Posts Tagged ‘Nat King Cole

27
nov
11

Norman Granz-The Man Who Used Jazz for Justice: Bugle Call Rag.

A backstage photo after the 1st. JATP session with a beaming Norman Granz in the middle next to Nat Cole. On the left Jean Bach who produced in 1994 the documentary " A Great Day in Harlem - 58" and on the right trumpettist Shorty Sherock.

The first JATP concert was a major succes. It raised $ 1000 for a charity fund and the audience  went wild over the shrieking tones of Illinois Jacquet, the novelty sound effects of Les Paul and the great singing of Nat Cole. The show ended with a frentic version of “Bugle Call Rag” which would become another regular part of the JATP concept. DownBeat Magazine applauded the concert and wrote “impressario Granz had rung up an achievement, both for the music and the racial unity so important right now in this city”. No wonder that Granz organised immediately another JATP on July  30th which was another commercial succes. This second show had  a great line -up with a.o. Nat Cole, Buddy Tate, Charles Mingus, J.J. Johnson , Les Paul, Barney Kessel and Buddy Rich. Below you will find the YT video with the original July 2 nd. 1944 version of “Bugle Call Rag”

To play the video uninterrupted it is advisable to first put it on pause and upload it before playing.

Dutch Mill "Molen van Sloten" photograph by Erwin Wittenberg

Het eerste JATP concert was een groot succes. Het leverde $ 1000 op voor een liefdadig doel en het publiek werd uitzinnig bij de gillende tonen van Illinois Jacquet, de nieuwe geluidseffecten van Les Paul en het prachtige pianospel van Nat Cole. De show eindigde met “Bugle Call Rag” dat eveneneens een vast onderdeel van het JATP  concept zou worden. DownBeat Magazine applaudiseerde voor het concert en schreef dat “impresario Granz een prestatie had neergezet voor zowel de muziek  en de eenheid van rassen die nu zo belangrijk is in deze stad”. Geen wonder dat Granz onmiddellijk op 30 juli een tweede JATP sessie organiseerde dat eveneens een commerciëel succes werd. De bezetting bestond o.a. uit Nat Cole, Buddy Tate, Charles Mingus, J.J. Johnson , Les Paul, Barney Kessel en Buddy Rich. Bijgaand het YT filmpje met de originele “Bugle Call Rag” Versie van 2 Juli 1944.

Om de film ononderbroken af te spelen verdient het aanbeveling deze eerst op pauze te zetten en te uploaden voor het afspelen.

Bron / Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4

25
nov
11

Norman Granz -The Man Who Used Jazz for Justice: introducing Nat Cole and Sweet Lorraine.

Nat Cole and his trio were the regular crew in the Trouville Club in Los Angeles when a young Norman Granz made his entry into the world of jazz and came to watch them every night. Cole and Granz became friends and Cole became Granz’ mentor and introduced him into the world of black jazz musicians. Through Cole, Granz befriended other Afro-American musicians like Coleman Hawkins, Billy Holiday, CountBasie, Duke Ellington, Art Tatum, the Young brothers and vocalist Mary Bryant. With all these musicians Granz would maintain a lifelong relationship. No wonder that on July 2nd 1944 Nat Cole and his trio appeared in the first Jazz At The Philharmonic, organized by Granz. Cole was not only building a carreer as a piano player but also as a jazz singer. In his JATP set Cole sang “Sweet Lorraine” which would become one of his greatest hits. We see and hear this song in a Nat Cole TV show, accompanied by another regular JATP band, the Oscar Peterson Trio. As usual Norman Granz does the introduction as he did with the JATP concerts.

Nat Cole was met zijn trio de vaste bezetting in de Trouville Club in Los Angeles toen een jonge Norman Granz zijn intrede deed in de jazzwereld en iedere avond kwam kijken en luisteren. Cole en Granz werden vrienden en Cole werd de mentor van Granz en wijdde hem in in de besloten kring van zwarte jazzmusici. Via Cole raakte Granz bevriend met andere Afro-Amerikaanse musici zoals Coleman Hawkins, Billy Holiday, Count Basie , Duke Ellington, Art Tatum, de broers Lee en Lester Young en zangeres Mary Bryant. Met al deze musici zou Granz zijn levenlang een relatie onderhouden. Het was daarom  geen wonder dat op 2 Juli 1944  Nat King Cole met zijn trio optrad op de eerste door Granz georganiseerde Jazz At The Philharmonic. Cole was niet alleen een carriere als pianist aan het opbouwen maar stond ook aan het begin van een zangcarriere. In zijn set zong Cole het nummer “Sweet Lorraine” dat een van zijn grootste hits zou worden. We zien en horen dit nummer in een Nat Cole TV show, begeleidt door een andere vaste JATP band, het Oscar Peterson Trio. Norman Granz doet gewoontegetrouw de aankondiging zoals hij ook deed bij zijn JATP concerten.

Bron / Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4

22
nov
11

Norman Granz: The Man Who Used Jazz for Justice (5).

Norman Granz (1918 - 2001)

Vandaag, 22 november 2011,  is het precies tien jaar geleden dat Norman Granz overleed in zijn woning in Geneve.  Op de omslag van zijn biografie “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice” staat het volgende citaat: “This biography lays out, in impressive detail and insight, the incredible contribution of Mr. Granz to the world of music and art. The deed of the vast recordings of Art Tatum says it all” – Clint Eastwood.

De tweede set op die gedenkwaardigde 2e Juli 1944 toen Jazz At The Philharmonic begon, was een swingset. De bezetting bestond uit trombonist J.J.Johnson, Illinois Jacquet and Jack McVea op tenorsax en een rythmsectie bestaande uit Nat Cole (piano), Les Paul (gitaar), Johnny Miller (contrabas) en Lee Young (broer van Lester) op drums. De musici brengen de jazzklassieker “Lester Leaps In”, een in hoog tempo uitgevoerd nummer met de bassdrum traditioneel in vieren zoals dat hoort bij swing, met scheurende saxen en een prachtige solo van Nat Cole op piano. Granz zorgde ervoor dat het gehele concert op tape werd vastgelegd omdat hij toen al het voornemen had een eigen platenlabel te beginnen. Op bijgaand YT filmpje horen we de originele 02/07/1944 uitvoering van “Lester Leaps In”.

(Voor het ononderbroken afspelen verdient het aanbeveling om de film eerst op pauze te zetten zodat deze opgeladen kan worden).

Today November 22 nd. 2011 it is exactly ten years ago that Norman Granz deceased in his Geneva home. On the cover of his biography “Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice”  is the following quote: “This biography lays out, in impressive detail and insight, the incredible contribution of Mr. Granz to the world of music and art. The deed of the vast recordings of Art Tatum says it all” – Clint Eastwood.

The second set of that memorable day on July 2nd 1944 when Jazz At The Philharmonic started was a swing set. The musicians were trombonist J.J. Johnson, Illinois Jacquet and Jacky McVea on tenorsax and a rhythm section with Nat Cole (piano), Les Paul (guitar), Johnny Miller (doublebass) and Lee Young (Lester’s brother) on drums. They played the classic ‘Lester Leaps In”  an uptempo played piece with the bassdrum in four in the traditional swing style, shrieking saxes and a great piano solo by Nat Cole. Granz ensured that the whole concert was recorded on tape because at that time he already had plans to start his own record label. On the below YT video you will hear the original July 2nd 1944 performance of ‘Lester Leaps In”.

(To play this video uninterrupted it is advisable to first put the film on “pause” so that it can be loaded).

Bron / Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4

18
nov
11

Norman Granz: The Man Who Used Jazz for Justice (3).

In Juni 1942 organiseerde Norman Granz zijn eerste Big Sunday Afternoon Jamsessie van 16.00 tot 19.00 in de Trouville Club in Los Angeles. Granz had zelf geen financiële middelen en kwam met de eigenaar overeen dat hij de programmering deed en de eigenaar kreeg de inkomsten uit de $ 1 entree en de consumpties. De overige voorwaarden waren dat de musici betaald kregen volgens de vakbond tarieven en dat de toegang vrij was voor blank en zwart en dat iedereen mocht zitten waar hij / zij verkoos. De eigenaar ging uiteindelijk akkoord en de sessies werden onmiddellijk een groot succes met o.a. de Lester Young Band en het Nat Cole Trio. Vanwege het succes besloot de eigenaar de zaak de hele week open te houden voor blank en zwart. Een maand later maakte Granz zijn eerste jazzopnames met Lester Young op tenorsax, Nat Cole op piano en Red Garland op bas. Ze namen vier nummers op: I Can’t Get Started, Tea for Two en Body and Soul en Indiana dat we in deze YT video in de originele versie horen uit 1942.

In June 1942 Norman Granz organised his first Big Sunday Afternoon Jamsession between four and seven in The Trouville Club in Los Angeles. Granz himself had no financial resources en agreed with the club owner that Granz would do the programming and the owner could keep the $1 admission and sell drinks. The other conditions were that the musicians would be paid according to Union Scales and that admission was allowed for black and white en everybody could sit where he / she wanted. In the end the owner agreed and the sessions became an instant success with the participation of a.o. The Lester Young Band and The Nat Cole Trio. Because of the success the owner decided to integrate the club seven nights a week. One month later Granz made his first recording in MusicCity in Los Angeles with Lester Young (tenorsax), Nat Cole (piano) and Red Garland (double bass). They recorded four standards: I Can’t Get Started, Tea for Two, Body and Soul and Indiana which you will find in the original 1942 version in below You Tube video.

01
nov
11

Dizzy Gillespie en Chano Pozo: Tin Tin Deo.

Dizzy Gillespie (1917 - 1993) - http://www.gillespie.org

Naast Manteca schreven Dizzy en Chano nog een nummer met de titel Tin Tin Deo. De titel van het nummer kwam van Chano maar Dizzy had geen idee wat het betekende. Het was ook niet uit te leggen want Dizzy sprak geen Spaans en Chano geen Engels. Het is wellicht een Cubaanse uitdrukking of het is een verbastering van “te entiendo” dat “ik begrijp jou” betekent. Merkwaardig genoeg wordt het nummer op sommige sites aangegeven als een compositie van jazz zanger Walter Gilbert Fuller en Ponzo maar dat is onjuist. Fuller deed wel arrangeerwerk voor Gillespie, wellicht is dat de oorzaak. Voor wat betreft Chano Pozo bleek hij niet alleen zijn artistieke talenten van Cuba meegenomen te hebben maar ook zijn criminele verleden. Kennelijk handelde hij in drugs want tijdens een vechtpartij over een drugslevering in een bar in Harlem werd Pozo doodgeschoten, pas drieëndertig jaar oud. Wikpedia meldt dat hij nog een kleinzoon Joaquin Pozo heeft die op Cuba woont en eveneens een conguero is. Op bijgaand filmpje Dizzy Gillespie in actie met het nummer  Tin Tin Deo en een machtige big band met de naam United Nations Orchestra.

04
sep
11

Sinatra: The September Of My Years.

In 1965 was Frank Sinatra vijftig jaar geworden en dat is zoals voor iedereen een mijlpaal. Het grootste deel zit erop en het leven neemt andere wendingen die vaak grote veranderingen aankondigen.

De maand September en de aankomende herfst zijn voor tekstdichters een interessante metafoor om te verwerken in teksten die het einde van een liefde verwoorden of andere emoties te schilderen waarbij thema’s  als regen, donkere dagen en afstervende natuur centraal staan. In Mei 1965 gebruikte Sinatra deze thema’s als leidraad voor zijn album “September Of My Years” met de befaamde Gordon Jenkins als arrangeur en orkestleider.

Met stukken als How Old Am I, Last Night When We Were Young en It Was A Very Good Year, kijkt Frank terug op een bewogen leven en ook met een schuin oog naar de toekomst want er komt nog heel veel leuks aan na je vijftigste.

Dirigent, componist en pianist Gordon Jenkins (1910 – 1984) was een der meest vooraanstaande Amerikaanse arrangeurs die roem verwierf door zijn bijzonder rijke vioolarrangementen. Zijn hoogtijdagen waren in de vijftiger jaren van de vorige eeuw toen hij naast Sinatra werkte met Nat King Cole, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald en Billie Holiday. In de zestiger jaren raakte Jenkins op de achtergrond door de Britse popinvasie maar Sinatra was hem niet vergeten en in Mei 1965 namen ze dit prachtige album op.

Luister naar Sinatra op zijn best in “The September Of My Years” van Jimmy van Heusen en Sammy Cahn.

 

23
jul
11

Jule Styne en Nat King Cole: “The Party’s Over”

Jule Styne (1905 - 1994) - slot

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het laatste deel.

Op Kerstdag 1964 werd Jule Styne vader van een zoon Nicholas. Hij was inmiddels negenenvijftig jaar en kort daarvoor getrouwd met een dertig jaar jongere vrouw Maggie. In 1968 werd hij opnieuw vader van een dochter Katherine. Het gezinsleven bracht een ommekeer teweeg in Styne’s leven. Hij zwoor het gokken af en veranderde in een degelijke huisvader. Zijn uitgeverij Chappell gaf hem een renteloze lening van $ 350 000 waarmee hij een schikking kon treffen met de Amerikaanse belastingdienst en zijn schuld betalen.

Jule Styne met zoon Nick en dochter Katherine en zijn vrouw Margereth

Merkwaardig genoeg ging het artistiek minder in de jaren die volgden. Zijn shows hadden middelmatig succes behalve revivals van zijn musicals Gypsy en Gentlemen Prefers Blondes. In 1985 schreef hij nog een show The Red Shoes met Bob Merrill met wie hij ook Funny Girl schreef, maar dat werd een flop. In 1994 overleed Jule Styne aan de gevolgen van een open hartoperatie.

Styne had een enorme staat van dienst opgebouwd die zich over zeventig jaar uitstrekte en waarin hij meer dan 1500 composities schreef. Zijn loopbaan was een van de meest opmerkelijke van alle grote Broadway componisten. Zijn grootste vriend in de showbizz, Frank Sinatra, schreef erover:

“Jule Styne is simply the best there is at what he does – his song list reads like the history of American popular music.

I’ve had the pleasure and privilege of expressing his marvelous melodies in many memorable films as well as the finest saloons around the world! Songs like “People,” “Never Never Land,” “Just In Time,” “The Party’s Over,” “Three Coins In The Fountain,” and my wife’s favorite, “Diamonds Are A Girl’s Best Friend,” are quite simply, timeless.

There’s only one Jule Styne, and I love him.

— Frank Sinatra”

Opmerkelijk genoeg noemde Sinatra ook het nummer People dat hij zelf nooit op de plaat wilde zetten. Tot slot het favoriete nummer van Styne zelf, The Party Is Over in een uitvoering van Nat King Cole.

Bronnen: Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978-1-4234-6275-0.

Green, Stanley – Broadway Musicals Show by Show – 2008 – Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978 -1-55783-736-3

01
jul
11

Nat King Cole: “Summer Is A Comin’ In”

Nat King Cole (1919 - 1965)

Met de finale van Wimbledon a.s. zondag en het begin van de Tour a.s. is het volop zomer en op het moment dat ik dit schrijf is het warm en zonnig. Echt zomer dus. Het laatste jazzy nummer dat ik kon vinden is wederom Nat King Cole met “Summer Is A Comin’ In”.

Dit stuk werd in 1952 geschreven door componist Alec Wilder en tekstdichter Marshall Barer, een duo dat veel compositiewerk afleverde voor de grote sterren maar toch redelijk anoniem voor het grote publiek door het leven ging. Barer (1923 -1998) begon met tekstdichten in de late jaren 1940 en schreef voor Harry Belafonte, Sarah Vaughn en Nat King Cole.

Alec Wilder (1907 – 1980) was een veelzijdig componist van zowel klassieke, opera en balletstukken als filmmuziek en populaire muziek. Vooral zijn vriendschap met Sinatra was opmerkelijk. In 1945 schreef Wilder een aantal composities voor blazers en strijkorkest welke werden opgenomen door Columbia Records met Sinatra als dirigent. In 1980 nam Sinatra het laatste stuk op van Wilder met de titel “A Long Night”, een wat zwartgallig stuk en complexe melodie, representatief voor Wilder’s werk.

Maar luister naar dit stuk met die karakteristieke Nat King Cole benadering van “Summer Is A Comin’ In”.

30
apr
11

Ray Noble, Nat King Cole & The Very Thought of You.

Op onze Promo CD “Jazz from The Night Before” spelen we een stuk van de Engelse componist, orkestleider en musicus Ray Noble (1903 – 1978) met de titel “The Touch of Your Lips”. Dit stuk is een onverbiddelijke jazzstandard die door vele musici is opgenomen en zo een klassieker werd.

Klik op de titel voor de uitvoering van het trio met Hans Heinhuis (piano), Hans Groot (contrabas) en Bob van Eekhout (drums)

The Touch Of Your Lips – Jazz Trio JazzTraffic

Ray Noble werd in de jaren 1920 in  Engeland bekend als musicus en directeur van His Masters Voice, een van de eerste Engelse platenlabels met het bekende logo van het hondje dat naar een patofoon luistert.

Hij werd daar ook leider van het New Mayfair Orchestra dat de beste Engelse musici van die tijd had met als zanger de zeer populaire Al Bowlly. Omdat de platen van Noble het in Amerika goed deden besluit hij in 1934 de oceaan over te steken samen met zanger Bowlly. Hij huurde Glen Miller in om een orkest te vormen en koos voor dat orkest een meer jazzy benadering dan hij had gedaan met zijn Engelse orkest.

Het orkest kende een succesvollle Amerikaanse periode maar achter de schermen was het kommer en kwel. Noble liet het orkest zeven dagen per week keihard werken zonder ook maar een dag vrij en deed ook enigszins geringschattend over de capaciteiten van de musici. Ook daardoor werd Glen Miller die veel arrangeerwerk deed, populairder dan de orkestleider zelf en dat stak.

Door al deze spanningen ontstond er grote onenigheid en in 1937 werd het orkest ontbonden. Ray Noble vetrok naar de westkust om daar een nieuw orkest te beginnen en deed veel radiowerk. Als componist schreef hij een beperkt aantal nummers maar die werden zonder uitzondering grote hits. Zo schreef hij naast het bovengenoemde “The Touch of Your Lips” het bekende “Cherokee” , “Love Is The Sweetest Thing”,  “The Very Thought Of You” en “Paris In The Spring”  waardoor hij, op Lennon & McCartney na, de enige Engelse componist was die vijf Amerikaanse nummer 1 hits scoorde.

Onderstaand een heerlijke uitvoering van “The Very Thought Of You” door Nat King Cole die elke dag drie pakjes sigaretten rookte en voor elke opnamesessie een hele rits menthol sigaretten achter elkaar oprookte om een hees stemgeluid te krijgen. Dat werd ook zijn dood, hij overleed veel te vroeg aan longkanker.

Ray Noble verbleef tot 1959 in Amerika en keerde toen terug naar Engeland waar hij op Jersey ging wonen waar hij in 1978 aan kanker overleed.

Bron: Solid! The encyclopedia of big band, lounge, classic jazz and space age sounds.

25
nov
10

“Their heart’s were full of spring”

Al vanaf het begin in de jaren 1960 was ik een fan van The Beach Boys en hun geniale leider Brian Wilson. Van veel nummers kan ik me herinneren wanneer ik ze voor het eerst hoorde zoals “Help me Rhonda, God Only Knows, Good Vibrations en Barbara Ann”. En dan natuurlijk die onvergetelijke LP “Pet Sounds” die Lennon & McCartney inspireerden voor hun Sergeant Pepper. McCartney is altijd een grote fan geweest van Brian en was een paar jaar geleden op een concert van hem in London. Gelukkig heb ik de boys twee keer live gezien in het Concertgebouw in Amsterdam, in 1969 toen net hun hit “Break Away” uit was en een paar jaar later opnieuw in het Concertgebouw.

Over London gesproken, ik had een LP met de naam “The Beach Boys Live in London” met daarop dat fantastische a cappella nummer “Their Hearts were full of Spring”. Dat nummer werd geschreven door Bobby Troup (1918-1999), een Amerikaanse zanger, jazzpianist en componist. De absolute hitsong van Troup was “(get your kicks on) Route 66” waarmee Nat King Cole in 1940 een grote hit had en later natuurlijk de Stones.

Maar Troup had nog meer mooi werk op zijn naam staan. Zoals ‘Let’s keep dancing” van Peggy Lee, “The meaning of blues” bekend geworden in een uitvoering van Miles Davis en “Walking Shoes” dat hij samen met Gerry Mulligan schreef.

Op You Tube vond ik een live uitvoering uit 1985 van The Beach Boys van “Their hearts were full of Spring” . Ik had het misschien wel dertig jaar niet meer gehoord en kreeg er terstond weer kippenvel van. De tand des tijds heeft inmiddels bij the boys toegeslagen. De stem van Brian is geen schim meer van wat het was en broer Dennis en Carl Wilson zijn overleden. Maar deze uitvoering is nog steeds van ongekende klasse en vol emotie. Hou een  zakdoek bij de hand want het gaat over een jongen en meisje die verliefd worden. Ze blijven hun hele leven bijelkaar en zijn erg gelukkig. Als ze sterven liggen ze naast elkaar in een graf. Men zegt dat het hele jaar door de lenteviooltjes op hun graf bloeien want …………..juist.

Op dit filmpje v.l.n.r. Carl Wilson, Brian Wilson, Al Jardine, Mike Love, Bruce Johnston.




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: