Posts Tagged ‘Jule Styne

23
jul
11

Jule Styne en Nat King Cole: “The Party’s Over”

Jule Styne (1905 - 1994) - slot

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het laatste deel.

Op Kerstdag 1964 werd Jule Styne vader van een zoon Nicholas. Hij was inmiddels negenenvijftig jaar en kort daarvoor getrouwd met een dertig jaar jongere vrouw Maggie. In 1968 werd hij opnieuw vader van een dochter Katherine. Het gezinsleven bracht een ommekeer teweeg in Styne’s leven. Hij zwoor het gokken af en veranderde in een degelijke huisvader. Zijn uitgeverij Chappell gaf hem een renteloze lening van $ 350 000 waarmee hij een schikking kon treffen met de Amerikaanse belastingdienst en zijn schuld betalen.

Jule Styne met zoon Nick en dochter Katherine en zijn vrouw Margereth

Merkwaardig genoeg ging het artistiek minder in de jaren die volgden. Zijn shows hadden middelmatig succes behalve revivals van zijn musicals Gypsy en Gentlemen Prefers Blondes. In 1985 schreef hij nog een show The Red Shoes met Bob Merrill met wie hij ook Funny Girl schreef, maar dat werd een flop. In 1994 overleed Jule Styne aan de gevolgen van een open hartoperatie.

Styne had een enorme staat van dienst opgebouwd die zich over zeventig jaar uitstrekte en waarin hij meer dan 1500 composities schreef. Zijn loopbaan was een van de meest opmerkelijke van alle grote Broadway componisten. Zijn grootste vriend in de showbizz, Frank Sinatra, schreef erover:

“Jule Styne is simply the best there is at what he does – his song list reads like the history of American popular music.

I’ve had the pleasure and privilege of expressing his marvelous melodies in many memorable films as well as the finest saloons around the world! Songs like “People,” “Never Never Land,” “Just In Time,” “The Party’s Over,” “Three Coins In The Fountain,” and my wife’s favorite, “Diamonds Are A Girl’s Best Friend,” are quite simply, timeless.

There’s only one Jule Styne, and I love him.

— Frank Sinatra”

Opmerkelijk genoeg noemde Sinatra ook het nummer People dat hij zelf nooit op de plaat wilde zetten. Tot slot het favoriete nummer van Styne zelf, The Party Is Over in een uitvoering van Nat King Cole.

Bronnen: Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978-1-4234-6275-0.

Green, Stanley – Broadway Musicals Show by Show – 2008 – Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978 -1-55783-736-3

20
jul
11

Streisand,Styne en People.

Jule Styne (1905-1994) - deel 6

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het zesde deel.

In 1961 hadden een aantal Broadway producenten het idee opgevat een musical te brengen gebaseerd op het leven van Fanny Brice, een Amerikaanse zangeres en actrice van Joodse afkomst.

Fanny Brice (1891 - 1951)

De producers Ray Stark en David Merrick huurden Jule Styne en Bob Merrill in als componist en tekstdichter en zij gingen direct aan het werk. Maar verder werd het een uiterst moeizaam project. Voor de hoofdrol werden een aantal toppers van toen benaderd maar die vonden eensgezind dat de rol moest worden ingevuld door een joodse artieste vanwege het authentieke verhaal. Jule Styne herinnerde zich een show waarin een zekere Barbara Streisand een bijrol had vervuld en zij werd gevraagd te auditeren. Haar zang performance was perfect maar qua voorkomen kregen de producers kromme tenen. Op aandringen van Styne kreeg ze toch de hoofdrol.

Tijdens de repetities van Funny Girl, v.l.n.r Sydney Chaplin (acteur en zoon van), Barbara Streisand en componist Jule Styne.

Er waren problemen met de regisseurs. West Side Story ster Jerome Robbins kwam en ging en vervolgens kwam Bob Fosse die er weer mee stopte en het project overdroeg aan Garson Kanin. Alleen al de slotscene werd veertig keer herschreven en de try-out werd vijf keer uitgesteld. Uiteindelijk ging het project onder de naam Funny Girl op 26 maart 1964 in premiere in het Winter Garden theater in New York en haalde maar liefst 1348 voorstellingen.

Op een party enige maanden na de premiere van Funny Girl kwam Styne zijn oude boezemvriend Frank Sinatra tegen. Die vertelde Styne dat hij  de compositie People uit de Funny Girl niet ging opnemen omdat hij het niet zo’n goed nummer vond. Styne was diep beledigd en drie jaar lang sprak hij niet meer met Sinatra.

Met het succes van Funny Girl kwamen er grote sommen geld binnen die echter direct naar de Amerikaanse belastingdienst en bookmakers gingen vanwege belasting – en gokschulden die Styne aan de rand van de financiele afgrond brachten. Hij moest geld lenen van z’n vriendin en secretaresse om het hoofd boven water te houden. In feite was hij failliet en zijn gokverslaving bleef voortduren.

Zonder enige twijfel is People het meesterwerk van Jule Styne en Bob Merrill en  de grote hit van de musical die Streisand al voor de premiere van Funny Girl had opgenomen en de eerste stap naar beroemdheid betekende. Het is  haar signature song geworden die ze in 2006 vlak voor de pauze ten gehore bracht tijdens een concert in Florida.

Bronnen: Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978-1-4234-6275-0.

Green, Stanley – Broadway Musicals Show by Show – 2008 – Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978 -1-55783-736-3

17
jul
11

Joe Morello, Jule Styne en Just In Time

Jule Styne (1905 - 1994) - deel 5

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het vijfde deel.

Componist Jule Styne verkeerde in grote problemen ondanks zijn successen en pas verworven Oscar. Door zijn scheiding in 1952 ontving hij van de Amerikaanse belastingdienst een claim van $ 650 000. Door zijn zware gokverslaving verkeerde hij constant in diepe schulden bij bookmakers en casino’s. Ook was zijn moeder pas overleden en kort daarna stierf zijn vader. Op dienst sterfbed probeerden zijn vriendin Ruth Dubonnet en zijn zuster Claire hem te bewegen met gokken te stoppen maar hij weigerde. Dat alles terwijl zijn compagnon en tekstdichter Sammy Cahn multimiljonair was geworden van hun gezamenlijke successen.

Jule Styne (l) en Sammy Cahn in 1988 tijdens de herdenking van de honderdste geboortedag van Irving Berlin

Daarom werkte Styne dag en nacht. Niet alleen als componist maar ook als Broadway producer bracht hij shows met o.a. Jayne Mansfield en Sammy Davis. In 1956 schreef hij zelf weer een show met schrijvers en tekstdichters Betty Comden en Adolph Green met als titel “Bells Are Ringing”. Ook deze show bevatte weer een klassieker, het swingende Just In Time.

Joe Morello - 1929 - 2011

In 1961 nam de op 12 maart j.l.overleden en diepbetreurde drumgigant Joe Morello een album op met een sextet onder de naam It’s About TIme, met daarop allemaal titels met het woord “time” erin verwerkt. Luister naar de Just In Time versie van Joe’s sextet met o.a. Phil Woods op altsax en Gary Burton op vibrafoon

Bron: Keyser, Herbert: Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 – Applause Theatre and Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

13
jul
11

Hank Mobley, Three Coins In A Fountain en Jule Styne’s Eerste Oscar.

Jule Styne - 1905 - 1994 - deel 4

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het vierde deel.

In 1954 ging de Film Three Coins In A Fountain in premiere, gebaseerd op het gelijknamige boek van John Secondari. Jule Styne schreef samen met tekstdichter Sammy Cahn de titelsong gezongen door Styne’s boezemvriend Frank Sinatra. Ze werden genomineerd voor een Oscar die hun ook werd toegekend. Ze waren al eerder genomineerd voor o.a. I Don’t Want To Walk Without You en It’s Magic maar nu was het toch raak en begon voor Styne een periode van grote bloei.

De originele Academy Award uit 1954 voor Jule Styne en Sammy Cahn voor "Three Coins In A Fountain"

Technisch was de film een hoogstandje want er werd gebruik gemaakt van de  toen nieuwe Cinemascope techniek en het geluid was  Hifi Stereophonic en ook dat was een vernieuwing. De film werd ook genomineerd als “Best Film” maar die ging helaas aan de neus van de makers voorbij. Ziehier een echte vijftiger jaren trailer van de film.

Op 26 Maart 1961 nam tenorist Hank Mobley het album “WorkOut” op in de Rudy van Gelder studio’s voor het Blue Note label met daarop zijn versie van Three Coins In A Fountain. De bezetting is verder Wynton Kelly (piano), Paul Chambers (bas) en Philly Joe Jones (drums)

09
jul
11

Jule Styne en Scott Hamilton op sax: “It’s Magic”

Jule Styne (1905 - 1994) - deel 3

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het derde deel.

Na het succes van I Fall In Love Too Easily van Frank Sinatra uit de film Anchors Away kreeg Styne oplopende priveproblemen. Zijn enorme gokverslaving bracht hem continue in financiele problemen en hij moest het ene gat met het andere dichten, ondanks de stroom aan royalties die hij ontving. Hij kreeg onenigheid met een bookmaker die nog $ 10.000 van hem tegoed had en dreigde hem te laten vermoorden als Styne niet direct met het geld over de brug kwam.

Zijn relatie met collega en tekstdichter Sammy Cahn had wat krassen opgelopen. Zijn andere boezemvriend Sinatra zat in het dieptepunt van zijn carriere en zijn invloed was sterk afgenomen. Zijn huwelijk was nauwelijks nog een huwelijk te noemen en weldra zocht Styne zijn toevlucht tot buitenechtelijke relaties met o.a. Ruth Dubonnet een schoonheid van rijke komaf en lid van de schatrijke Franse Dubonnet familie die eigenaar was van het Dubonnet aperatief concern.

Muzikaal ging het Styne goed af. Hij schreef het bekende Diamonds Are A Girl’s Best Friend voor de film Gentlemen Prefers Blondes met een onvergetelijke versie van Marylin Monroe. Hij schreef ook de muziek voor de 1948 film Romance On The High Seas met de prachtige ballad It’s Magic op tekst van Sammy Cahn, hier in een romantische uitvoering van het Eddie Higgins Quartet met Scott Hamilton op tenorsax.

29
jun
11

Fats Navarro: “The Things We Did Last Summer”

In 1946 schreef componist Jule Styne met tekstdichter Sammy Cahn de standard “The Things We Did Last Summer”.

Het duo was in die jaren zeer succesvol en Styne was de favoriete componist van Frank Sinatra met wie hij erg close was. In die periode werd Cahn miljonair maar Styne had een zware gokverslaving en zat diep in de schulden.

De mooiste uitvoering die ik op You Tube vond is van trompettist Fats Navarro, opgenomen tijdens een concert in Carnegie Hall in 1949 met Hank Jones op piano, Ray Brown op bas en Shelly Manne op drums. Fats was een uitzonderlijk muzikaal talent die al vroeg zijn weg vond naar de grote orkesten en jazzpodia.

Hij word gezien als een van de grondleggers van de bop  die de verbinding legde tussen swing en bop en daardoor van grote invloed was op o.a. Clifford Brown en trombonist Jay Jay Johnson. Helaas overleed Fats al op jonge leeftijd aan de gevolgen van een heroineverslaving, tuberculose en overgewicht.

Luister naar zijn interpretatie van The Things We Did Last Summer en je realiseert je hoever Fats 61 (!) jaar geleden al was in de bop.

17
mei
11

Jule Styne: “I Fall In Love Too Easily”

Leven en werk van Jule Styne (1905 - 1994) - 2

Recent verscheen de CD “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en een week geleden kwam “Live At Birdland” uit van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn.

Tekstdichter Sammy Cahn was in 1943 op zoek naar een componist en vond die in de persoon van Jule Styne. Het zou een langdurige en zeer vruchtbare samenwerking worden. De eerste hit die ze schreven was “I’ve Heard That Song Before” en dat werd direct een grote hit in de uitvoering van het orkest van Harry James.

V.l.n.r. Jule Styne, Sammy Cahn, Frank Sinatra,George Sydney (regisseur), Gene Kelly en Axel Stordhal (arrangeur) tijdens de "Anchors Away" opnamen.

In 1945 was filmmaatschappij MGM bezig met de productie “Anchors Aweigh” met in de hoofdrollen Frank Sinatra en Gene Kelly. Sinatra had voor het uitkiezen wie het repertoire zou schrijven en koos voor Jule Styne met de conditie dat als Styne niet werd ingehuurd Sinatra de film niet zou maken. De film was een grote hit en daar kwam het nummer “I Fall In Love Too Easily” uit, hier in een korte uitvoering (2:00) van Sinatra.

En zie hier de uitvoering van Keith Jarrett met Gary Peacock op contrabas en Jack De Johnette op drums. Het is even een zit van 9:49 minuten maar zeer de moeite waard en zie wat Keith met de op zich simpele melodie doet.

Bronnen:

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

www.jule styne.com

04
mei
11

Jule Styne: “I Don’t Want To Walk Without You”

In Januari j.l.  schreef ik voor het HVT Magazine een recensie over de laatste CD van het Wolfgang Mailand Trio waarbij ik het nummer “I Fall In Love Too Easily” beschreef en vertelde dat we dat nummer te danken hadden aan Frank Sinatra omdat het uit de film “Anchors Away” kwam en hij erop stond dat de muziek voor de film werd geschreven door componist Jule Styne. Zoiets wekt mijn grote nieuwsgierigheid, helemaal toen ik vorige week de nieuwe CD van Lee Konitz, Brad Mehldau, Charlie Haden en Paul Motian (“Live at Birdland”)  voor een recensie ontving en daar kwam hetzelfde nummer van Jule Styne op voor.

Het leven en werk van componisten is meestal bij het publiek onbekend want die associeren een nummer met de uitvoerende artiest. En ik kan niet ontkennen dat juist die “story behind” mij mateloos boeit. Zo wordt de compositie People steevast geassocieerd met Barbara Streisand en Diamonds Are A Girl’s Best Friend met Marilyn Monroe. Maar wie weet dat beide nummers gecomponeerd zijn door Jule Styn ?

Leven en werk van Jule Styne -1- (1905 – 1994)

In 1942 schreef  Jule Styne zijn eerste grote hit “I Don’t Want To Walk Without You”  samen met tekstdichter Frank Loesser en het stond twintig weken in de toenmalige Amerikaanse Hitparade.

Styne was toen al zevenendertig en had een turbulent leven achter de rug. Geboren in 1905 als Julius Kerwin Stein en zoon van straatarme  Joods Oekrainse ouders die vanuit de Oekraine naar Engeland en toen Amerika waren geemigreerd. Jule bleek al jong een groot muzikaal talent te hebben en hij had een gefortuneerde oom die voor hem een piano kocht en zijn lessen betaalde.

Al op zijn zestiende ging hij de muziek in en ontwikkelde zich snel van barpianist naar een gewaardeerd lid van vele orkesten en als coach en begeleider van zangers en zangeressen. Hij ging werken voor naamgenoot Jules Stein die later de grondlegger werd van het Amerikaanse entertainment concern MCA. Maar de voorwaarde was wel dat hij zijn naam veranderde en het werd Jule Styne. In 1926 speelde hij bij het Ben Pollack orkest en leerde daar jazz grooves spelen van Benny Goodman en Glen Miller.

In 1927 huwde Jule de welgestelde Ethel Rubinstein maar het huwelijk werd al snel een slepende affaire want het werd geteisterd door ruzies en buitenechttelijke escapades van Jule. Intussen had hij zich opgewerkt als orkestleider en speelde voor grote nachtclubs in Florida en Chicago maar die werden achter de schermen gerunned door gangsters en Jule hing dat niet aan de grote klok.

Intussen had hij een vreselijke gokverslaving ontwikkeld die hem al vanaf zijn dertiende grote parten speelde. Als hij even niet hoefde te werken speelde hij Black Jack of was te vinden bij de paardenrennen. De verslaving zou zijn hele leven overschaduwen en hem bij voortduring in grote financiele problemen brengen.

In 1942 schreef hij zijn eerste grote hit “I Don’t Want to Walk Without You” met tekstdichter Frank Loesser. Hier in een jazzy uitvoering van zangeres Eydie Gorme met een zwoel arrangement en saxofoonpartij.

Bronnen:

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

29
jan
11

Recensie: Wolfgang Maiwald Trio: “Two Faces”

Deze recensie schreef ik voor het Hifi Video Test Magazine – Nr 11 – November 2010.


Het Wolfgang Maiwald Trio bracht de CD “Two Faces” uit met Wolfgang aan de piano, Guus Bakker op contrabas en Joost Kesselaar op drums.

Met bijna allemaal eigen werk van de voorman is dit een mooie en afwisselende CD geworden. Het valt niet mee om in deze standaard trio bezetting het publiek te vermaken en het spannend te houden maar dat is voor een groot deel wel gelukt.

Met name de eerste zeven tracks zijn creatief en er is gestreefd naar afwisseling, ingegeven door de begeleiding van drummer Kesselaar die veel vormen naar voren haalt zoals swing, bossa-achtige figuren, illustraties, Latin en mooi brusheswerk bij het eerste nummer.

Bassist Guus Bakker speelt een voorname rol in het geheel. Zo is bijvoorbeeld track # 3  opgehangen aan een mooie herhaalde basloop als centraal thema. Met als titel “Midnight Lounge” past deze opzet uitstekend in dit genre en wordt ook de commercie bedient. Ook in track # 6 doet de bassist van zich spreken door een soort contrapunt partij te spelen in samenhang met de swingende pianopartij van Maiwald, want swingen dat kan deze pianist.

Persoonlijk vind ik track # 8 met de standard “I fall in love too easily” een hoogtepunt van de CD. We hebben dit nummer min of meer te danken aan Frank Sinatra die in 1944 de hoofdrol speelde in de film “Anchors Away” en er op stond dat componist Jule Styne de muziekscore zou schrijven. Daar komt deze standard vandaan en Maiwald maakt dit nummer qua benadering en door sprankelend spel de uitblinker van de CD.

Na deze acht tracks vervlakt de muziek enigszins en wordt het een herhaling van zetten. Mooi mixwerk van Udo Pannekeet die erin slaagde de contrabas als een deken om de drums heen te wikkelen en  het geheel onder de piano te “hangen”.

Wolfgang Maiwald Trio – Two Faces – Maiwald Music Productions

Onderstaand filmpje met het titelnummer “Two faces”

22
jan
11

Broadway Musicals: The Man That Got Away

In het nieuwe programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de musical “The Wizard of Oz” . We brengen het beroemde “Over the Rainbow ” geschreven door componist Harold Arlen.  Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/ op dit blog.

Leven en werk van Harold Arlen (1905 – 1986, slot)

In 1954 schreef Harold Arlen samen met Ira Gershwin het nummer “The Man That Got Away” voor de film A Star is Born. In de film werd het vertolkt door Judy Garland en dat ging niet zonder slag of stoot. Er waren heftige ruzies met Garland die het nummer in een hogere toonsoort wilde maar volgens haar vocal coach Hugh Martin zou dat het nummer om zeep helpen. Uiteindelijk kwam het tot een voor iedereen acceptabele opname en kreeg het zelfs een Oscar nominatie. Helaas ging de Oscar naar het nummer “Three Coins In The Fountain” van componist Jule Styne.

Vanaf 1954 ging het in het persoonlijke en artistieke leven minder met Arlen. In dat jaar overleed zijn vader en zijn vrouw Anya, eens een schiterrend model, kwam in psychische problemen en belandde in een inrichting. Harold Arlen zelf kampte ook met fysieke problemen en drankzucht. Toen in 1969 zijn vrouw overleed aan een hersentumor kreeg hij een langdurige depressie.

Op 23 April 1986 overleed Harold Arlen, 81 jaar oud in zijn slaap. In zijn lange carriere schreef hij meer dan vijfhonderd songs, elf Broadway Shows, vijf Cotton Club Shows en muziek voor vierentwintig films.  Hij was met recht “one of the greatest geniuses of American Musical Theatre”.

Zie hier de Garland versie van “The Man That Got Away”  met als achtergrond een after hours repetitie in een New Yorkse bar. Garland zingt dit nummer in play back en naar het schijnt nam het 27 takes in beslag voordat het goed was. Volgens Tony Bennett was Garland de enige die dit nummer zo kon vertolken.

Bron: Geniuses of the American Musical Theatre, Keyser, H – Applause & Cinema Books 2009, ISBN978-1-4234-6275-0




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: