Posts Tagged ‘Lee Morgan

18
mei
12

Tina Brooks, een leven van groot talent,dope,gevangenis en ziekte.

Een saxofonist en componist die een compromisloze rol speelde in de hard bop was Tina Brooks ( 1932 – 1974). Hij blonk uit door z’n toon en frasering maar bleef ook tijdens zijn beste periode 1958 tot 1961 enigszings ondergewaardeerd door de jazz fans. Als sidekick van Jimmy Smith, Kenny Burrell en Lee Morgan kreeg hij naam. Als leider nam hij vier albums op voor Blue Note waarvan alleen “True Blue” tijdens zijn leven werd uitgebracht. Als representatief voor zijn stijl en composities wordt “Street Singer” beschouwd met naast Tina, Blue Mitchell (tp), Kenny Drew (p), Paul Chambers (cb) en Art Taylor drums. Vooral na de wat matte solo van Mitchell komt Brooks uit de verf als “mean” hard bopper waarbij de ritme sectie zeer strak de hand aan het tempo houdt. Al in 1974 overleed Brooks na een leven van muziek, dope, gevangenis en ziekte.

25
apr
12

Hardbop 1955 -1965: Joe Henderson – “Caribbean Fire Dance”.

De Hard Bop stroming vond zijn oorsprong in de BeBop maar heeft zijn eigen karakteristieken ontwikkeld. Met invloeden van de blues, gospel en Afro-Cuban elementen is Hard Bop eerst en vooral  muziek van de negermusici geworden. Maar zoals het woord “hard” verondersteld gaf Hard Bop een opening aan emoties die b.v. Louis Armstrong en zelfs Charlie Parker niet verklankten. Die emoties waren donkere emoties zoals wraak, sarcasme, boosaardigheid, verbittering en zelfs haat. “He does not hate enough” zei een criticus eens tijdens een Hard Bop sessie over een van de musici. Luister naar Caribbian Fire Dance”  in een uitvoering van  Joe Henderson met Morgan (t), Fuller (trom), Henderson (ts), Hutcherson (vib), Walton (p), Carter (b), Chambers (d). Het is een “gemene” melodielijn met een obsessief constante piano rif en een einde waarin de musici een shout chorus spelen samen met drums en de dreiging bijna voelbaar is. Expliciete boosheid hoor je in de aanzet van de solo van Lee Morgan die de eerste noten vertolkt als een rauwe schreeuw die door merg en been gaat.

Rosenthal David H, Hard Bop – Jazz and Black Music 1955 – 1965, 1992 Oxford University Press, ISBN 0-19-508556-6

22
apr
12

Hard Bop 1955 – 1965: Lee Morgan’s “The Sidewinder”

Op een ijskoude New Yorkse avond in Januari 1972 kwam trompettist Lee Morgan binnen bij jazzclub “Slug’s” met zijn nieuwe vriendin die hij een maand daarvoor had ontmoet. Tot die tijd ging Lee om met Helen More die tien jaar ouder was en probeerde hem op het recht pad (zonder drugs) te houden. Lee stond aan de bar met zijn nieuwe vriendin toen Helen binnenkwam en Lee aansprak. Hij bracht haar naar een tafeltje en zei op hem te wachten en ging terug naar de bar. Opnieuw sprak Helen hem aan en zonder pardon en zonder jas zette hij Helen buiten de deur in de ijskoude nacht. Helen kwam terug, haalde een pistool uit haar handtasje en schoot Lee recht in zijn hart. Er verscheen een klein bloedvlekje op zijn hemd maar de bloedingen waren inwendig en hevig. Een paar minuten later was Lee Morgan dood.

Rosenthal David H, Hard Bop – Jazz and Black Music 1955 – 1965, 1992 Oxford University Press, ISBN 0-19-508556-6

28
okt
11

Art Blakey & The Jazz Messengers: Night In Tunesia – Live 1958.

In 1942 componeerde trompettist Dizzy Gillespie het stuk Night In Tunesia. Gillespie was een pionier op het gebied van integratie van Afro-rythms in de jazzmuziek. Van het nummer bestaat een tekst en vocale versie maar als jazzstandard is het de instrumentale versie die het meest is opgenomen. Het stuk is qua structuur opgebouwd naar Afrikaanse thema’s en ritmiek. De opening kent een bassriff die continu wordt herhaald wat nieuw was voor die jaren. Na het A en B gedeelte gaan de improvisaties over in bop en na elke solo volgt een zogenaamde “interlude” waarbij een deel van het stuk wordt herhaald als intro voor de volgende solist. In deze live uitvoering van Art Blakey & The Jazzmessengers is goed te horen hoe Blakey het rythm van “The Sacrifice”  (zie vorige blogpost) inbrengt in dit stuk van Gillespie. Luister naar deze opzwepende muziek met Lee Morgan (trompet), Benny Golson (tenorsax), Bobby Timmons (piano), Jymie Merritt (bas) en natuurlijk die geweldige Blakey op een Gretsch drumkit.

PS. In deze versie wordt de interlude niet gespeeld en na de solo van Lee Morgan lijkt er een klein stukje film te ontbreken.




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: