Posts Tagged ‘Louis Armstrong

06
jul
12

Hugh Laurie op het North Sea Jazz Festival.

Voor de liefhebbers van blues en van de serie Doctor Gregory House is morgen de grote dag als Hugh Laurie op gaat treden op het North Sea Jazz festival. Enige maanden geleden bracht hij de CD “Let Them Talk uit met een aantal indrukwekkende  en doorleefde vertolkingen van blues repertoire en standards. Op deze video zingt hij het stokoude stuk “St.James Infarmery” dat een onwaarschijnlijk lange geschiedenis heeft die teruggaat tot de 18e eeuw. Het stuk is gebaseerd op een Engelse folksong met de titel “The Unfortunate Rake” en is grootgemaakt door Louis Armstrong die het al in 1928 opnam. Voor wie interesse heeft in de geschiedenis van dit stuk is hier de link naar JazzStandards.Com.

25
apr
12

Hardbop 1955 -1965: Joe Henderson – “Caribbean Fire Dance”.

De Hard Bop stroming vond zijn oorsprong in de BeBop maar heeft zijn eigen karakteristieken ontwikkeld. Met invloeden van de blues, gospel en Afro-Cuban elementen is Hard Bop eerst en vooral  muziek van de negermusici geworden. Maar zoals het woord “hard” verondersteld gaf Hard Bop een opening aan emoties die b.v. Louis Armstrong en zelfs Charlie Parker niet verklankten. Die emoties waren donkere emoties zoals wraak, sarcasme, boosaardigheid, verbittering en zelfs haat. “He does not hate enough” zei een criticus eens tijdens een Hard Bop sessie over een van de musici. Luister naar Caribbian Fire Dance”  in een uitvoering van  Joe Henderson met Morgan (t), Fuller (trom), Henderson (ts), Hutcherson (vib), Walton (p), Carter (b), Chambers (d). Het is een “gemene” melodielijn met een obsessief constante piano rif en een einde waarin de musici een shout chorus spelen samen met drums en de dreiging bijna voelbaar is. Expliciete boosheid hoor je in de aanzet van de solo van Lee Morgan die de eerste noten vertolkt als een rauwe schreeuw die door merg en been gaat.

Rosenthal David H, Hard Bop – Jazz and Black Music 1955 – 1965, 1992 Oxford University Press, ISBN 0-19-508556-6

16
nov
11

Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice (2)

Norman Granz (1918 - 2001)

Op 2 November j.l. berichtte ik over het recent verschenen  boek “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice”. Een fascinerend verhaal over een jazzgigant die zelf geen noot speelde. Maar als promotor van de Jazz At The Philharmonic concerten en tournees, platenproducer en oprichter van o.a. Verve en Pablo Records en  en manager van Ella Fitzgerald en Oscar Peterson, zette Granz zo’n beetje in zijn eentje jazz op de wereldkaart. Bovendien was hij een actief  strijder tegen racisme en vocht voor gelijke rechten van de zwarte muzikanten die voor hem werkten. Zijn liefde voor de jazz en strijd voor gelijke rechten wist hij te combineren met een groot zakelijk inzicht dat hem tot een van de weinige miljonairs in de jazzwereld maakte. In een korte serie blogposts  zal ik uit het boek een aantal belangrijke gebeurtenissen beschrijven van dit unieke stuk jazzgeschiedenis.

Norman Granz (afkorting van Granzinski) werd op 6 Augustus 1918 geboren als zoon van  joodse immigranten van Russische afkomst en groeide op in Los Angeles. Zijn  ouders waren niet streng orthodox maar er werd kosher gekookt en elke morgen om 06.00 werd er gebeden en vrijdagavond gingen de kaarsen aan. Granz had een normale jeugd, doorliep highschool en zat enige tijd op de University of California maar dat werd geen succes. Hij nam diverse baantjes en op een dag in 1939 hoorde hij Coleman Hawkins’ versie van “Body and Soul”. Dat was een bekend nummer in 1930 geschreven door Johnny Green en was eerder vertolkd door o.a. Louis Armstrong en Benny Goodman. Maar over de Hawkins versie zei Granz: “It kind of grabbed hold of me. I think too that the more I listened, the more I found, which is really I think the mark of good jazz: that you keep finding things” Jazzmuziek werd Granz’ grote levenslange passie. Op de YT film staat de versie van Coleman Hawkins uit 1939 met een geheel eigen interpretatie die het nummer beroemd maakte als jazzstandard.

On November 2 last I wrote a blogpost about the book “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice” which book has recently been published. A fascinating story about a jazz giant who himself could not play any instrument at all. But as promotor of the Jazz At The Philharmonic” concerts and tours, record producer, founder of Verve and Pablo Records, business manager for Ella Fitzgerald and Oscar Peterson, he more or less  put jazz music personally on the forefront of music worldwide. He was an active advocate for equal rights for black musicians who worked for him. Granz combined his love for jazz and the battle against racism with an outstanding business talent which made him one of the few millionaires in the jazz scene. Based on the book I will describe important episodes of this unique part of jazz history in a short series of blogposts.

Norman Granz (abbreviation for Granzinski) was born August 6 1918 as son of Jewish immigrants from Russian origin and raised in Los Angeles. His parents were not Orthodox but meals were prepared kosher, they prayed every morning at 06.00 and on fridaynight the candles were lit. Granz had a normal youth, went to highschool and started studying at the University of California  but that did not work out. He had several jobs in Los Angeles and one day in 1939 he heard Coleman Hawkins’ version of “Body and Soul”. That was a well known song which had been written in 1930 by Johnny Green and recorded by, amongst others, Louis Armstrong and Benny Goodman. About the Hawkins version Granz said: “It kind of grabbed hold of me. I think too that the more I listened, the more I found, which is really I think the mark of good jazz: that you keep finding things”. Jazz music became Granz’ lifelong passion.  The attached YT film shows the original 1939 Coleman Hawkins interpretation which made the song a famous jazz standard.

22
okt
11

Louis Armstrong: favoriete jazz artiest in Nederland.

In het door ArnoPrins.MusicResearch.nl in opdracht van BumaCultuur  recent  uitgevoerde onderzoek naar de favoriete jazz musicus/componist in de categorie Internationaal, eindigde Louis Armstrong met 14% als nummer 1. Dat is geen verassing want we weten uit hetzelfde onderzoek dat het ouder wordende jazzpubliek zijn favoriete muziek “meeneemt” wat ook blijkt als je de rest van de lijst afloopt. Ook in de categorie Jazz Nationaal zagen we dat o.a. Rita Reijs/Pim Jacobs, Pia Beck en The Dutch Swing College nog immer de Top 10 aanvoeren. Maar ook in deze categorie Internationaal houden de Nederlandse jazzliefhebbers vast aan Rita en The DSC. Mijn eigen herinnering aan Louis gaat terug naar de jaren ’50 toen hij met zijn All Stars optrad in het Concertgebouw in Amsterdam en dat werd uitgezonden op de TV, uiteraard in zwart-wit. Met name drummer Danny Barcelona had mijn grote aandacht want als jochie van toen tien jaar oud was ik al heel druk in de weer met trommels en bekkens. Er is nog een opname van dat concert bewaard gebleven en geniet nog even mee van die geweldige Louis Armstrong en zijn band.

01
jul
11

Ella Fitzgerald en Louis Armstrong: “Summertime”

Als je zou spreken over “de moeder van alle zomersongs in jazz” dan is zonder enige twijfel Summertime uit Porgy and Bess de meest in aanmerking komende. Er is waarschijnlijk geen nummer zo vaak gebracht door professionals en amateurs. De oorzaak hiervan ligt vermoedelijk in het feit dat componist George Gershwin er een echte folksong van wilde maken en zich daarbij bediende van de zogenaamde pentatonische toonladder (C-D-E-G-A-C) welke een voor het oor logische volgorde van tonen is en daardoor relatief gemakkelijk te zingen. Het nummer is echter ook ontzettend vaak misbruikt door allerlei aankomende zangeressen. Reden waarom bij JazzCafe Alto in Amsterdam er een Summertime verbod is ingevoerd.

Summertime werd door Gershwin in februari 1934 als eerste song van de musical Porgy and Bess afgeleverd, gebaseerd op een gedicht van schrijver Du Bose Heyward die ook het script van de musical voor zijn rekening nam. De volgende twintig maanden werkte Gershwin volop aan de composities en orkestraties die volgens zijn opvatting uitmondden in een volksopera. Hij ging er zelfs enige maanden voor in het zuiden van Amerika wonen om de omgang met de bevolking mee te maken en te proeven van hun kerkgang en gospels.

Porgy and Bess ging in 1934 in premiere in het Alvin Theatre op Broadway en werd direct een flop. Het haalde 124 voorstellingen en dat was voor die tijd op Broadway, zeker voor de Gershwins, een afgang. Triest genoeg overleed Gershwin kort daarop en kon niet meer meemaken dat Porgy and Bess alsnog een succes werd. De musical ging wederom en nu met succes  in productie op Broadway in 1942, 1953, 1976 en 1983 en kende een fenomenale filmversie in 1959 met  o.a. Sammy Davis in een hoofdrol.

Summertime brengen als melodie is wellicht niet zo moeilijk, maar Summertime brengen zoals Gershwin het bedoeld heeft is uitermate lastig. In oorsprong is het een wiegeliedje maar er klinkt ook iets door van de landerigheid van het warme Amerikaanse Zuiden, de discriminatie, de dreiging en de worsteling van Porgy en Bess. Maar ook de zorg voor de toekomst van de kleine, ondanks een mooie moeder en rijke vader.

De mooiste uitvoering naar mijn mening is die van Ella en Louis, de intro van Louis gaat door merg en been.

03
nov
10

Broadway Musicals (19): Let’s Call The Whole Thing Off.

In het programma “Swingin’ Musicals’ van het jazztrio JazzTraffic en jazzvocaliste Colette Wickenhagen besteden we aandacht aan de film “Shall we dance ?” . We brengen de Gershwin compositie “They can’t take that away from me”. Voor meer informatie over dit programma raadpleeg https://bobvaneekhout.wordpress.com/category/jazztraffic-trio/op dit blog.

In de loop van de samenwerking voor “Shall we dance?”  tussen de gebroeders Gershwin en Fred Astaire en Ginger Rogers, was het Ira Gershwin opgevallen dat Fred en Ginger voor sommige woorden een verschillende uitspraak hadden. Als Fred zei (fonetisch) “niezher voor het woord “neither” sprak Ginger dat uit als “naizher”of zei de een “eftur”  (voor het woord after) dan zei de ander “aaftur”. Dit inspireerde Ira tot het schrijven van de tekst voor “Let’s call the whole thing off” voor de musical Shall we dance ?”. Broer George componeerde de melodie en zo onstond deze klassieker.

De taalkundige humor werd in dit nummer ten volle uitgebuit en paste perfect in de film. En wie zouden dit nummer beter kunnen vertolken dan Ella Fitzgerald en Louis Armstrong ? Niemand denk ik, luister naar hun heerlijke lazy feel swing, gevoel voor timing en de lichte maar liefdevolle spot die ze in hun voordracht leggen. Zo hadden George en Ira het bedoeld.

Maar de film had nog meer in petto voor dit nummer. De geniale Fred Astaire had een choreografie bedacht om de melodie te brengen op rolschaatsen. En zo gingen maanden van training en repetities vooraf aan de filmopnames, want op de eerste plaats moesten Ginger en Fred rolschtaatsen leren.

Vervolgens moest Fred de choreografie ontwerpen en dat is hetzelfde als muziek componeren. Elke pas wordt bedacht en alle passen moeten een geheel vormen. Maar het moet ook passen bij het ritme van de muziek, de sfeer en een geheel vormen. En vervolgens moesten Fred en Ginger de techniek in huis hebben om het uit te voeren. Ga er maar aan staan.

In onderstaand filmpje het uiteindelijke resultaat van de muziek van George en Ira, de choreografie van Fred en de uitvoering van Ginger en Fred. Een bundeling van muziek en dans, vakmanschap, creativiteit, techniek en superieure timing.

Let ook op het feit dat deze scene in slechts twee takes is opgenomen. Pas bij 1.41 is er een cut en begint het laatste stukje. Een hoogstandje in alle opzichten.

Om het af te sluiten het tweede deel (vijfminuten filmpje) van de documentaire “The music of shall we dance”.




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: