Posts Tagged ‘Lorenz Hart

12
mei
13

American Idol: Harry Connick Jr. houdt de gemoederen bezig !


Een aantal weken geleden zat ik in een jazz workshop met meester trompettist Loet van der Lee. Toen de teksten van een compositie ter sprake kwamen merkte Loet op dat hij zo nu en dan teksten nakeek om te weten “waar ging het ook alweer over ?”.

Vanuit het perspectief van een instrumentalist is dat verklaarbaar. Maar bij een vocalist ligt dat wezenlijk anders.

Met het optreden van Harry Connick Jr. in de American Idol show van 5 mei j.l. kwam dat thema weer eens aan de oppervlakte. Vooral de vertolking van Amber die My Funny Valentine vertolkte kon tijdens de coaching sessie geen genade vinden in de ogen van Harry. Zie de You Tube video bovenaan dit artikel. Tijdens het optreden van Amber bleek ze weinig te hebben gedaan met zijn adviezen. Uiteindelijk werd ze weggestemd.

Terecht benadrukte Harry dat de tekst van dit stuk vermoedelijk, of in ieder geval mede, geïnspireerd was op het zelfbeeld van tekstdichter Lorenz Hart, die kort van stuk was en zijn leven lang een probleem had met zijn uiterlijk (you’re looks are laughable, unphotographable). Het gaat er dus niet alleen om de tekst te kennen maar vooral de achterliggende emotie te begrijpen en over te brengen. That is the name of the game en niet voor iedereen weggelegd denk ik.

Meer succes had Harry met de performance van Angie die het George / Ira Gershwin stuk Someone To Watch Over Me vertolkte. Onderstaande video toont de coaching sessie van Harry waar hij aan het einde zegt “don’t sing notes that are not in the chords”. Het stuk werd overtuigend gebracht.

09
sep
12

Philip Catherine Plays Cole Porter.

Deze recensie schreef ik voor het HiFi Video Test Magazine, nummer 9/2012.

In de jaren 1940 – 1950 was er een lichting Amerikaanse componisten aan het werk die zijn weerga niet kende. De componisten Irving Berlin, Jerome Kern, George Gershwin, Harold Arlen en Cole Porter met in hun kielzog tekstdichters Oscar Hammerstein II, Ira Gershwin, Lorenz Hart, Sammy Cahn en Johnny Mercer waren goed voor duizenden composities,  geschreven voor Hollywood films en Broadway Musicals. Daarmee creerden ze wat tegenwoordig het “Great American Songbook” wordt genoemd.

De ongekroonde koning was zonder twijfel Cole Porter. Niet alleen vanwege zijn omvangrijke oeuvre (ruim duizend composities) maar nog meer vanwege het feit dat hij niet alleen de melodie maar ook de teksten schreef. Porter was een zoon van rijke ouders en werd nog rijker toen hij, ondanks dat hij homosexueel was, trouwde met een van de mooiste en rijkste vrouwen van Amerika. Niet voor niets zei hij altijd dat hij “rich rich”was. Maar het leven had voor hem ook een schaduwkant nadat hij bij een ernstige val van een paard verbrijzelde benen opliep, waar hij zijn hele leven hevige pijn aan zou houden. Ondanks vele operaties moest hij aan het eind van zijn leven toch een been missen.

Fascinerende verhalen en wie daar interesse in heeft kan ik het boek “Geniuses of the American Musical Theatre” aanraden van Dr. Herbert Keyser (ISBN 978-1-4234-6275-0 – Applause Theatre & Cinema Books) met leven en werk van achtentwintig Amerikaanse componisten.

Dat Porter’s muziek nog springlevend is mag bekend heten en de jazzwereld heeft de afgelopen decennia dankbaar gebruik gemaakt van de gigantische nalatenschap van bovengenoemde heren. Het moet een hele opgave geweest zijn voor gitarist Philip Catherine en producer Hein van de Geyn om uit de meer dan duizend stukken van Porter’s hand een selectie van elf composities te halen.

Maar het is de moeite waard geweest want er is een wonderschone productie gemaakt van “Philip Catherine plays Cole Porter”. Met gelukkig geen hemelbestormende arrangementen maar warm opgenomen stukken met oog voor de sfeer van Porters vaak geniale composities en gevoel voor wat hij met zijn muziek wilde uitdrukken.

Het is in zekere zin een ingetogen en zeer doordachte CD geworden met naast Catherine de prachtige muzikanten Karel Boehlee op piano, Philippe Aerts op contrabas en Martijn Vink op drums. Martijn Vink kennen we als een energieke drummer maar op deze plaat legt hij een mooie basis met voornamelijk brusheswerk en ook dat beheerst hij volledig.

Philip Catherine  Plays Cole Porter – Challenge Records – CHR 70166.

25
mrt
12

Bill Evans: ‘Spring Is Here”

De zomertijd is ingegaan en de temperaturen stijgen, blaadjes aan de bomen, kortom het ouderwetse gevoel van Lente. Wat past daar beter bij dan dat prachtige stuk van Richard Rodgers en Lorenz Hart: “Spring Is Here” uit de musical “I Married An Angel”. Beide heren schreven ook het script voor de musical dat was gebaseerd op een Hongaars toneelstuk waarin een rijke bankier genoeg heeft van het liefdesleven en zijn geluk zoekt bij een engel die daadwerkelijk met hem trouwt. Maar ook dat blijkt geen rozengeur en manenschijn. De musical ging in premiere op Broadway op 11 Mei 1938 en haalde 338 voorstellingen. Deze prachtige versie van Bill Evans verscheen op zijn LP/CD “Bill Evans At Town Hall (1966)

Bron: Green, Stanley – Green, Kay – Broadway Musicals, 1985 Hal Leonard Corporation, ISBN 978-1-55783-736-3

01
dec
11

Kim Hoorweg & The Houdini’s: Where Or When.

Kim Hoorweg the great new Dutch jazztalent has released a new single and video of the Richard Rodgers & Lorenz Hart  standard “Where or When”, written in 1937 for the musical “Babes in Arms” which became a hit record at the time. Kim Hoorweg has a very professional voice, timing and appearance and I expect that soon she will be popular not only in The Netherlands but abroad as well. Enjoy the great videoclip shot in Paris, Kim’s singing and the new arrangement of this great Rodger’s and Hart song from her CD “Why Don’t You Do Right”, released by Challenge Records.

26
mrt
11

Rodgers & Hammerstein: “If I Loved You”

Leven en werk van Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II (aflevering 2), zie ook

https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/

Met de tragische dood van Lorenz Hart kwam er ruimte voor Richard Rodgers om zijn samenwerking met Oscar “Ockie” Hammerstein II verder uit te bouwen tijdens en na hun fenomenale succes van Oklahoma.

De werkwijze zoals Rodgers die hanteerde met Lorenz Hart werd ook veranderd. Met Hart schreef Rodgers eerste de melodie waarna de tekst volgde. Met Hammerstein ging het precies andersom. Dat heeft enorme invloed gehad op het karakter van Dick Rodgers composities. Stephen Sondheim, overigens enorm toegewijd aan Hammerstein, verklaarde dat het werk van Lorenz Hart meer diepte en complexiteit bevatte. Hammerstein was meer een dichter op basis van ongecompliceerd optimisme, oppervlakkig zo men wil, terwijl Larry Hart, geplaagd door zijn emotionele problemen, thema’s als eenzaamheid en verlies centraal stelde.

Ook de onderlinge verstandhouding was anders. Rodgers en Hart hadden in hun meer dan vijfentwintigjare samenwerking een diepe emotionele band met elkaar, ondanks hun aanzienlijke verschillen in persoonlijkheid en karakter. Rodgers en Hammerstein hadden veel meer een zakelijke band, op “arms length” zoals Amerikanen zeggen.

Hoe het ook zij, de nummers die Rodgers en Hammerstein schreven lijken veel minder geschikt voor het jazz idioom dan Rodgers en Hart composities. Wellicht met uitzondering van “It Might As Well Be Spring” uit 1943 dat ook een jazz standard werd.In  ieder geval zijn er op You Tube nauwelijks films te vinden van jazzuitvoeringen van het R&H oeuvre.

In 1945 schreven Hart en Hammerstein de musical “Carousel” die met maar liefst 1945 voorstellingen net zo een megasucces werd als Oklahoma. Bekende songs als “June  Is Bustin Out All Over” en het later fameuze “You’ll Never Walk Alone” lagen goed bij het publiek. Een nummer dat zich goed leent voor een jazzuitvoering is het romantische “If I Loved You” dat mooi gepast zou hebben in een uitvoering van Bill Evans of Miles Davis lijkt me, maar helaas. Maar dit filmpje van Barbara Streisand in haar uitvoering van dit nummer is ook kippevel.

Bronnen:

Green, Stanley -Broadway Musicals Show by Show, 2008 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-55783-736-3

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

25
mrt
11

Rodgers & Hammerstein” The Surrey With The Fringe On Top”

Leven en werk van Richard Rodgers en Oscar Hammerstein II (aflevering 1), zie ook

https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/

 

 

Rodgers (l) en Hammerstein

Zoals we gezien hebben in de slotaflevering van de Rodgers & Hart serie, was Richard Rodgers in 1942 gaan samenwerken met Oscar Hammerstein II. Doordat Lorenz Hart weigerde aan een musical bewerking van “Green Grow The Lilacs” te gaan werken was Rodgers naar een nieuwe partner op zoek gegaan. Hij had al eerder Hammerstein benaderd maar die weigerde (evenals eerder Ira Gershwin) omdat hij niet degene wilde zijn die het gouden Rodgers & Hart duo wilde verbreken. Maar nu stemde hij toe.

Het kwam deze keer ook als geroepen voor Hammerstein. Hij had grote successen gekend door zijn samenwerking met Jerome Kern maar zijn laatste musical succes dateerde uit 1932 met de musical “Music In The Air” en de hit “The Song Is You”. Hij kende een serie grote flops zoals de musical ” Glorious Morning” die in 1937 slechts $ 350 dollar netto opbracht en direct uit roulatie werd genomen. Een absoluut dieptepunt. Wel schreef hij dat jaar nog “All The Things You Are” met Jerome Kern en dat wordt beschouwd als de meest perfecte ballad die ooit gecomponeerd werd.

Richard Rodgers en Oscar (“Ockie”) Hammerstein begonnen aan de score voor “Green Grow The Lilacs” dat in de musicalversie “Oklahoma” werd gedoopt. Op 31 Maart 1943 was de premiere in het St.James Theatre op Broadway en de show haalde het onvoorstelbare aantal van 2212 voorstellingen en liep vijf jaar en negen maanden in dat theater. Zo’n groot succes hadden zelfs Rogers en Hart nooit gekend.

De show kende een groot aantal hits waarvan “Oh, What A Beautiful Morning” en “People Will Say We’re In Love” wellicht de bekendste zijn. Maar er is ook een ander nummer dat het als jazz uitvoering goed deed door o.a. de uitvoering van Miles Davis:” The Surrey With The Fringe On Top”.

Hier in topswingende uitvoering van Pa Marsalis met een zeer melodische drumsolo.

Bronnen:

Green, Stanley -Broadway Musicals Show by Show, 2008 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-55783-736-3

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

20
mrt
11

Het einde van Rodgers & Hart

 

Leven en werk van Richard Rodgers en Lorenz Hart (slot), zie ook het programma van Colette Wickenhagen & The JazzTraffic Trio op dit blog

https://bobvaneekhout.wordpress.com/2010/12/17/the-jazztraffic-trio-presenteert-swingin-musicals/

Als Larry Hart niet ziek of dronken was en zichzelf onder controle had was hij goed in staat te werken. In 1942 schreef hij met Richard Rodgers de musical “By Jupiter” dat met 427 voorstellingen hun langstlopende show zou worden en tevens hun laatste.

Datzelfde jaar werd hun gevraagd een show te schrijven gebaseerd op het stuk “Green Grow The Lilacs”. Rodgers accepteerde, Hart weigerde omdat hij te moe was om te werken en naar Mexico wilde. Rodgers dreigde dat als Hart zich niet zou laten opnemen in een sanatorium, hij met Oscar Hammerstein zou gaan werken. Hart verklaarde dat hij dat een prima idee vond en dat hij het stuk sowieso niet goed vond. Hart vertrok en Dick Rodgers stortte in en begon te huilen. Zo kwam er na een periode van vijfentwintig jaar een einde aan hun samenwerking.

In 1943 woonde Hart een revival bij van de show die hij met Rodgers had geschreven met de titel “A Connecticut Yankee”. Larry Hart zat stomdronken in de zaal en begon tijdens de voorstelling luidkeels zijn eigen teksten mee te zingen. Op aandrang van Rodgers werd hij door de bewaking uit het theater gezet en verdween.

Vrienden vonden hem de volgende morgen, zittend op straat, dronken en doorweekt van de regen. Larry Hart was op, werd naar het ziekenhuis gebracht en overleed op 22 November 1943 om 09.30 uur.

Hij had  zijn hele leven geworsteld met zijn sexuele geaardheid, geringe lichaamslengte en eenzaamheid. Ondanks zijn successen, ongekend talent en rijkdom kon hij het leven niet meer aan. Dat is  verwoord in een van zijn laatste teksten op muziek van Richard Rodgers,  “Nobody’s Heart” uit de musical By Jupiter. Een juweel van een melodie en hier in een doorleefde uitvoering van Peggy Lee uit 1959 met George Shearing (ook helaas recent overleden) op piano en Toots Thielemans op gitaar.

“”Nobody’s heart belongs to me,
heigh-ho, who cares?

Nobody writes his songs to me,
No one belongs to me.
That’s the least of my cares.

I may be sad at times,
And disinclined to play,
But it’s not bad at times,
To go your own sweet way.

Nobody’s arms belongs to me,
No arms feel strong to me.
I admire the moon as a moon
Just a moon

Nobody’s heart belongs to me “”

Bronnen:

Green, Stanley -Broadway Musicals Show by Show, 2008 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-55783-736-3

Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre, 2009 Applause Theatre & Cinema Books, ISBN 978-1-4234-6275-0

 




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 307 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: