note label talentvolle musici vast zoals Thelonius Monk, Bud Powell en Fats Navarro. En dan gaat het snel. In 1953 gaat Rudy van Gelder, een opname technicus met een thuisstudio die in New Jersey woonde, voor Blue Note werken. Het jaar daarop worden de Jazz Messengers van Art Blakey en Horace Silver opgericht die direct door Blue Note Records worden vastgelegd.
De grote jaren van Blue Note beginnen dan en het beschikt over een stal grote musici met Art Blakey, Lou Donaldson, Hank Mobley, Sonny Rollins, Freddy Hubbard, Jimmy Smith e.v.a. Vooral Art Blakey is de grote man die ontelbare opnames voor het label maakte.

In 1956 komt graficus Reid Miles over van Esquire Magazine naar Blue Note. De LP was inmiddels ingeburgerd en dat betekende dat er ook een hoes (“sleeve”) voor de LP’s moest komen. Vervolgens ontstaat er een unieke samenwerking tussen Miles die de komende jaren ongeveer 500 hoezen voor Blue Note zou ontwerpen en Francis Wolff, die het merendeel van de (zwart wit) portretfoto’s maakte tijdens de opnamesessies en die door Miles werden geintegreerd in het hoesontwerp. Hiermee was een begin gemaakt met Jazz fotografie.

Zoals de echtgenote van Alfred Lion zei: ” They (Alfred & Francis, BvE) were sure that with these new artists they were introducing, so many of them were leaders for the first time, so maybe the public in Harlem knew about them, but across the country they did’nt……” En zoals Reid Miles verklaarde: “I would say that ninety percent of Frank’s photo’s were taken at the recording sessions. I got the pictures from Frank and I integrated them within the design of the moment”.

En hier jazzvrienden, is het moment gekomen om door beide prachtige boeken te gaan bladeren en de ontwerpen op je in te laten werken. Opvallend is dat voor het grootste deel de musici Afro-Amerikanen zijn, maar ook dat de hoesontwerpen vaak de titel van de LP’s vertalen. Zo zien we Herbie Hancock in “My Point of View” peinzend vanachter zijn vleugel, Freddy Roach in “Good Move” achter een schaakbord, Dexter Gordon in een telefooncel op de hoes van “Dexter Calling”, de hoezen van Donald Byrd zijn vaak voorzien van…..juist ja vogels. En ook Donald Byrd op de foto van “A new Perspective” gefotografeerd van achter de neus van een Jaguar E-type,waarvan het ontwerp toen als revolutionair werd gezien. Prachtig ook de hoes van Horace Silver’s “Horoscope” album,vormgegeven met een “Horace-Scope”. En natuurlijk de hoes van Hank Mobley’s “A Caddy for Daddy” met een prachtige dame op de neus van een Cadillac. Erg leuk is ook Lou Donaldson’s “Good Gracious !” die omkijkt naar de benen van een mooie zwarte dame. En natuurlijk “Cool Struttin” van Sonny Clark, uitgebeeld met een paar wandelende damesbenen, gehuld in een vijftiger jaren jurk “over de knie met split” en hoge zwarte pumps. Ach, er is zoveel moois, ga er eens rustig voor zitten.

Wat ook opvalt is de kleding van de musici, vaak goed gekleed, strak in het pak met “button-down short and tie”. En let ook op het simpele Blue Note logo, namelijk het ovaal en de slogan “The finest in jazz since 1939”. En dan natuurlijk mijn persoonlijke favo, de tekening van Horace Silver op bladzijde 81 van Volume 1, op de hoes van “Blowin the Blues away”.

Geinspireerd op dit Blue Note werk zijn de foto’s van Erwin Wittenberg, sinds de oprichting van het JazzTraffic Trio betrokken bij de fotografie voor de site en het promotiemateriaal. Hij maakte ook een foto van Bob Rigter die direct riep nadat hij de foto had gezien: “Jazz photography is still alive !”.
Blog 2Blog 3DSC_6720 copy 2Bob Rigter 2




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 313 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: