Posts Tagged ‘Coleman Hawkins


Norman Granz – The Man Who Used Jazz For Justice (last episode).

Norman Granz - 1918 -2001.

This is the last blogpost about the live of  Norman Granz, based on the book “Norman Granz, The Man Who Used Jazz For Justice” by Tad Hershorn.

On November 22, 2001, Norman Granz died in bed in his Geneva appartment in the early hours of the morning. His tremendous contribution to the world of jazz will never be forgotten. As founder of the Jazz At The Philharmonic concerts which he rolled out in the USA, Europe and Japan, his innovative first live jazz recordings, the Clef, Norgran,Verve and Pablo labels he founded, his business management over decades for Ella Fitzgerald, Oscar Peterson and Joe Pass, his commitment to numerous and famous jazz musicians, his involvement in the Montreux Jazz Festivals, one can say the world of jazz would have looked totally different without him.

As The Los Angeles Time wrote: “Norman Granz set the business of jazz through most of the twentieth century. He helped end the two-track system in which white players generally earned more than blacks and helped integrate jazz on a large commercial scale”. An extensive interview with author Tad Hershorn of the book cab be found on JazzWax. To close the circle, here is the famous Coleman Hawkins version of “Body and Soul”  which made Norman Granz a jazz fan when he heard this for the first time in his life.


Norman Granz presents film: “IMPROVISATION” with unique Charlie Parker / Coleman Hawkins duet

Gjon Mili shooting Improvisation (Google / LIFE Images)

In 1950 Norman Granz started to produce a new short film with photographer Gjon Mili as sequel to their earlier film Jammin’ The Blues“. It was only released in 1996 as part of a film called “Improvisation”  which included a compilation of performances of Granz’ musicians over the 1950 – 1970 timeframe. Several parts of this film are on You Tube available (at least until the day of writing this blogpost).


Part 3 – Announced by Norman Granz, this part of the film is about a piece performed by the rythm section with Hank Jones (piano), Ray Brown (bass) and Buddy Rich on drums.

Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4



“Delightful counterpoint and thrilling ballads – the last JATP US Tour

Jazz At The Philharmonic (Google / Life Images)

In the fall of 1957 Norman Granz organised the last JATP tour in the US. After fourteen succesful years the audience numbers had been down since the opening of  the show’s twenty-one city tour in New York in September that year. The Swing Era was coming to an end and new forms of jazz events like the Newport JazzFestival were emerging. For this last tour Granz had put together a stellar line up with Ella Fitzgerald, The Oscar Peterson Trio, J.J. Johnson, Coleman Hawkins, Roy Eldridge and newcomers The Modern Jazz Quartet and tenorist Stan Getz. Especially the Stan Getz and J.J.Johnson combination was a big success  as can be heard on this recording of the last 1957 JATP tour in the US, of course on Granz’s own Verve Records label.

As a critic said:” Their [J.J.Johnson and Stan Getz] counterpoint was delightful and their individual ballads were thrilling”. They were accompanied by the Oscar Peterson Trio and MJQ’s drummer Connie Kay.

Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4


Norman Granz takes Jazz at the Philharmonic on tour.

JATP on tour with a.o. Ella Fitzgerald, Gene Krupa (front in the middle), Buddy Rich (behind Ella), Norman Granz (behind Buddy), Oscar Peterson (with hat on the staircase) and Ray Brown (top of the staircase)

After organizing a small tour in January 1946 which failed because JATP was unknown outside of Los Angeles, Norman Granz organised a second tour in April 1946. He  was better prepaired this time and it became a big succes. The tour started in Los Angeles and was announced as ‘The Battle of Saxes” with saxofonists Willie Smith, Coleman Hawkins, Charlie Parker and Lester Young. Organising a tour with a mixed ensemble was a challenge for Granz who only arranged venues, hotels and restaurants that would allow black and white musicians. In his contracts Granz  introduced by default a clause that said: “it is the essence of this agreement that there is to be no discrimination whatsoever in the sale of tickets and there is to be no segregation of white from Negroes”. That became less of a problem when the tours started to be financially succesful but in Southern states there were venue owners that refused to accept the contract clause. Granz made sure that the musicians were well paid, had the best hotels and restaurants and transportation was by air as much as possible. On the YT video  you can hear the opening night of this tour with the “Battle Of Saxes” in George Gershwin’s “I Got Rythm”.

Nadat hij in 1946 een kleine tournee organiseerde die mislukte omdat JATP buiten Los Angeles niet bekend was, organiseerde Norman Granz een tweede tournee in April 1946. Deze keer was hij beter voorbereid en het werd een groot succes. De tour startte in Los Angeles en werd aangekondigd als “The Battle of Saxes” met de saxofonisten Willie Smith, Coleman Hawkins, Charlie Parker en Lester Young. Het organiseren van een tournee met een gemengd gezelschap was een uitdaging voor Granz die zalen, hotels en restaurants alleen regelde als die zowel zwarte als blanke musici toelieten. Granz introduceerde in zijn contracten een standaardclausule: “ de essentie van dit contract is dat er bij de verkoop van kaartjes op geen enkele wijze gediscrimineerd zal worden en er geen  scheiding zal zijn tussen blanken en negers”. Dat probleem werd minder nadat de tournee’s financieel succesvol werden maar in de Zuidelijke staten waren zaaleigenaren die de clausule niet accepteerden. Granz zorgde ervoor dat de musici goed betaald werden, dat ze de beste hotels en restaurants hadden en het vervoer ging zoveel mogelijk door de lucht. Op de YT video is de opening van de tournee te horen met “The Battle of Saxes” in George Gershwin’s “I Got Rythm”.

Bron / Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – Univerity of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4


Norman Granz -The Man Who Used Jazz for Justice: introducing Nat Cole and Sweet Lorraine.

Nat Cole and his trio were the regular crew in the Trouville Club in Los Angeles when a young Norman Granz made his entry into the world of jazz and came to watch them every night. Cole and Granz became friends and Cole became Granz’ mentor and introduced him into the world of black jazz musicians. Through Cole, Granz befriended other Afro-American musicians like Coleman Hawkins, Billy Holiday, CountBasie, Duke Ellington, Art Tatum, the Young brothers and vocalist Mary Bryant. With all these musicians Granz would maintain a lifelong relationship. No wonder that on July 2nd 1944 Nat Cole and his trio appeared in the first Jazz At The Philharmonic, organized by Granz. Cole was not only building a carreer as a piano player but also as a jazz singer. In his JATP set Cole sang “Sweet Lorraine” which would become one of his greatest hits. We see and hear this song in a Nat Cole TV show, accompanied by another regular JATP band, the Oscar Peterson Trio. As usual Norman Granz does the introduction as he did with the JATP concerts.

Nat Cole was met zijn trio de vaste bezetting in de Trouville Club in Los Angeles toen een jonge Norman Granz zijn intrede deed in de jazzwereld en iedere avond kwam kijken en luisteren. Cole en Granz werden vrienden en Cole werd de mentor van Granz en wijdde hem in in de besloten kring van zwarte jazzmusici. Via Cole raakte Granz bevriend met andere Afro-Amerikaanse musici zoals Coleman Hawkins, Billy Holiday, Count Basie , Duke Ellington, Art Tatum, de broers Lee en Lester Young en zangeres Mary Bryant. Met al deze musici zou Granz zijn levenlang een relatie onderhouden. Het was daarom  geen wonder dat op 2 Juli 1944  Nat King Cole met zijn trio optrad op de eerste door Granz georganiseerde Jazz At The Philharmonic. Cole was niet alleen een carriere als pianist aan het opbouwen maar stond ook aan het begin van een zangcarriere. In zijn set zong Cole het nummer “Sweet Lorraine” dat een van zijn grootste hits zou worden. We zien en horen dit nummer in een Nat Cole TV show, begeleidt door een andere vaste JATP band, het Oscar Peterson Trio. Norman Granz doet gewoontegetrouw de aankondiging zoals hij ook deed bij zijn JATP concerten.

Bron / Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4


Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice (2)

Norman Granz (1918 - 2001)

Op 2 November j.l. berichtte ik over het recent verschenen  boek “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice”. Een fascinerend verhaal over een jazzgigant die zelf geen noot speelde. Maar als promotor van de Jazz At The Philharmonic concerten en tournees, platenproducer en oprichter van o.a. Verve en Pablo Records en  en manager van Ella Fitzgerald en Oscar Peterson, zette Granz zo’n beetje in zijn eentje jazz op de wereldkaart. Bovendien was hij een actief  strijder tegen racisme en vocht voor gelijke rechten van de zwarte muzikanten die voor hem werkten. Zijn liefde voor de jazz en strijd voor gelijke rechten wist hij te combineren met een groot zakelijk inzicht dat hem tot een van de weinige miljonairs in de jazzwereld maakte. In een korte serie blogposts  zal ik uit het boek een aantal belangrijke gebeurtenissen beschrijven van dit unieke stuk jazzgeschiedenis.

Norman Granz (afkorting van Granzinski) werd op 6 Augustus 1918 geboren als zoon van  joodse immigranten van Russische afkomst en groeide op in Los Angeles. Zijn  ouders waren niet streng orthodox maar er werd kosher gekookt en elke morgen om 06.00 werd er gebeden en vrijdagavond gingen de kaarsen aan. Granz had een normale jeugd, doorliep highschool en zat enige tijd op de University of California maar dat werd geen succes. Hij nam diverse baantjes en op een dag in 1939 hoorde hij Coleman Hawkins’ versie van “Body and Soul”. Dat was een bekend nummer in 1930 geschreven door Johnny Green en was eerder vertolkd door o.a. Louis Armstrong en Benny Goodman. Maar over de Hawkins versie zei Granz: “It kind of grabbed hold of me. I think too that the more I listened, the more I found, which is really I think the mark of good jazz: that you keep finding things” Jazzmuziek werd Granz’ grote levenslange passie. Op de YT film staat de versie van Coleman Hawkins uit 1939 met een geheel eigen interpretatie die het nummer beroemd maakte als jazzstandard.

On November 2 last I wrote a blogpost about the book “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice” which book has recently been published. A fascinating story about a jazz giant who himself could not play any instrument at all. But as promotor of the Jazz At The Philharmonic” concerts and tours, record producer, founder of Verve and Pablo Records, business manager for Ella Fitzgerald and Oscar Peterson, he more or less  put jazz music personally on the forefront of music worldwide. He was an active advocate for equal rights for black musicians who worked for him. Granz combined his love for jazz and the battle against racism with an outstanding business talent which made him one of the few millionaires in the jazz scene. Based on the book I will describe important episodes of this unique part of jazz history in a short series of blogposts.

Norman Granz (abbreviation for Granzinski) was born August 6 1918 as son of Jewish immigrants from Russian origin and raised in Los Angeles. His parents were not Orthodox but meals were prepared kosher, they prayed every morning at 06.00 and on fridaynight the candles were lit. Granz had a normal youth, went to highschool and started studying at the University of California  but that did not work out. He had several jobs in Los Angeles and one day in 1939 he heard Coleman Hawkins’ version of “Body and Soul”. That was a well known song which had been written in 1930 by Johnny Green and recorded by, amongst others, Louis Armstrong and Benny Goodman. About the Hawkins version Granz said: “It kind of grabbed hold of me. I think too that the more I listened, the more I found, which is really I think the mark of good jazz: that you keep finding things”. Jazz music became Granz’ lifelong passion.  The attached YT film shows the original 1939 Coleman Hawkins interpretation which made the song a famous jazz standard.


Norman Granz: The Man Who Used Jazz for Justice.

Norman Granz (1918 - 2001)

Recent verscheen bij de University of California Press het boek: Norman Granz: The Man Who Used Jazz for Justice. Het boek is een geautoriseerde autobiografie over Norman Granz, wellicht de meest succesvolle jazzpromotor ooit in de jazzgeschiedenis. Een geschiedenis die een aanvang neemt in 1939 als Granz voor het eerst “Body and Soul” hoort in een uitvoering van saxofonist Coleman Hawkins. Vanaf dat moment besloot hij zijn  leven in dienst te stellen van de jazz en met succes. Hij werd de initiator van de beroemde jamsessions “Jazz At The Philharmonic” (JATP), werd platenproducer die als eerste live opnames op de mark bracht, was oprichter van Verve Records, de eerste die landelijke en wereldwijde concerttours organiseerde en was businessmanager van jazzmusici waaronder Ella Fitzgerald en Oscar Peterson. Maar hij was ook een fervent aanhanger van gelijke rechten in Amerika en zette zich zijn hele leven in voor gelijke rechten van zwarte musici, of musici van welke herkomst dan ook. Hij besloot dat zijn passie voor jazz en zijn strijd tegen rassendiscriminatie goed te combineren waren met succesvol zakendoen. En zo is het gegaan. Auteur is Tad Hershorn die archivaris is aan het instituut voor jazzstudies aan de Rutgers University. Het boek geeft een uitermate boeiend beeld van de jazzwereld zoals die zich ten tijde van Granz ontwikkelde en geplaatst in de context van de Amerikaanse samenleving van toen. Een aanrader voor alle jazzliefhebbers. Je moet wel het Amerikaanse Engels redelijk beheersen anders is het lastig te lezen. Als ik het boek heb gelezen kom ik er zeker in een serie artikelen op dit blog op terug.

Hershorn, Tad: “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice, 2011 University of California Press, ISBN 978-0-520-26782-4.


Chet Baker: “Indian Summer”

In 1919 schreef componist Victor Herbert een pianostuk met de titel “Indian Summer”. Het bleef een tamelijk onbekend stuk totdat in 1939 tekstdichter Al Dubin er een tekst bijschreef. Prompt hadden het orkest van Tommy Dorsey met zang van Frank Sinatra er een nummer 1 hit mee in Amerika. Sinatra heeft het nummer in 1967  weer opgenomen met het orkest van Duke Ellington maar die opname is volkomen vergald door er een verschrikkelijke bak echo op te zetten.

Indian Summer is een jazzstandard geworden en o.a. opgenomen door Coleman Hawkins, Sydney Bechet, Ella Fitzgerald en Sarah Vaughn maar vandaag de dag is het geen veel gespeeld stuk. Luister hier naar een lekkere swing uitvoering van Chet Baker in 1959 opgenomen met Italiaanse jazzmusici.


The 100 Quintessential Jazz Songs.

Het mag natuurlijk niet ontbreken. Na de jarenlange Veronica TOP 40, The Hot One Hundred, De TOP 2000 en wat al niet, publiceerde Jazz onlangs de door luisteraars gekozen “100 Quintessential Jazz Songs”.

Dat soort lijsten zijn onverbiddelijke discussiepunten voor kenners, niet kenners, betweters, onnozele en zich tekort gedaan voelende jazz liefhebbers en andere groeperingen. Die discussies moeten natuurlijk gevoerd worden want dat maakt zo’n lijst juist zo leuk. Het spreekt voor zich dat ik die discussie niet aanga maar er zijn wel een paar opmerkingen te maken.

Want deze honderd nummers zijn een heerlijk feest der herkenning waarvan je ongestoord kunt gaan genieten zonder op de vingers getikt te worden door modernisten die dit afdoen als stoffige achterhaalde jazz. Neem bijvoorbeeld de onverbiddelijke nummer 1 : ” Take Five” van Dave Brubeck. Voor velen in de jaren zestig de eerste kennismaking met jazz van die verfoeide commerciele jazzpianist Brubeck, die toen zo te boek stond. Dat is natuurlijk nu niet meer aan de orde. Wat mij wel verbaast is dat de “flipside” van de Take Five single (ouderwetse termen voor de achterkant van een 45 toerenplaat) namelijk het “Blue Rondo a la Turk” op een verdienstelijke veertiende plaats staat van deze lijst.

Dat nummer vertegenwoordigde het kenmerk van Brubeck die met minder gangbare maatverdelingen, zoals de 5/4 maat van Take Five aan de gang ging en met Blue Rondo (9/8 maat) en later Square Dance verder experimenteerde met dergelijke onregelmatige maatverdelingen.

Op nummer 2 staat overigens uit dezelfde periode als Brubeck’s hit het bekende “So What” van Miles Davis. De vraag die zich opwerpt is: “Hoe komt het dat deze nummers die al ruim vijftig jaar geleden zijn opgenomen, nog steeds een hit zijn ?” . Het antwoord op die vraag werd op de Jazzdag 2010 gegeven tijdens een presentatie van onderzoeksbureau Dat antwoord is even simpel als logisch: naarmate we ouder worden nemen we de muziek uit onze jeugd mee.

Dat geldt natuurlijk niet alleen voor de jazz, kijk maar naar de eerder genoemde pop Top 2000 waarin Beatles, Stones, Elvis en Queen bijvoorbeeld de boventoon voeren, terwijl die muziek ook al decennia oud is. Alhoewel het lijkt dat The Beatles aan aan revival toe zijn, dat is niet veel groepen gegeven.

Terug naar deze Jazz Top 100 zien we nog vele andere oude bekende langskomen. Zoals “The Girl from Ipanema” met Stan Getz dat de periode van de swing bossa inluidde en “What a wonderful world” van Louis Armstrong. Bekende composities met een zeer herkenbaar geluid die we kennelijk nog steeds hoog hebben zitten en meegenomen hebben uit onze jeugd. Maar evenzo staat er de bekende uitvoering van “Body and Soul” op van Coleman Hawkins, “Moanin” van Art Blakey en werk van John Coltrane, Charlie Parker e.v.a. Allemaal uit die bloeiperiode van de jazz in de jaren’50 en ’60 van de vorige eeuw.

De volledige Top 100 is te beluisteren op NPR. Neem daarom een avondje de tijd, koptelefoon op en ga naar de link van NPR en laat de hele avond een fantastisch stuk jazzgeschiedenis aan je voorbij gaan.

NPR link: en  klik “Listen now” aan.

Follow Bob's Jazz Blog. on

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief WordPress Development WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: