Posts Tagged ‘Belgium

29
apr
12

TOOTS 90.

Hij is een van de heel weinigen in leven die nog met Charlie Parker heeft gespeeld. “Jeanke” Thielemans viert vandaag zijn 90e verjaardag. Door een combinatie van enorm vakmanschap, bescheidenheid en zijn hoge leeftijd heeft deze musicus met zijn “mondmuziekse” een onwaarschijnlijke carriere opgebouwd die hem in contact bracht met alle groten in de jazz over de hele wereld. Zijn verjaardag wordt groots gevierd met een nieuwe live CD en vinyl versie, een DVD en een jubileumboek met de titel “TOOTS90”. En diverse optredens in zijn vaderland. Hij beschouwd het album dat hij met Bill Evans maakte met de titel “Affinity” als zijn beste werk. Niet gek voor dat “ketje uit de Marollen. Proficiat Toots !

19
nov
10

Broadway Musicals (22): All The Things You Are.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Very warm for May” van Jerome Kern en Oscar Hammerstein II. We brengen de compositie “All the things you are”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Op 17 November 1939 ging de musical “Very warm for May” in premiere in het Alvin Theater op Broadway. Het was direct een flop. Op de tweede dag na de premiere zaten er twintig mensen in de zaal. Ondanks dat de entreeprijs werd verlaagd liep de musical niet en werd na 59 voorstellingen gestopt. Volgens de critici was het slechte script de oorzaak. Dat was op het laatste moment gewijzigd en werd er niet beter op.

En er was behoorlijke concurrentie want een maand later ging Cole Porter’s “Du Barry was a lady” in premiere en ook Rodgers en Hart’s “Too many girls” liep van stapel. Daarom werd “Very warm for May” ook wel de “lost musical” genoemd. De meest uitgebreide musicalgids  “Broadway Musicals Show by Show” noemt de productie niet eens. Kort na Nieuwjaarsdag 1940 werd de productie gestopt.

De muziek werd geschreven door Jerome Kern en Oscar Hammerstein II, toen al grote namen in de wereld van de film en musical. Er kwamen lovende kritieken van de pers over de muziek maar uiteindelijk werd “All the things you are” de enige echte hit. En wat voor een hit. Een opname van The Tommy Dorsey Band uit 1939 werd al direct een nummer 1 op de toenmalige pop charts. Volgens recent onderzoek van JazzStandards.com is het nummer na “Body and Soul” wereldwijd de meest opgenomen jazzstandard  en elke jazzmusicus van naam heeft er wel een opname van gemaakt.

Oscar Hammerstein II (l) en Jerome Kern (r)

Jerome Kern stond bekend als een enorme hork en had er een hekel aan als zijn composities werden “verjazzed”. Hij schijnt zo ongeveer een toeval te hebben gekregen toen hij de Charlie Parker versie hoorde. Maar volgens de Amerikaanse musical kenner Dr. Herbert Keyser was er nog een ander nummer uit de musical met de titel “All in Fun” dat volgens kenners wordt gerekend tot een van de fijnste Kern / Hammerstein composities. Ik heb er echter op You Tube niets van kunnen vinden en er is ook weinig over geschreven gek genoeg.

Tot de dag van vandaag is “All the things you are” onsterfelijk. Het nummer maakte in 2005 opnieuw een verassende entree in de film “Mrs. Henderson presents” met de bekende actrice Judy Dench (“M” in James Bond). Zet je koptelefoon op en luister naar die mooie versie uit de film gezongen door Will Young alleen begeleidt door piano en cello. Uitgevoerd zoals ooit door Kern bedoeld.

En luister daarna naar de sublieme swinguitvoering van Ella Fitzgerald (Lady Ella zoals Sinatra haar noemde) met het orkest van en schitterend arrangement door Nelson Riddle. Luister dan vooral naar de geweldige sound van contrabas en basedrum. Zo hoor je dat niet meer. En de dynamiek die het handelsmerk was van Riddle. Toewerken naar een zogenaamd “shout chorus” en weer afbouwen op het einde. Let ook in dat einde op dat bijna verborgen maar o zo subtiele pianostukje. Prachtig, prachtig.

Bronnen:

Songbook1. wordpress.com

Keyser, H -Geniuses of the American Musical Theatre, Applause Theatre and Cinema Books, 2009, ISBN 978-1-4234-6275-0

11
nov
10

Broadway Musicals (20): The way you wear your hat.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Als laatste in de serie over “Shall we dance ?”  het derde en laatste deel van  the docu “The music of shall we dance”.

Bijgaand ‘They can’t take that away from me” in de versie van zangeres Jane Monheit en John Pizzarelli op gitaar. Beiden zijn niet zo bekend bij ons. Jane is een prima jazzangeres die onlangs een duet met Michael Buble op nam (“I won’t dance). John  is een gitarist met een mooie toon en bespeelt een zevensnarige gitaar. Dat zie je niet vaak maar die extra snaar zorgt voor een lage bastoon en dat geeft het geheel een warme sound.

08
nov
10

Sean Bergin Kwartet in Maal3 te Bovenkerk.

Jazzvrienden en vriendinnen, bijgaand bericht weer van coordinator Henk Brinkman.

OPTREDEN SEAN BERGIN KWARTET BIJ MAAL 3 – dinsdag 16 november

Saxofonist, fluitist Sean Bergin, een grote, groffe Zuid-Afrikaan die zijn geboorteland destijds ontvluchtte vanwege de toenmalige repressie, is van het z.g.n. ruwe bolster blanke pit type. Hij is een van de aardigste mensen die in de Nederlandse jazzscene rondlopen.

En dat is allemaal in zijn muziek terug te vinden. Die is ook stevig aangezet, ongepolijst, wars van beperkende regels, soms ongestructureerd, maar door alles heen vrolijk. Zijn MOB zoals hij dat noemt (My Own Band) bestaat eigenlijk uit elf musici die bijna allemaal hun sporen verdienden in de (vrije) geïmproviseerde muziek en er geregeld van genieten in die traditie terug te vallen; mensen als drummer Han Bennink, saxofonist Tobias Delius, cellist Tristan Honsinger, trombonist Wolter Wierbos en gitarist Franky Douglas die zijn rock-invloeden en muzikale Surinaamse verleden inbrengt. Maar ook zijn Amsterdamse ploeg bestaande uit Leo Bouwmeester op piano, Jacko Schoonderwoerd, bas en Victor de Boo op drums maken zijn muziek als kwartet tot een swingend geheel.

Vaak schiet hun muziek alle kanten op, een Mingus-achtige georganiseerde chaos, die plotseling kan samenkomen in prachtige arrangementen. Dan zijn er plots weer onvoorbereide duetten, een opzienbarende solo, grappige vraag en antwoordspelletjes en gedegen improvisaties. Kortom een immer boeiend geheel.

JAZZ OP IEDERE DINSDAGAVOND VAN 20.00 TOT 23.00 UUR. ENTREE GRATIS!!

ADRES MAAL 3 – NOORDDAMMERLAAN 42 AMSTELVEEN BOVENKERK”


30
okt
10

Broadway Musicals (18): Shall We Dance ?

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

In 1937 bracht de grote Amerikaanse filmstudio RKO de film “Shall we dance uit” met het sterrenteam van die tijd , Ginger Rogers en Fred Astaire. De muziek was van George Gershwin die  de muziek voor de film schreef voordat hij in juli 1937 zo dramatisch aan zijn einde zou komen. Zijn broer Ira schreef zoals gewoonlijk de teksten.  De teneur van de film was “zet je zorgen opzij en geniet van het leven” een thema dat in die crisisperiode het publiek de zo broodnodige afleiding bezorgde.

In onderstaand filmpje de slotscene van de film, waarin Astaire (Peter Petrov in de film) wanhopig op zoek is naar Ginger in een galerij van gemaskerde dames die allemaal clonen zijn van Ginger die in de film de rol van Linda speelt.

De compositie “They can’t take that away from me” heeft een wat bitterzoete sfeer. Ofschoon van elkaar gescheiden zijn er altijd de herinneringen, zoals “the way you wear your hat, the way you sip your tea, the memory of all that, no they can’t take that away from me.” Twee maanden nadat de film in premiere was gegaan overleed George Gershwin op 38-jarige leeftijd aan een hersentumor. Dit nummer werd genomineerd voor een Acadamy Award voor de Oscar uitreikingen van 1937 voor “Best Original Song”.

Beluister de versie van Colette Wickenhagen  op haar CD “Just Friends Jammin’) (CG 552 CoGer). In het programma Swingin’ Musicals brengt ze dit nummer met jazztrio JazzTraffic.

Colette Wickenhagen – Just Friends Jammin-They can’t take that away from me (George & Ira Gershwin)

Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio.

Foto: Erwin Wittenberg / EventImpresssions.

Onderstaand een vijfminuten filmje uit een documentaire over de Gershwins met meer interessante achtergronden over de totstandkoming van deze film.

Bron: songbook1.wordpress.com

24
okt
10

Straatmuzikanten aller landen – verenigt U !

Ze zijn van alle tijden en overal, straatmuzikanten. Dat is het mooie van muziek, het kan overal, op elke moment, betaald, onbetaald, in theater, cafe, thuis of gewoon op straat, gewaardeerd of uitgefloten, elk genre.

Tot straatmuzikanten reken ik ook de orgeldraaiers in Amsterdam. Als kind ben ik ermee opgegroeid en ik sla ze nooit over als ik er langs loop om een eurotje te storten als ze aan het mansen zijn. Mansen is een Amsterdamse uitdrukking voor het schudden met het koperen geldbakje. Er zijn er nog maar weinig van, laten we hopen dat dit fenomeen in godsnaam bewaard blijft.

Maar je ziet meer muzikanten in Amsterdam. In de Albert Cuyp stond een klein mannetje met een contrabas op een houten pallet, terwijl hij de maat stampte (daar is die pallet voor) en een tambourijn bediende. Een soort Nikkelen Nelis, maar ik zie hem nooit meer helaas. Ook in het Vondelpark zie je regelmatig Oost Europese gezelschapjes die met accordeon en klarinet die typsich Slavische muziek maken met die karakteristieke 12/8 maatsoort.

Of bij het Concertgebouw waar ik menig keer voorafgaand aan concertbezoek een geweldige muzikant zag en hoorde. De laatste keer zag ik een accordeonist die erg goed was, m’n bek viel open zogezegd. Hij speelde klassieke werken, iets wat bij mijn weten alleen Harry Mooten klaarspeelde. En dat op een hoekje bij het Concertgebouw, zomaar.

En dan natuurlijk  het buitenland. In Parijs zag ik in zo’n koude gang van de metro een gezelschap van zo’n tien jonge mensen met violen en cello’s, een mooi klassiek stuk vertolken. Iedereen liep er gehaast langs maar ik heb er zeker geboeid tien minuten naar staan luisteren. En in de Algarve, op het bekende pleintje in het centrum van Albufeira. Wij zijn daar vaak geweest en altijd is er wel een Chileens gezelschap die met een kompleet panfluit orkest het publiek vermaakt en na afloop CD’s verkoopt. Die koop ik ook altijd, want je moet je collega’s steunen nietwaar.

Fotograaf Erwin Witttenberg, die al jaren foto’s van ons trio maakt, heeft een mooie collectie straatmuzikanten gefotografeerd. Kijk er eens rustig naar, bij elke foto proef  je de sfeer van de muziek en de stad.

Als u meer werkt wilt zien van Erwin, hij poseert op 12 november a.s. van 16.30 uur tot 19.00 uur in het Crown Placa Amsterdam-Schiphol Hotel, Planeetbaan 2, 2132 HZ Hoofddorp, tel. 023 – 5650000 (gratis parkeren).  Als u iets koopt, wordt een deel van de opbrengst geschonken aan de stichting “Doe een wens”

23
okt
10

Jazz en Marketing: Prijsbeleid oftewel voor een dubbeltje op de eerste rij.

Jazzvrienden, enige tijd geleden  betoogde ik al dat top jazzmusici vaak voor minder dan het minimuum jeugduurloon op de planken staan in de kleinere jazzgelegenheden. Gerekend  vanaf vertrek dan opstellen, optreden, afbreken en naar huis rijden tot thuiskomst. Vaak moeten van de minieme gages nog parkeer- en benzinegeld af. Er zijn jazzgelegenheden zoals Cafe Alto in Amsterdam en Den Uiver in Haarlem die (amateur) musici afschepen met een paar tientjes. Die zijn allang blij dat ze ergens kunnen spelen, het is nu eenmaal een buyersmarkt.

Dan hebben we ook nog het fenomeen van de jamsessies, waarbij een basisbezetting voor een appel en een ei en gratis bier een set speelt, waarna de hongerige amateurs kunnen gaan jammen, voor niets natuurlijk. En de horeca heeft weer muziek voor bijna niets. Puur prijsbederf, maar moeilijk aan te ontkomen, gegeven de marktsituatie. Althans zo lijkt het.

Lees deze citaten uit een artikel van het Financieel Dagblad van 20 oktober j.l.

“Bernard Haitink noemde het kabinetsbesluit om het Muziekcentrum van de Omroep (MCO) te sluiten ‘een flagrante schanddaad’. Door die sluiting verdwijnen een omroepkoor en drie symfonieorkesten. Haitink kan en wil dit in het buitenland niet uitleggen, zo schreef hij deze week in NRC Handelsblad.”

In het geval van de omroepen ben ik het volledig eens. In plaats van het vet uit de omroep organisaties te halen, worden de musici op straat gezet. Zie het eerdere artikel dat ik schreef met citaten van econoom Jaap van Duin.

“Maar tegelijkertijd moeten de podiumkunstenaars de hand in eigen boezem steken, want er is iets structureel mis met hun verdienmodel. Je hoeft maar even naar de prijzen van de kaartjes te kijken om dat te zien.

In november voeren het Radio Filharmonisch Orkest en het Groot Omroepkoor Mahlers Tweede Symfonie op in het Concertgebouw. Het duurste kaartje hiervoor kost welgeteld euro 32,50. Voor dat lachwekkende bedrag krijg je een avondvullende show van 121 topmusici, 75 koorleden, twee sopranen en een dirigent, in de beste concertzaal van de wereld. Voor een staanplaats bij een concert van Jan Smit in een volgepakt Ahoy betaal je meer dan twee keer zo veel.”

Als het orkest en het koor zo geweldig en onmisbaar zijn, waarom kost het duurste kaartje dan geen euro 132? Of zelfs het dubbele daarvan? Onderzoek uit 2008, van economisch onderzoeksbureau APE, laat zien dat podiumkunsten een lage prijselasticiteit hebben: hogere prijzen jagen niet veel mensen weg. Bovendien blijkt de publiekssamenstelling vrij ongevoelig te zijn voor de hoogte van de toegangsprijzen.”

Kijk eens aan, een lage prijselasticiteit. Als de topmusici daarmee aan de gang gaan en dus automatisch meer ruimte laten voor (betaalde) amateurs of semi-profs, ontstaat er tenminste iets dat gaat lijken op een gezonde marktwerking.

“Als De Nederlandse Opera Roméo et Juliette opvoert, kost de beste stoel euro 112. In La Scala (Milaan) betaal je euro 172 voor een uitvoering van Carmen. In de Metropolitan Opera te New York kun je aan La Bohème van Puccini zelfs $ 420 (euro 300) per stoel besteden. (Wel snel boeken, want de duurste plaatsen zijn bijna uitverkocht.)

De Nederlandse orkesten en gezelschappen hebben die prijsverschillen zelf trouwens prima in de gaten. Zo kost een kaartje voor een thuisconcert van het Concertgebouworkest – in 2008 uitgeroepen tot het beste orkest ter wereld – maximaal euro 103. Gaat het orkest op tournee, dan gaat die prijs omhoog. Parijzenaren betalen euro 110, Madrilenen euro 178. En een muziekliefhebber in Tokio mag omgerekend euro 256 neerleggen als het Concertgebouworkest zijn stad aandoet.

Laat Nederlanders ook zulke bedragen neerleggen voor hun kaartje. Niet voor alle stoelen, maar alleen voor de beste plaatsten, bij de best lopende voorstellingen, op de beste dagen en de tijden. Doe er tegen betaling nog een leuk vippakket bij voor de veelbetalers, een meet-and-greet met de eerste violist en een eigen foyer met champagne.”

Dit lijkt een beetje op het VIP en Sky- boxen concept dat zo ongeveer onze Nederlandse voetbalwereld gaande houdt. Wellicht dat de jazzwereld daarvan een zekere afkeer heeft. maar het werkt wel.

“Met rigoureuze prijsdifferentiatie verbetert het verdienmodel en stoomt er nieuw, privaat geld naar de podiumkunsten, in plaats van de publieke subsidies. Bezuinigingswoede omzetten in inventief ondernemerschap, dat zou pas een kunst zijn.”

Mathijs Bouman is macro-econoom.

Bron: Financieel Dagblad, 20 oktober 2010.

Met andere woorden, zaken als prijsdifferentiatie, maar ook product-innovatie zijn instrumenten die de jazzwereld kan toepassen. En sponsoring in de jazz staat in de kinderschoenen en daar valt nog veel te halen. Zie een eerder artikel dat ik schreef over Jazzdag 2010.


03
okt
10

Broadway Musicals (13): “A Damsel in distress” en James Bond die haar redt.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “A damsel in distress” . We brengen de George en Ira Gershwin compositie “A foggy day”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Bovenstaande scene komt uit de RKO film die in 1937 werd uitgebracht met de naam “A Damsel in distress“. De film is bijzonder om een aantal redenen. Op de eerste plaats is daar natuurlijk de geniale act van Fred Astaire die zelf altijd de choreografie deed en dus ook van dit nummer. Op de melodie van ‘Nice work if you can get it” geschreven door George en Ira Gershwin die de muziekscore voor de film schreven, voert Astaire dit nummer uit in een briljante mix van drum en tapdance.

Op de voorgrond v.l.n.r. Fred Astaire,Ginger Rogers, George Gershwin, staand achter hem met bril Ira Gershwin

Op de tweede plaats is bijzonder dat de scene in 1 shot is opgenomen en voor het eerst de “inzoom” techniek werd gebruikt, zeer bijzonder voor die tijd. En tenslotte voor de drummers, zie de piepkleine hi-hats die vooraan staan en in die periode zo werden gebruikt omdat er toen nog niet met sticks op werd gespeeld. Astaire eindigt het nummer met een sprong uit stand op beide hihats. Dat zie je niet meer tegenwoordig.

De  titel “A damsel in distress” is verouderd engels en een verbastering van het franse woord “demoiselle “hetgeen jonge dame betekent. Het is een oud en bekend thema dat veel gebruikt wordt in film, toneel en kunst. Gebruikelijk gaat het om een beeldschone jonge dame die wordt opgejaagd door een schurk of een monster en wacht tot een held haar komt redden. Een thema dat bijvoorbeeld in een aantal James Bond films prominent aanwezig is  (The spy who loved me) maar ook in de Duizend en 1 Nacht sprookjes en de geschiedenis van Saint Georg die een prachtige dame redt uit de klauwen van een draak.

De film is gebaseerd op een boek van P.G. Wodehouse uit 1919 en heeft dit thema als rode draad. Een compositie uit de film die onsterfelijk mag worden genoemd is “A foggy day in London Town”. Klik op onderstaande link om de versie te beluisteren van Colette Wickenhagen en The JazzTraffic Trio.

A Foggy Day In London Town – (G.Gershwin – I.Gershwin) -Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio – Swingin’ Musicals programma.

Foto: Bob Bronshoff

Maar hoe goed de muzikale en filmische prestaties ook waren, de film werd overschaduwd door de dood van componist George Gershwin, die op 11 juli 1937 om 10.35 uur op 38-jarige leeftijd overleed aan een hersentumor, toen de opnamen voor de film nog in volle gang waren.

De eerste tekenen deden zich voor eind 1936 toen George last kreeg van duizelingen toen hij bij de kapper zat. Tijdens een concert kort daarna speelde hij een paar verkeerde noten, iets dat hem nooit gebeurde. Een medisch onderzoek bracht niets anders aan het licht dan stress en vermoeidheid. Maar de klachten verergerden en George liet bestek uit zijn handen vallen, gooide glazen om en kon geen piano spelen. Eerst dacht men nog aan een psychisch probleem maar George kreeg in Juli 1937 een aanval en begon enorm te trillen en werd naar een ziekenhuis gebracht.

Daar aangekomen viel hij in coma en pas toen werd geconstateerd dat hij een grote en kwaadaardige hersentumor had. Met steun van de president en het White House werden in allerijl twee neurochirurgen opgeroepen maar het was al te laat. George Gershwin overleed in coma en kon geen afscheid meer nemen. Hij was inmiddels een nationaal icoon, was verliefd op muziek om het te schrijven, te dirigeren en om het te spelen. Hij liet geen mogelijkheid onbenut om te spelen, of het nu een openbaar concert of  een privefeest was.

Zijn allerlaatse compositie was “Our Love is here to stay” uit de film Goldwyn Folies, een productie die George en broer Ira in voorbereiding hadden en in 1938 in premiere ging. Zijn laatste van bijna zevenhonderd composities. Hier in een wonderschone uitvoering van Nat King Cole.

Bron: Keyser,H – Geniuses of the American musical theatre, Applause Theatre and Cinema Books, 2009 – ISBN 978 – 1-4234-6275-0

31
jul
10

Jazztrio JazzTraffic featuring Colette Wickenhagen presenteert: “Swingin’ Musicals”

 

The JazzTraffic Trio featuring Colette Wickenhagen (foto Erwin Wittenberg)

Met ingang van het nieuwe seizoen presenteren Jazztrio JazzTraffic en vocaliste Colette Wickenhagen een nieuw programma onder de titel: “Swingin’ Musicals”.


Met een unieke combinatie van muziek en beeld brengt deze formatie een muziekprogramma van 2 x 45 minuten met een selectie van composities uit Broadway Musicals over de periode 1930 -1939, geschreven door de beroemde componisten George Gershwin, Richard Rodgers & Lorent Hart, Oscar Hammerstein III, Cole Porter en Harold Arlen.

Dit programma wordt geillustreerd met een uitgebreide diashow met foto’s en posters van de componisten en artiesten van toen, afbeeldingen van de originele billboards  en historische foto’s van de Broadway theaters en gebeurtenissen van toen.

Een swingend entertainment programma vol muziek en muziekgeschiedenis uit de roerige jaren 1930 – 1939, beter bekend als “The Great Depression”. Laat u terugvoeren in de tijd en geniet van prachtige composities van Amerikaanse theatergenieen. Een programma geschikt voor culturele centra, bedrijfsevenementen, muziekcafe’s, minitheaters en muziekscholen.

Bekijk hier de presentatie van dit programma.

Attentie: er kunnen technische problemen zijn met de verbinding tussen WordPress en Slideshare. Daarom is de presentatie ook te zien op op onze site www.triojazztraffic.nl. Als u op deze pagina bent klik op Menu (links onder) en View Full Screen en u krijgt de presentatie op volledig scherm.

Voor een beeldvullend scherm van deze presentatie kies onderaan links “Menu” en daarna “View Full Screen”

Voor het beluisteren van muziekfragmenten van het programma, klik hieronder op de titel.

A Foggy Day In London Town

All Of You

Over The Rainbow

Dit programma werd mede mogelijk gemaakt door:

 

www.rapidair.nl




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: