Posts Tagged ‘ira gershwin

09
sep
12

Philip Catherine Plays Cole Porter.

Deze recensie schreef ik voor het HiFi Video Test Magazine, nummer 9/2012.

In de jaren 1940 – 1950 was er een lichting Amerikaanse componisten aan het werk die zijn weerga niet kende. De componisten Irving Berlin, Jerome Kern, George Gershwin, Harold Arlen en Cole Porter met in hun kielzog tekstdichters Oscar Hammerstein II, Ira Gershwin, Lorenz Hart, Sammy Cahn en Johnny Mercer waren goed voor duizenden composities,  geschreven voor Hollywood films en Broadway Musicals. Daarmee creerden ze wat tegenwoordig het “Great American Songbook” wordt genoemd.

De ongekroonde koning was zonder twijfel Cole Porter. Niet alleen vanwege zijn omvangrijke oeuvre (ruim duizend composities) maar nog meer vanwege het feit dat hij niet alleen de melodie maar ook de teksten schreef. Porter was een zoon van rijke ouders en werd nog rijker toen hij, ondanks dat hij homosexueel was, trouwde met een van de mooiste en rijkste vrouwen van Amerika. Niet voor niets zei hij altijd dat hij “rich rich”was. Maar het leven had voor hem ook een schaduwkant nadat hij bij een ernstige val van een paard verbrijzelde benen opliep, waar hij zijn hele leven hevige pijn aan zou houden. Ondanks vele operaties moest hij aan het eind van zijn leven toch een been missen.

Fascinerende verhalen en wie daar interesse in heeft kan ik het boek “Geniuses of the American Musical Theatre” aanraden van Dr. Herbert Keyser (ISBN 978-1-4234-6275-0 – Applause Theatre & Cinema Books) met leven en werk van achtentwintig Amerikaanse componisten.

Dat Porter’s muziek nog springlevend is mag bekend heten en de jazzwereld heeft de afgelopen decennia dankbaar gebruik gemaakt van de gigantische nalatenschap van bovengenoemde heren. Het moet een hele opgave geweest zijn voor gitarist Philip Catherine en producer Hein van de Geyn om uit de meer dan duizend stukken van Porter’s hand een selectie van elf composities te halen.

Maar het is de moeite waard geweest want er is een wonderschone productie gemaakt van “Philip Catherine plays Cole Porter”. Met gelukkig geen hemelbestormende arrangementen maar warm opgenomen stukken met oog voor de sfeer van Porters vaak geniale composities en gevoel voor wat hij met zijn muziek wilde uitdrukken.

Het is in zekere zin een ingetogen en zeer doordachte CD geworden met naast Catherine de prachtige muzikanten Karel Boehlee op piano, Philippe Aerts op contrabas en Martijn Vink op drums. Martijn Vink kennen we als een energieke drummer maar op deze plaat legt hij een mooie basis met voornamelijk brusheswerk en ook dat beheerst hij volledig.

Philip Catherine  Plays Cole Porter – Challenge Records – CHR 70166.

25
mrt
11

Rodgers & Hammerstein” The Surrey With The Fringe On Top”

Leven en werk van Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II (aflevering 1), zie ook

https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/

 

 

Rodgers (l) en Hammerstein

Zoals we gezien hebben in de slotaflevering van de Rodgers & Hart serie, was Richard Rodgers in 1942 gaan samenwerken met Oscar Hammerstein II. Doordat Lorenz Hart weigerde aan een musical bewerking van “Green Grow The Lilacs” te gaan werken was Rodgers naar een nieuwe partner op zoek gegaan. Hij had al eerder Hammerstein benaderd maar die weigerde (evenals eerder Ira Gershwin) omdat hij niet degene wilde zijn die het gouden Rodgers & Hart duo wilde verbreken. Maar nu stemde hij toe.

Het kwam deze keer ook als geroepen voor Hammerstein. Hij had grote successen gekend door zijn samenwerking met Jerome Kern maar zijn laatste musical succes dateerde uit 1932 met de musical “Music In The Air” en de hit “The Song Is You”. Hij kende een serie grote flops zoals de musical ” Glorious Morning” die in 1937 slechts $ 350 dollar netto opbracht en direct uit roulatie werd genomen. Een absoluut dieptepunt. Wel schreef hij dat jaar nog “All The Things You Are” met Jerome Kern en dat wordt beschouwd als de meest perfecte ballad die ooit gecomponeerd werd.

Richard Rodgers en Oscar (“Ockie”) Hammerstein begonnen aan de score voor “Green Grow The Lilacs” dat in de musicalversie “Oklahoma” werd gedoopt. Op 31 Maart 1943 was de premiere in het St.James Theatre op Broadway en de show haalde het onvoorstelbare aantal van 2212 voorstellingen en liep vijf jaar en negen maanden in dat theater. Zo’n groot succes hadden zelfs Rogers en Hart nooit gekend.

De show kende een groot aantal hits waarvan “Oh, What A Beautiful Morning” en “People Will Say We’re In Love” wellicht de bekendste zijn. Maar er is ook een ander nummer dat het als jazz uitvoering goed deed door o.a. de uitvoering van Miles Davis:” The Surrey With The Fringe On Top”.

Hier in topswingende uitvoering van Pa Marsalis met een zeer melodische drumsolo.

Bronnen:

Green, Stanley -Broadway Musicals Show by Show, 2008 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-55783-736-3

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

09
mrt
11

Rodgers & Hart: “It Never Entered My Mind”.

Leven en werk van Richard Rodgers en Lorenz Hart (aflevering 11), zie ook het programma van Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio op dit blog

https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/


Door de voortdurende problemen met Larry  Hart’s drank – drugs en sex uitspattingen werd het voor Richard Rodgers steeds moeilijker de samenwerking in stand te houden. Toen in 1937 George Gershwin overleed zocht Dick Rodgers  in het geheim contact met broer Ira Gershwin om samen te gaan werken. Maar Ira was nog niet aan werken toe na het overlijden van broer George en hij voelde er bovendien niets voor om  degene te zijn die een eind maakte aan het gouden duo Rodgers & Hart.

Maar als Larry Hart nuchter was en zichzelf onder controle had, schreef hij nog steeds geniale teksten zoals “Falling In LOve With Love” en “I Didn’t Know What Time It Was” . In 1940 schreef Dick Rodgers een prachtige melodie voor de musical “Higher And Higher”.  Na een lange reeks successen flopte de musical maar het bracht het schitterende “It Never Entered My Mind” voort met een van de beste teksten die Hart ooit schreef.

Hier in een ontroerende uitvoering van Jane Monheit die de muziek en tekst mooi in elkaar vlecht. Prachtige vondsten van Larry zoals “uneasy in my easy chair” en “now I even have to scratch my back myself”. Helaas laat Jane in de aankondiging de naam van Larry Hart weg, wellicht symbolisch voor zijn leven.

Ik heb er de tekst bij afgedrukt en lees mee hoe Jane dit vertolkt.

I don’t care if there’s powder on my nose.

I don’t care if my hairdo is in place.

I’ve lost the very meaning of repose.

I never put a mudpack onmy face.

Oh, who’d have thought

that I’d walk in the daze now?

I never go to shows at night,

but just to matinees now.

I see the show

and home I go.

Once I laughed when I heard you saying

that I’d be playing solitaire,

uneasy in my easy chair.

It never entered my mind.

Once you told me I was mistaken,

that I’d awaken with the sun

and order orange juice for one.

It never entered my mind.

You have what I lack myself

and now I even have to scratch my back myself.

Once you warned me that if you scorned me

I’d sing the maiden’s prayer again

and wish that you where there again

to get into my hair again.

It never entered my mind.


Voor gedetailleerde informatie over de tekst en de muziekvorm zie JazzStandards, http://www.jazzstandards.com/compositions-1/itneverenteredmymind.htm

Bronnen:

Green, Stanley -Broadway Musicals Show by Show, 2008 Applause Theatre & Cinema bOOKS, ISBN 978-1-55783-736-3

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

22
jan
11

Broadway Musicals: The Man That Got Away

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “The Wizard of Oz” . We brengen het beroemde “Over the Rainbow ” geschreven door componist Harold Arlen.  Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/ op dit blog.

Leven en werk van Harold Arlen (1905 – 1986, slot)

In 1954 schreef Harold Arlen samen met Ira Gershwin het nummer “The Man That Got Away” voor de film A Star is Born. In de film werd het vertolkt door Judy Garland en dat ging niet zonder slag of stoot. Er waren heftige ruzies met Garland die het nummer in een hogere toonsoort wilde maar volgens haar vocal coach Hugh Martin zou dat het nummer om zeep helpen. Uiteindelijk kwam het tot een voor iedereen acceptabele opname en kreeg het zelfs een Oscar nominatie. Helaas ging de Oscar naar het nummer “Three Coins In The Fountain” van componist Jule Styne.

Vanaf 1954 ging het in het persoonlijke en artistieke leven minder met Arlen. In dat jaar overleed zijn vader en zijn vrouw Anya, eens een schiterrend model, kwam in psychische problemen en belandde in een inrichting. Harold Arlen zelf kampte ook met fysieke problemen en drankzucht. Toen in 1969 zijn vrouw overleed aan een hersentumor kreeg hij een langdurige depressie.

Op 23 April 1986 overleed Harold Arlen, 81 jaar oud in zijn slaap. In zijn lange carriere schreef hij meer dan vijfhonderd songs, elf Broadway Shows, vijf Cotton Club Shows en muziek voor vierentwintig films.  Hij was met recht “one of the greatest geniuses of American Musical Theatre”.

Zie hier de Garland versie van “The Man That Got Away”  met als achtergrond een after hours repetitie in een New Yorkse bar. Garland zingt dit nummer in play back en naar het schijnt nam het 27 takes in beslag voordat het goed was. Volgens Tony Bennett was Garland de enige die dit nummer zo kon vertolken.

Bron: Geniuses of the American Musical Theatre, Keyser, H – Applause & Cinema Books 2009, ISBN978-1-4234-6275-0

28
nov
10

Broadway Musicals (24): Ikke, ikke, ikke…………….

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Very warm for May” van Jerome Kern en Oscar Hammerstein II. We brengen de compositie “All the things you are”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Leven en werk van componist Jerome Kern.

Jerome Kern was een man vol tegenstellingen. Hij was altijd tot in de puntjes verzorgd gekleed. Hij zag eruit en sprak ook als een echte professor, was slim, gedistingeerd en erudiet. Tegelijktertijd  was hij een verwoede gokker zowel met kaartspelen als paardenrennen. Als fervent liefhebber ging hij elk weekend naar een honkbalwedstrijd.  Hij was  inhalig bij contractbesprekingen en 50/50 verdelen met de tekstschrijvers van zijn werk was out of the question. Zelfs toen hij met Ira Gershwin werkte stond hij erop 55% te krijgen.  Anderzijds kon hij ook genereus zijn voor mensen die hem nastonden.

Hij was getrouwd met een Engelse en al vroeg welgesteld. In zijn grote succesperiodes verdiende hij $ 5000 per week en verzamelde antieke boeken en zilver. In 1929, vlak voor de Grote Depressie, verkocht hij zijn zilvercollectie voor meer dan twee miljoen dollar, dat zou nu ongeveer twintig miljoen zijn. De Kerns hadden een mooi huis in Bronxville waar ze schapen, honden, katten en paarden hielden. Kern verzamelde auto’s en bezat o.a. een Rolls Royce. Hij bezat een zeewaardig jacht en in stille periodes maakt hij vaak cruises. Geen crisis dus voor deze mensen.

In 1926 schreef hij met Oscar Hammerstein II  zijn grote musical hit “Showboat” die in 1927 in premiere ging. Met 572 voorstellingen in New York werd het een million seller want de productie maakte in 1930 een tournee door Europa en ging in 1932 opnieuw op Broadway lopen. Na de oorlog ging Showboat in1946 weer op Broadway in roulatie en werd er een nieuwe Kern compositie toegevoegd met de titel “Nobody Else But Me”. Dat zou ook Kern’s laatste nummer worden want toen de revival plaatsvond was Kern dood. Showboat liep een jaar op Broadway en haalde een omzet van twee miljoen dollar. Er werden in 1929, 1936 en 1951 filmversies van gemaakt en in 1994 ging er opnieuw een revival lopen op Broadway die maar liefst 947 voorstellingen haalde. Een ongekend succes verspreid over diverse decennia.

Showboat bevatte de compositie “Ol’ Man River” die het bekendst werd. Maar Kern’s laatste werk  “Nobody Else but me” is er in een lekkere swingversie van Saraha Vaughn uit 1960. Goed dat Kern deze versie nooit heeft kunnen horen want aan  “verjazzen” van zijn werk had hij een hekel. Zijn erfgenamen zullen daar anders over denken.

03
nov
10

Broadway Musicals (19): Let’s Call The Whole Thing Off.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

In de loop van de samenwerking voor “Shall we dance?”  tussen de gebroeders Gershwin en Fred Astaire en Ginger Rogers, was het Ira Gershwin opgevallen dat Fred en Ginger voor sommige woorden een verschillende uitspraak hadden. Als Fred zei (fonetisch) “niezher voor het woord “neither” sprak Ginger dat uit als “naizher”of zei de een “eftur”  (voor het woord after) dan zei de ander “aaftur”. Dit inspireerde Ira tot het schrijven van de tekst voor “Let’s call the whole thing off” voor de musical Shall we dance ?”. Broer George componeerde de melodie en zo onstond deze klassieker.

De taalkundige humor werd in dit nummer ten volle uitgebuit en paste perfect in de film. En wie zouden dit nummer beter kunnen vertolken dan Ella Fitzgerald en Louis Armstrong ? Niemand denk ik, luister naar hun heerlijke lazy feel swing, gevoel voor timing en de lichte maar liefdevolle spot die ze in hun voordracht leggen. Zo hadden George en Ira het bedoeld.

Maar de film had nog meer in petto voor dit nummer. De geniale Fred Astaire had een choreografie bedacht om de melodie te brengen op rolschaatsen. En zo gingen maanden van training en repetities vooraf aan de filmopnames, want op de eerste plaats moesten Ginger en Fred rolschtaatsen leren.

Vervolgens moest Fred de choreografie ontwerpen en dat is hetzelfde als muziek componeren. Elke pas wordt bedacht en alle passen moeten een geheel vormen. Maar het moet ook passen bij het ritme van de muziek, de sfeer en een geheel vormen. En vervolgens moesten Fred en Ginger de techniek in huis hebben om het uit te voeren. Ga er maar aan staan.

In onderstaand filmpje het uiteindelijke resultaat van de muziek van George en Ira, de choreografie van Fred en de uitvoering van Ginger en Fred. Een bundeling van muziek en dans, vakmanschap, creativiteit, techniek en superieure timing.

Let ook op het feit dat deze scene in slechts twee takes is opgenomen. Pas bij 1.41 is er een cut en begint het laatste stukje. Een hoogstandje in alle opzichten.

Om het af te sluiten het tweede deel (vijfminuten filmpje) van de documentaire “The music of shall we dance”.

03
okt
10

Broadway Musicals (13): “A Damsel in distress” en James Bond die haar redt.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “A damsel in distress” . We brengen de George en Ira Gershwin compositie “A foggy day”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

Bovenstaande scene komt uit de RKO film die in 1937 werd uitgebracht met de naam “A Damsel in distress“. De film is bijzonder om een aantal redenen. Op de eerste plaats is daar natuurlijk de geniale act van Fred Astaire die zelf altijd de choreografie deed en dus ook van dit nummer. Op de melodie van ‘Nice work if you can get it” geschreven door George en Ira Gershwin die de muziekscore voor de film schreven, voert Astaire dit nummer uit in een briljante mix van drum en tapdance.

Op de voorgrond v.l.n.r. Fred Astaire,Ginger Rogers, George Gershwin, staand achter hem met bril Ira Gershwin

Op de tweede plaats is bijzonder dat de scene in 1 shot is opgenomen en voor het eerst de “inzoom” techniek werd gebruikt, zeer bijzonder voor die tijd. En tenslotte voor de drummers, zie de piepkleine hi-hats die vooraan staan en in die periode zo werden gebruikt omdat er toen nog niet met sticks op werd gespeeld. Astaire eindigt het nummer met een sprong uit stand op beide hihats. Dat zie je niet meer tegenwoordig.

De  titel “A damsel in distress” is verouderd engels en een verbastering van het franse woord “demoiselle “hetgeen jonge dame betekent. Het is een oud en bekend thema dat veel gebruikt wordt in film, toneel en kunst. Gebruikelijk gaat het om een beeldschone jonge dame die wordt opgejaagd door een schurk of een monster en wacht tot een held haar komt redden. Een thema dat bijvoorbeeld in een aantal James Bond films prominent aanwezig is  (The spy who loved me) maar ook in de Duizend en 1 Nacht sprookjes en de geschiedenis van Saint Georg die een prachtige dame redt uit de klauwen van een draak.

De film is gebaseerd op een boek van P.G. Wodehouse uit 1919 en heeft dit thema als rode draad. Een compositie uit de film die onsterfelijk mag worden genoemd is “A foggy day in London Town”. Klik op onderstaande link om de versie te beluisteren van Colette Wickenhagen en The JazzTraffic Trio.

A Foggy Day In London Town – (G.Gershwin – I.Gershwin) -Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio – Swingin’ Musicals programma.

Foto: Bob Bronshoff

Maar hoe goed de muzikale en filmische prestaties ook waren, de film werd overschaduwd door de dood van componist George Gershwin, die op 11 juli 1937 om 10.35 uur op 38-jarige leeftijd overleed aan een hersentumor, toen de opnamen voor de film nog in volle gang waren.

De eerste tekenen deden zich voor eind 1936 toen George last kreeg van duizelingen toen hij bij de kapper zat. Tijdens een concert kort daarna speelde hij een paar verkeerde noten, iets dat hem nooit gebeurde. Een medisch onderzoek bracht niets anders aan het licht dan stress en vermoeidheid. Maar de klachten verergerden en George liet bestek uit zijn handen vallen, gooide glazen om en kon geen piano spelen. Eerst dacht men nog aan een psychisch probleem maar George kreeg in Juli 1937 een aanval en begon enorm te trillen en werd naar een ziekenhuis gebracht.

Daar aangekomen viel hij in coma en pas toen werd geconstateerd dat hij een grote en kwaadaardige hersentumor had. Met steun van de president en het White House werden in allerijl twee neurochirurgen opgeroepen maar het was al te laat. George Gershwin overleed in coma en kon geen afscheid meer nemen. Hij was inmiddels een nationaal icoon, was verliefd op muziek om het te schrijven, te dirigeren en om het te spelen. Hij liet geen mogelijkheid onbenut om te spelen, of het nu een openbaar concert of  een privefeest was.

Zijn allerlaatse compositie was “Our Love is here to stay” uit de film Goldwyn Folies, een productie die George en broer Ira in voorbereiding hadden en in 1938 in premiere ging. Zijn laatste van bijna zevenhonderd composities. Hier in een wonderschone uitvoering van Nat King Cole.

Bron: Keyser,H – Geniuses of the American musical theatre, Applause Theatre and Cinema Books, 2009 – ISBN 978 – 1-4234-6275-0

21
aug
10

Broadway Musicals (4): Girl Crazy.

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Girl Crazy” . We brengen het bekende ” I’ve got rythm” geschreven door George Gershwin. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg de Categorie JazzTraffic Trio op dit blog.

Op bovenstaand You Tube fimpje ziet u een van de weinige beelden die er bestaan van George Gershwin waarin  hij kort “I’ve got Rythm” uitvoert. De man was niet alleen een componist van naam en faam maar ook een begenadigd pianist. Bekend is dat waar hij kwam, als er een piano stond dan zat George daar de hele avond achter en bekommerde zich verder nergens over. Spelen voor publiek was wat hij het liefste deed.

Na de politieke satire Strike up the Band keerden de Gershwin broers terug naar het meer conventionele musical scenario. Het verhaal gaat over Danny Churchill, een zoon van een steenrijke vader. Deze stuurt Danny per taxi (!) naar Arizona om daar een ranch te gaan beheren. Dat alles om uit de handen van op geld beluste dames te blijven. Op de ranch wordt het echter een vrolijke boel met allerlei dames maar uiteindelijk trouwt Danny met Mrs. Right. Deze productie was de start van een glansrijke carriere van filmster Ginger Rogers en de musicalster (in Europa minder bekend) Ethel Merman.

Ginger Rogers

Muzikaal gezien was deze musical weer een hoogstandje van de Gershwin broers. Naast het dynamische I’ve got Rytjm bevatte deze productie opnieuw klassieke jazzstandards die vandaag de dag nog steeds veel gespeeld en graag gehoord worden, zoals Embraceable You en de ballad But not for me.

In dit You Tube filmpje hoort u een versie van Ella Fitzgerald die veel Gershwin repertoire zong en enorm heeft bijgedragen aan de acceptatie van deze muziek in de jazzwereld. In deze versie zingt Ella ook het “verse” van de compositie. Een verse werd veel gebruikt door componisten van musicals om een logische overgang van de dialoog naar de zang te maken. Zo werd een melodie op tekst gezet en diende als inleiding, dus het verse. Daarna begon het “refrein”. Tegenwoordig worden verses bijna niet meer gespeeld.

De insluitcode op You Tube is uitgeschakeld dus klik op de link en u komt vanzelf op You Tube

http://www.youtube.com/watch?v=O_hIuA9nF-o

Bronnen:

Keyser H, Geniuses of the American Musical Theatre, ISBN 978-1-4234-6275-0, 2009 Applause Theatre and Cinema Books.

Green Stanley, Broadway Musicals Show by Show, ISBN 978-1-55783-736-3, 2008 Hal Leonard Corporation

19
aug
10

Broadway Musicals (3): Strike up the Band !

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “Strike up the Band” . We brengen het prachtige “Soon” geschreven door George Gershwin in een instrumentale uitvoering. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg de Categorie JazzTraffic Trio op dit blog.

In bovenstaand You Tube filmpje hoort u de titelsong van de musical “Strike up the Band” van George Gershwin. Uitgevoerd door een typisch Amerikaanse Brassband in een mengeling van Duitse marsmuziek met hier en daar een stevige swingsaus.

Deze musical ging op 14 januari 1930 in premiere in het Times Square Theater op Broadway en haalde een matige 191 voorstellingen. De productie was weer uit de pen van de broers George en Ira Gershwin (tekst) gevloeid. Naast de titelsong werd een ander nummer bekend namelijk “I’ve got a crush on you” dat een jazzstandard werd.

Maar de muziekscore bevatte een ander juweel met de titel “Soon” dat vreemd genoeg door maar een enkele jazzartiest werd vertolkt en dus niet echt bekend werd. Het is een fantastisch nummer dat in onderstaand You Tube filmpje te zien en te horen is in de versie van Ella Fitzgerald met een  swingende big band met violen. Met veel plezier gaan wij dit nummer brengen in ons Swingin’ Musicals programma.

De  musical zelf ging over een denkbeeldige handelsoorlog tussen Amerika en Zwitserland over de hoge importtarieven voor Zwitserse chocolade. Dit was voor de schrijver van het libretto Morrie Ryskind een aanknopingspunt om de toenmalige Great Depression onder de aandacht te brengen, waarbij een dreigende oorlog en bescherming van de eigen economie als gevolg van de recessie, een leidend thema was in die dagen. Het was de eerste keer dat een musical met een politieke lading werd gelanceerd en er zouden nog een aantal volgen.

De premiere werd door Gershwin zelf gedirigeerd en er waren een aantal leden in het orkest die toen nog niet, maar later heel beroemd zouden worden: Glenn Miller, Benny Goodman, Jimmy Dorsey, Gene Krupa en Jack Teagarden !

Bronnen:

Keyser H, Geniuses of the American Musical Theatre, ISBN 978-1-4234-6275-0, 2009 Applause Theatre and Cinema Books.

Green Stanley, Broadway Musicals Show by Show, ISBN 978-1-55783-736-3, 2008 Hal Leonard Corporation

18
aug
10

Broadway Musicals (2): Porgy and Bess

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan Porgy and Bess . We brengen het prachtige “It ain’t necessarily so” geschreven door George en Ira Gershwin. Voor meer informatie kijk bij de categorie JazzTraffic Trio op dit blog.

Zowel de musical als de componisten hebben een lange en interessante geschiedenis.

De premiere.

Hoewel de Amerikaanse musical industrie een geweldige hoeveelheid mooie musicals heeft geproduceerd, behoort Porgy and Bess ongetwijfeld tot de buitencategorie succesvolle producties. Maar daar leek het in het begin helemaal niet op.

De musical ging in premiere op 10 October 1935 in het Alvin theater op Broadway in New York. Er was veel aandacht van de nieuwsmedia (toen voornamelijk de kranten) voor de opening. Maar commercieel gezien werd het een flop. De recensies waren niet goed en het slechte economische klimaat zorgde voor grote werkeloosheid en armoede. De productie haalde slechts 124 voorstellingen en voor Broadway begrippen was dat in feite een mislukking. En dat ondanks de geweldige muzikale hoogtepunten die componist George Gershwin had geschapen zoals het onsterfelijke “Summertime” maar ook “I got plenty o Nuttin’ en It ain’t necessarily so.”

Revival

Maar de musical kende een geweldige revival. Niet alleen door de muziek maar ook door het sterke libretto met de kreupele bedelaar Porgy, de verleidelijke Bess, de crimineel Brown and de broodmagere drugsdealer Sportin’ Life. Zo ging de eerste herhaling in  premiere op Brodway in 1942 en haalde toen 286 voorstellingen voor 2.75 dollar per kaartje, een topprijs in die tijd. Daarna ging de productie 17 maanden op tournee in Amerika waaronder een terugkeer van twee maanden in New York. Tien jaar later ging de musical opnieuw op pad voor een vier jaar durende tournee in  Europa (ook Moskou en Leningrad), Azie en Latijns Amerika. Daarna volgden nog twee revivals in 1976 in het Gershwin Theater en in 1983 in de Radio City Music hal, beiden in New York. Het wereldwijde succes werd vervolgens uitgebreid met een filmversie in 1959 met Sammy Davis Junior en Sydney Poitier in de hoofdrollen.

De componist en schrijvers.

De ontstaansgeschiedenis van Porgy and Bess gaat terug naar 1925 toen schrijver Dubose Hayward zijn boek Porgy liet uitgeven. Het verhaal sprak componist George Gershwin(1898 – 1937) aan en hij zocht contact met Dubose Hayward en ze besloten er een folk opera van te maken. Het was echter pas in 1932 dat Gerswhin de tijd vond om aan het werk te beginnen. Om de sfeer van het zuiden van Amerika goed te leren kennen verbleef hij regelmatig in Charleston (South Carolina) waar hij onder primitieve omstandigheden werkte en kennis maakte met de bewoners en dagelijkse gewoontes van het zuidelijke leven. Schrijver Hayward schreef het libretto en samen met broer Ira Gershwin de teksten van de composities van George. Alles bijelkaar duurde het twintig maanden voordat de opera en orkestraties klaar waren.

De eerste try-out was in Boston in 1935 en de opera duurde ruim vier uur. Dat was voor een Broadway musical veel te lang en de Gershwins en Hayward zetten zich aan het werk om de productie in te korten. Vervolgens kwam de verkorte versie in 1935 in Broadway in premiere.

Gershwin was zeer teleurgesteld dat de musical geen commercieel succes was maar hij wist dat hij iets bijzonders had gecomponeerd. Helaas heeft hij het grote succes dat alsnog kwam niet meer meegemaakt want Gershwin  stierf in 1937 op achtendertigjarige leeftijd tengevolge van een hersentumor.

Op onderstaand You Tube filmpje staat een instrumentale uitvoering van “It ain’t necessarily so” met foto’s van Gershwin en de originele partituur.

Bronnen:

Keyser H, Geniuses of the American Musical Theatre, ISBN 978-1-4234-6275-0, 2009 Applause Theatre and Cinema Books.

Green Stanley, Broadway Musicals Show by Show, ISBN 978-1-55783-736-3, 2008 Hal Leonard Corporation




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 313 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: