Posts Tagged ‘fred astaire

14
dec
10

Broadway Musicals (37):When The Sun Comes Out.

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “The Wizard of Oz” . We brengen het beroemde “Over the Rainbow ” geschreven door componist Harold Arlen.  Voor meer informatie over dit programma raadpleeghttps://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/ op dit blog.

Leven en werk van Harold Arlen (1905 – 1986)

“Harold Arlen wasn’t  as well known as some of us, but he was a better songwriter than most of us and will be missed by all of us”. Deze woorden kwamen van niemand minder dan de beroemde Amerikaanse componist Irving Berlin, ter gelegenheid van een eerbetoon van “The American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) in 1986, het jaar dat Harold Arlen overleed.

Arlen was zeker niet zo bekend bij het grote publiek als bijvoorbeeld Berlin en Gershwin. Voor een deel kwam dat omdat hij de publiciteit niet zocht en voor een deel omdat sommige van zijn composities niet altijd “catchy” waren en vaak ook lastig geconstrueerd. Ira Gershwin zei ooit over hem ” Harold is not a 32 – bar man.”

Inderdaad vergt het van sommige Arlen composities enige tijd en veel luisteren voordat een nummer beklijft. Denk maar aan “Last Night when we were young”. Toch hebben alle grote zangers en performers zoals Frank Sinatra, Judy Garland, Barbra Streisand, Tony Bennett, Bing Crosby, Peggy Lee, Fred Astaire en Dinah Shore zijn werk vertolkt.

Barbra Streisand werkte in het begin van haar carriere vaak samen met Harold Arlen en nam niet alleen “Down with Love” op (zie aflevering 35) maar ook het uit 1941 daterende ” When the Sun comes out” dat hij  schreef met zijn oude makker Ted Koehler. Deze Streisand uitvoering is fenomenaal qua techniek, timing, dynamiek en expressie en werd vertolkt tijdens de 2006 World Tour.

Bron: Keyser,H – Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 Applause and Cinema Books, ISBN -978-1-4234-6275-0.

01
dec
10

Broadway Musicals (27): “Wat zie je er leuk uit vanavond !”

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Roberta” . We brengen een instrumentale versie van “Yesterdays ” geschreven door Jerome Kern. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/ op dit blog.

Leven en werk van Jerome Kern (1885 – 1945)

Midden in de musical successen was Jerome Kern in 1936 betrokken bij de filmkomedie “Swing Time“”, met wie anders dan Ginger Rogers en Fred Astaire in de hoofdrollen. Na het succes van Roberta werkten Kern en Dorothy Fields samen aan de muziekscore van de film en met succes. Met “Pick yourselve up” en “A fine romance” hadden Kern en Fields twee hits gemaakt maar het beste moest nog komen.

In de film was er een komische scene waarbij Astaire de huiskamer binnen komt en Rogers in de badkamer bezig is. Astaire neemt plaats achter de vleugel en zingt de (voor hem onzichtbare) Rogers toe met de Kern / Fields klassieker “The way you look tonight”. Enfin kijk maar naar het filmpje………

Voor deze compositie kreeg Kern een Oscar voor “Best Original Song” en Astaire scoorde er een tophit mee. Tegenwoordig wordt dit nummer in een zeer romantische setting gebracht en wie zou dat beter kunnen dan Kern bewonderaar Michael Buble ?

Bron: Keyer,H- Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre and Cinem Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

30
nov
10

Broadway Musicals (26): I Won’t Dance.

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Roberta” . We brengen een instrumentale versie van “Yesterdays ” geschreven door Jerome Kern. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/ op dit blog.

Leven en werk van componist Jerome Kern

Dorothy Fields en Jerome Kern.

In 1935 werd er een film uitgebracht van de musical Roberta met in de hoofdrollen Ginger Rogers en Fred Astaire. De producenten wilden meer songs in de film dan in de musical. Aangezien Kern zwaar gebrouilleerd was met tekstschrijver Otto Harbach over “Smoke gets in your eyes” ging Kern samenwerken met Dorothy Fields.

Dorothy Fields was een van de eerste succesvolle vrouwelijk tekstdichters. Voordat ze met Kern ging samenwerken was ze al bekend geworden met ” I can’t give you anything but love” en ‘On the sunny side of the street”.

Uit hun samenwerking voor deze film kwam de hitsong  “I won’t dance” tot stand. Om er in te komen 51 seconden  met de originele Rogers en Astaire uitvoering

En zie  wat Jane Monheit en Michael Bubble met dit nummer doen.

29
nov
10

Broadway Musicals (25): Smoke Gets In Your Eyes.

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Roberta” . We brengen een instrumentale versie van “Yesterdays ” geschreven door Jerome Kern. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/ op dit blog.

Leven en werk van componist Jerome Kern

In 1930 had Jerome Kern geen werk. Door de economische malaise liep het aantal Broadway producties sterk terug met als gevolg grote werkeloosheid onder de artiesten, dansers en musici. Kern bracht het jaar grotendeels door met het maken Atlantische cruises of op zijn eigen jacht.

In 1933 schreef hij samen met tekstdichter Otto Harbach “The cat and the Fiddle” dat het als musical goed deed maar geen grote songs voortbracht. In 1935 schreef hij met Hammerstein II “Music in the Air” en daar zaten de bekende compositie “The Song is You” en “Every Little Star” in.

Het grootste succes als componist kwam voor Kern in 1935 met de musical “Roberta” waarvoor hij het prachtige “Yesterdays”  en “Smoke gets in your eyes” schreef. Dat laatste nummer zou Kern’s signature song worden. In de jaren vijftig hadden The Platters er een gigantische wereldhit mee die tot de dag van vandaag nog veel te beluisteren is.

Een prachtige compositie maar er zat een verhaal aan vast. Tekstschrijver Harbach en Kern kregen knetterende ruzie over de benadering van dit nummer. Volgens Harbach had Kern het  in uptempo geschreven terwijl hij van mening was dat het als ballad gebracht moest worden. Kern ontkende dit conflict in alle toonaarden en het kwam nooit meer goed tussen die twee.

Luister ook eens naar deze uitvoering van Oscar Peterson uit 1959 zonder drums en met Ray Brown op bas. Genomen van dat prachtige album “Oscar Peterson plays the Jerome Kern Songbook”

Bron: Keyser, H – Geniuses of the American Musical Theatre, Applause Theatre & Cinema Books, 2009 – ISBN 978-1-4234-6275-0

11
nov
10

Broadway Musicals (20): The way you wear your hat.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Als laatste in de serie over “Shall we dance ?”  het derde en laatste deel van  the docu “The music of shall we dance”.

Bijgaand ‘They can’t take that away from me” in de versie van zangeres Jane Monheit en John Pizzarelli op gitaar. Beiden zijn niet zo bekend bij ons. Jane is een prima jazzangeres die onlangs een duet met Michael Buble op nam (“I won’t dance). John  is een gitarist met een mooie toon en bespeelt een zevensnarige gitaar. Dat zie je niet vaak maar die extra snaar zorgt voor een lage bastoon en dat geeft het geheel een warme sound.

03
nov
10

Broadway Musicals (19): Let’s Call The Whole Thing Off.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

In de loop van de samenwerking voor “Shall we dance?”  tussen de gebroeders Gershwin en Fred Astaire en Ginger Rogers, was het Ira Gershwin opgevallen dat Fred en Ginger voor sommige woorden een verschillende uitspraak hadden. Als Fred zei (fonetisch) “niezher voor het woord “neither” sprak Ginger dat uit als “naizher”of zei de een “eftur”  (voor het woord after) dan zei de ander “aaftur”. Dit inspireerde Ira tot het schrijven van de tekst voor “Let’s call the whole thing off” voor de musical Shall we dance ?”. Broer George componeerde de melodie en zo onstond deze klassieker.

De taalkundige humor werd in dit nummer ten volle uitgebuit en paste perfect in de film. En wie zouden dit nummer beter kunnen vertolken dan Ella Fitzgerald en Louis Armstrong ? Niemand denk ik, luister naar hun heerlijke lazy feel swing, gevoel voor timing en de lichte maar liefdevolle spot die ze in hun voordracht leggen. Zo hadden George en Ira het bedoeld.

Maar de film had nog meer in petto voor dit nummer. De geniale Fred Astaire had een choreografie bedacht om de melodie te brengen op rolschaatsen. En zo gingen maanden van training en repetities vooraf aan de filmopnames, want op de eerste plaats moesten Ginger en Fred rolschtaatsen leren.

Vervolgens moest Fred de choreografie ontwerpen en dat is hetzelfde als muziek componeren. Elke pas wordt bedacht en alle passen moeten een geheel vormen. Maar het moet ook passen bij het ritme van de muziek, de sfeer en een geheel vormen. En vervolgens moesten Fred en Ginger de techniek in huis hebben om het uit te voeren. Ga er maar aan staan.

In onderstaand filmpje het uiteindelijke resultaat van de muziek van George en Ira, de choreografie van Fred en de uitvoering van Ginger en Fred. Een bundeling van muziek en dans, vakmanschap, creativiteit, techniek en superieure timing.

Let ook op het feit dat deze scene in slechts twee takes is opgenomen. Pas bij 1.41 is er een cut en begint het laatste stukje. Een hoogstandje in alle opzichten.

Om het af te sluiten het tweede deel (vijfminuten filmpje) van de documentaire “The music of shall we dance”.

30
okt
10

Broadway Musicals (18): Shall We Dance ?

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

In 1937 bracht de grote Amerikaanse filmstudio RKO de film “Shall we dance uit” met het sterrenteam van die tijd , Ginger Rogers en Fred Astaire. De muziek was van George Gershwin die  de muziek voor de film schreef voordat hij in juli 1937 zo dramatisch aan zijn einde zou komen. Zijn broer Ira schreef zoals gewoonlijk de teksten.  De teneur van de film was “zet je zorgen opzij en geniet van het leven” een thema dat in die crisisperiode het publiek de zo broodnodige afleiding bezorgde.

In onderstaand filmpje de slotscene van de film, waarin Astaire (Peter Petrov in de film) wanhopig op zoek is naar Ginger in een galerij van gemaskerde dames die allemaal clonen zijn van Ginger die in de film de rol van Linda speelt.

De compositie “They can’t take that away from me” heeft een wat bitterzoete sfeer. Ofschoon van elkaar gescheiden zijn er altijd de herinneringen, zoals “the way you wear your hat, the way you sip your tea, the memory of all that, no they can’t take that away from me.” Twee maanden nadat de film in premiere was gegaan overleed George Gershwin op 38-jarige leeftijd aan een hersentumor. Dit nummer werd genomineerd voor een Acadamy Award voor de Oscar uitreikingen van 1937 voor “Best Original Song”.

Beluister de versie van Colette Wickenhagen  op haar CD “Just Friends Jammin’) (CG 552 CoGer). In het programma Swingin’ Musicals brengt ze dit nummer met jazztrio JazzTraffic.

Colette Wickenhagen – Just Friends Jammin-They can’t take that away from me (George & Ira Gershwin)

Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio.

Foto: Erwin Wittenberg / EventImpresssions.

Onderstaand een vijfminuten filmje uit een documentaire over de Gershwins met meer interessante achtergronden over de totstandkoming van deze film.

Bron: songbook1.wordpress.com

03
okt
10

Broadway Musicals (13): “A Damsel in distress” en James Bond die haar redt.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “A damsel in distress” . We brengen de George en Ira Gershwin compositie “A foggy day”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Bovenstaande scene komt uit de RKO film die in 1937 werd uitgebracht met de naam “A Damsel in distress“. De film is bijzonder om een aantal redenen. Op de eerste plaats is daar natuurlijk de geniale act van Fred Astaire die zelf altijd de choreografie deed en dus ook van dit nummer. Op de melodie van ‘Nice work if you can get it” geschreven door George en Ira Gershwin die de muziekscore voor de film schreven, voert Astaire dit nummer uit in een briljante mix van drum en tapdance.

Op de voorgrond v.l.n.r. Fred Astaire,Ginger Rogers, George Gershwin, staand achter hem met bril Ira Gershwin

Op de tweede plaats is bijzonder dat de scene in 1 shot is opgenomen en voor het eerst de “inzoom” techniek werd gebruikt, zeer bijzonder voor die tijd. En tenslotte voor de drummers, zie de piepkleine hi-hats die vooraan staan en in die periode zo werden gebruikt omdat er toen nog niet met sticks op werd gespeeld. Astaire eindigt het nummer met een sprong uit stand op beide hihats. Dat zie je niet meer tegenwoordig.

De  titel “A damsel in distress” is verouderd engels en een verbastering van het franse woord “demoiselle “hetgeen jonge dame betekent. Het is een oud en bekend thema dat veel gebruikt wordt in film, toneel en kunst. Gebruikelijk gaat het om een beeldschone jonge dame die wordt opgejaagd door een schurk of een monster en wacht tot een held haar komt redden. Een thema dat bijvoorbeeld in een aantal James Bond films prominent aanwezig is  (The spy who loved me) maar ook in de Duizend en 1 Nacht sprookjes en de geschiedenis van Saint Georg die een prachtige dame redt uit de klauwen van een draak.

De film is gebaseerd op een boek van P.G. Wodehouse uit 1919 en heeft dit thema als rode draad. Een compositie uit de film die onsterfelijk mag worden genoemd is “A foggy day in London Town”. Klik op onderstaande link om de versie te beluisteren van Colette Wickenhagen en The JazzTraffic Trio.

A Foggy Day In London Town – (G.Gershwin – I.Gershwin) -Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio – Swingin’ Musicals programma.

Foto: Bob Bronshoff

Maar hoe goed de muzikale en filmische prestaties ook waren, de film werd overschaduwd door de dood van componist George Gershwin, die op 11 juli 1937 om 10.35 uur op 38-jarige leeftijd overleed aan een hersentumor, toen de opnamen voor de film nog in volle gang waren.

De eerste tekenen deden zich voor eind 1936 toen George last kreeg van duizelingen toen hij bij de kapper zat. Tijdens een concert kort daarna speelde hij een paar verkeerde noten, iets dat hem nooit gebeurde. Een medisch onderzoek bracht niets anders aan het licht dan stress en vermoeidheid. Maar de klachten verergerden en George liet bestek uit zijn handen vallen, gooide glazen om en kon geen piano spelen. Eerst dacht men nog aan een psychisch probleem maar George kreeg in Juli 1937 een aanval en begon enorm te trillen en werd naar een ziekenhuis gebracht.

Daar aangekomen viel hij in coma en pas toen werd geconstateerd dat hij een grote en kwaadaardige hersentumor had. Met steun van de president en het White House werden in allerijl twee neurochirurgen opgeroepen maar het was al te laat. George Gershwin overleed in coma en kon geen afscheid meer nemen. Hij was inmiddels een nationaal icoon, was verliefd op muziek om het te schrijven, te dirigeren en om het te spelen. Hij liet geen mogelijkheid onbenut om te spelen, of het nu een openbaar concert of  een privefeest was.

Zijn allerlaatse compositie was “Our Love is here to stay” uit de film Goldwyn Folies, een productie die George en broer Ira in voorbereiding hadden en in 1938 in premiere ging. Zijn laatste van bijna zevenhonderd composities. Hier in een wonderschone uitvoering van Nat King Cole.

Bron: Keyser,H – Geniuses of the American musical theatre, Applause Theatre and Cinema Books, 2009 – ISBN 978 – 1-4234-6275-0

07
sep
10

Broadway Musicals (6): The Gay Divorce

The Ethel Barrymore Theatre (1931)

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “The Gay Divorce” . We brengen ” Night and Day” geschreven door Cole Porter. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/ op dit blog.

Deze musical ging in premiere op 29 November 1932 in het pas geopende Ethel Barrymore Theatre in de 47e straat van West Broadway. Het was meer een muzikale klucht dan een musical maar de muziek van componist Cole Porter bracht het wereldberoemde Night and Day voort. Gewoonlijk schreef Porter eerst de tekst en dan de muziek maar voor deze musical was het een van de weinige keren dat hij eerst de muziek schreef.

Het verhaal gaat dat Porter’s  vriend Monty Woolley op een avond hoorde dat Porter aan het nummer werkte en zei ” I don’t know what it is, but whatever it is, throw it away, it’s terrible”.  Ook hoofdrolspeler Fred Astaire was niet zeker of het een goed nummer was. Uiteindelijk werd het nummer een gigantische moneymaker als een van de meest gespeelde nummers ooit.

Hieronder een You Tube fimpje met deze versie van Ginger Rogers en Fred Astaire in de filmversie uit 1934. Let ook hierop het begin (verse) dat componist Porter had aangebracht als overgang van dialoog naar de muziek. Deze brugfunctie werd veel gebruikt in musicals maar amper nog gespeeld in de hedendaagse jazz. In ons Swingin’ Musicals programma brengen wij ook deze versie met verse.

Natuurlijk mag een versie van Ella Fitzgerald niet ontbreken met een complete versie en verse. Zoals eerder gezegd heeft Ella veel  bijgedragen om de muziek van grote Amerikaanse componisten tot jazzrepertoire te maken. Met haar ongekende improvisatievermogen en scatting was zij een voorbeeld voor talloze jazzmusici.

Bronnen:

Keyser H, Geniuses of the American Musical Theatre, ISBN 978-1-4234-6275-0, 2009 Applause Theatre and Cinema Books.

Green Stanley, Broadway Musicals Show by Show, ISBN 978-1-55783-736-3, 2008 Hal Leonard Corporation

03
sep
10

Broadway Musicals (6): The Band Wagon

De originele poster van de musical met Fred Astaire en diens zuster Adele.

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “The Band Wagon”. We brengen het romantische ” Dancing in the dark” geschreven door Howard Dietz en Arthur Schwartz. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg de Categorie JazzTraffic Trio op dit blog: https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/

Op 3 juni1931 ging in het New Amsterdam Theatre op Broadway de musical “The Band Wagon” in premiere en was met 260 voorstellingen een goedlopend productie. De musical wordt gezien als een mijlpaal in de musical geschiedenis omdat deze brak met de vaak wat platte aanpak van andere beroemde musicalproducties zoals die van de Ziegfeld Follies met veel vrouwelijk schoon.

Met een goed doorwrocht verhaal, grote sterren zoals broer en zus Adele en Fred Astaire en ultramodern decorontwerp stak deze productie boven alles uit. Voor het eerst werd er op het vaste podium een draaiend podium gemonteerd waarop een echte kermiscarousel draaide, voor die tijd een novum.

Het draaiende podium was een technologische vondst van de eerste orde voor die tijd.

De muziek en tekst was van Howard Dietz en Arthur Schwartz die als koppel grote tijden beleefden tussen 1929 en 1937 en voor deze musical hun grote hit “Dancin in the Dark” schreven.  Howard Dietz was ook een big shot bij filmmaatschappij MGM en was de bedenker van de bekende  Leo de Leeuw die het handelsmerk van MGM is geworden.In 1953 werd de musical verfilmd en hieronder ziet u een You Tube filmpje met hoofdrolspelers Cyd Charisse en Fred Astaire. Zuster Adele Astaire had inmiddels een rijke aristrocraat gehuwd die haar niet toestond het musical en dansvak verder uit te oefenen.

Mooi choreografie werk van Astaire zelf die alle dansen ontwierp. Zo ook hier een ietwat schuchter stel dat door het dansen tot elkaar komt en vervolgens al dansend in een koets beland en dan dromerig verliefd wegrijdt. Dat zie je tegenwoordig niet meer.

Hieronder een filmpje van dit nummer met een prachtige jazzuitvoering van Cannonball Adderley  met Art Blakey op drums ( en een van de weinige keren dat je Art met brushes hoort spelen in een strikte maatvoering en zonder enige franje, heel mooi door zijn eenvoud).




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: