Posts Tagged ‘Sammy Cahn

17
jan
13

Herbie Nichols: All The Way

 

To keep the momentum of the previous article on Herbie Nichols, just listen to the attached video with his version of All The Way. Nichols was a pianist and composer  who recorded ion the 1950-ties for the Blue Note Label. However his work was somewhat experimental for those days and did not deliver what Alfred Lion had expected. However in the 1980-ties a real Herbie Nichols revival came up and today his work is still acknowledged for his originality and creativity.

the joker is wild

Because he was a composer of his own he rarely recorded jazz standards. All The Way was written and composed by the famous duo Jimmy van Heusen and Sammy Cahn and introduced in the 1957 film The Joker Is Wild. Frank Sinatra recorded it also in 1957 and it became one of hist best selling recordings. All The Way received an Oscar in 1957 for Best Original Song.

Just take the time to listen to the Herbie Nichols’version of this great song and how his interpretation leads to a very creative and inspiring  rendition.

09
sep
12

Philip Catherine Plays Cole Porter.

Deze recensie schreef ik voor het HiFi Video Test Magazine, nummer 9/2012.

In de jaren 1940 – 1950 was er een lichting Amerikaanse componisten aan het werk die zijn weerga niet kende. De componisten Irving Berlin, Jerome Kern, George Gershwin, Harold Arlen en Cole Porter met in hun kielzog tekstdichters Oscar Hammerstein II, Ira Gershwin, Lorenz Hart, Sammy Cahn en Johnny Mercer waren goed voor duizenden composities,  geschreven voor Hollywood films en Broadway Musicals. Daarmee creerden ze wat tegenwoordig het “Great American Songbook” wordt genoemd.

De ongekroonde koning was zonder twijfel Cole Porter. Niet alleen vanwege zijn omvangrijke oeuvre (ruim duizend composities) maar nog meer vanwege het feit dat hij niet alleen de melodie maar ook de teksten schreef. Porter was een zoon van rijke ouders en werd nog rijker toen hij, ondanks dat hij homosexueel was, trouwde met een van de mooiste en rijkste vrouwen van Amerika. Niet voor niets zei hij altijd dat hij “rich rich”was. Maar het leven had voor hem ook een schaduwkant nadat hij bij een ernstige val van een paard verbrijzelde benen opliep, waar hij zijn hele leven hevige pijn aan zou houden. Ondanks vele operaties moest hij aan het eind van zijn leven toch een been missen.

Fascinerende verhalen en wie daar interesse in heeft kan ik het boek “Geniuses of the American Musical Theatre” aanraden van Dr. Herbert Keyser (ISBN 978-1-4234-6275-0 – Applause Theatre & Cinema Books) met leven en werk van achtentwintig Amerikaanse componisten.

Dat Porter’s muziek nog springlevend is mag bekend heten en de jazzwereld heeft de afgelopen decennia dankbaar gebruik gemaakt van de gigantische nalatenschap van bovengenoemde heren. Het moet een hele opgave geweest zijn voor gitarist Philip Catherine en producer Hein van de Geyn om uit de meer dan duizend stukken van Porter’s hand een selectie van elf composities te halen.

Maar het is de moeite waard geweest want er is een wonderschone productie gemaakt van “Philip Catherine plays Cole Porter”. Met gelukkig geen hemelbestormende arrangementen maar warm opgenomen stukken met oog voor de sfeer van Porters vaak geniale composities en gevoel voor wat hij met zijn muziek wilde uitdrukken.

Het is in zekere zin een ingetogen en zeer doordachte CD geworden met naast Catherine de prachtige muzikanten Karel Boehlee op piano, Philippe Aerts op contrabas en Martijn Vink op drums. Martijn Vink kennen we als een energieke drummer maar op deze plaat legt hij een mooie basis met voornamelijk brusheswerk en ook dat beheerst hij volledig.

Philip Catherine  Plays Cole Porter – Challenge Records – CHR 70166.

04
sep
11

Sinatra: The September Of My Years.

In 1965 was Frank Sinatra vijftig jaar geworden en dat is zoals voor iedereen een mijlpaal. Het grootste deel zit erop en het leven neemt andere wendingen die vaak grote veranderingen aankondigen.

De maand September en de aankomende herfst zijn voor tekstdichters een interessante metafoor om te verwerken in teksten die het einde van een liefde verwoorden of andere emoties te schilderen waarbij thema’s  als regen, donkere dagen en afstervende natuur centraal staan. In Mei 1965 gebruikte Sinatra deze thema’s als leidraad voor zijn album “September Of My Years” met de befaamde Gordon Jenkins als arrangeur en orkestleider.

Met stukken als How Old Am I, Last Night When We Were Young en It Was A Very Good Year, kijkt Frank terug op een bewogen leven en ook met een schuin oog naar de toekomst want er komt nog heel veel leuks aan na je vijftigste.

Dirigent, componist en pianist Gordon Jenkins (1910 – 1984) was een der meest vooraanstaande Amerikaanse arrangeurs die roem verwierf door zijn bijzonder rijke vioolarrangementen. Zijn hoogtijdagen waren in de vijftiger jaren van de vorige eeuw toen hij naast Sinatra werkte met Nat King Cole, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald en Billie Holiday. In de zestiger jaren raakte Jenkins op de achtergrond door de Britse popinvasie maar Sinatra was hem niet vergeten en in Mei 1965 namen ze dit prachtige album op.

Luister naar Sinatra op zijn best in “The September Of My Years” van Jimmy van Heusen en Sammy Cahn.

 

23
jul
11

Jule Styne en Nat King Cole: “The Party’s Over”

Jule Styne (1905 - 1994) - slot

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het laatste deel.

Op Kerstdag 1964 werd Jule Styne vader van een zoon Nicholas. Hij was inmiddels negenenvijftig jaar en kort daarvoor getrouwd met een dertig jaar jongere vrouw Maggie. In 1968 werd hij opnieuw vader van een dochter Katherine. Het gezinsleven bracht een ommekeer teweeg in Styne’s leven. Hij zwoor het gokken af en veranderde in een degelijke huisvader. Zijn uitgeverij Chappell gaf hem een renteloze lening van $ 350 000 waarmee hij een schikking kon treffen met de Amerikaanse belastingdienst en zijn schuld betalen.

Jule Styne met zoon Nick en dochter Katherine en zijn vrouw Margereth

Merkwaardig genoeg ging het artistiek minder in de jaren die volgden. Zijn shows hadden middelmatig succes behalve revivals van zijn musicals Gypsy en Gentlemen Prefers Blondes. In 1985 schreef hij nog een show The Red Shoes met Bob Merrill met wie hij ook Funny Girl schreef, maar dat werd een flop. In 1994 overleed Jule Styne aan de gevolgen van een open hartoperatie.

Styne had een enorme staat van dienst opgebouwd die zich over zeventig jaar uitstrekte en waarin hij meer dan 1500 composities schreef. Zijn loopbaan was een van de meest opmerkelijke van alle grote Broadway componisten. Zijn grootste vriend in de showbizz, Frank Sinatra, schreef erover:

“Jule Styne is simply the best there is at what he does – his song list reads like the history of American popular music.

I’ve had the pleasure and privilege of expressing his marvelous melodies in many memorable films as well as the finest saloons around the world! Songs like “People,” “Never Never Land,” “Just In Time,” “The Party’s Over,” “Three Coins In The Fountain,” and my wife’s favorite, “Diamonds Are A Girl’s Best Friend,” are quite simply, timeless.

There’s only one Jule Styne, and I love him.

— Frank Sinatra”

Opmerkelijk genoeg noemde Sinatra ook het nummer People dat hij zelf nooit op de plaat wilde zetten. Tot slot het favoriete nummer van Styne zelf, The Party Is Over in een uitvoering van Nat King Cole.

Bronnen: Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978-1-4234-6275-0.

Green, Stanley – Broadway Musicals Show by Show – 2008 – Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978 -1-55783-736-3

20
jul
11

Streisand,Styne en People.

Jule Styne (1905-1994) - deel 6

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het zesde deel.

In 1961 hadden een aantal Broadway producenten het idee opgevat een musical te brengen gebaseerd op het leven van Fanny Brice, een Amerikaanse zangeres en actrice van Joodse afkomst.

Fanny Brice (1891 - 1951)

De producers Ray Stark en David Merrick huurden Jule Styne en Bob Merrill in als componist en tekstdichter en zij gingen direct aan het werk. Maar verder werd het een uiterst moeizaam project. Voor de hoofdrol werden een aantal toppers van toen benaderd maar die vonden eensgezind dat de rol moest worden ingevuld door een joodse artieste vanwege het authentieke verhaal. Jule Styne herinnerde zich een show waarin een zekere Barbara Streisand een bijrol had vervuld en zij werd gevraagd te auditeren. Haar zang performance was perfect maar qua voorkomen kregen de producers kromme tenen. Op aandringen van Styne kreeg ze toch de hoofdrol.

Tijdens de repetities van Funny Girl, v.l.n.r Sydney Chaplin (acteur en zoon van), Barbara Streisand en componist Jule Styne.

Er waren problemen met de regisseurs. West Side Story ster Jerome Robbins kwam en ging en vervolgens kwam Bob Fosse die er weer mee stopte en het project overdroeg aan Garson Kanin. Alleen al de slotscene werd veertig keer herschreven en de try-out werd vijf keer uitgesteld. Uiteindelijk ging het project onder de naam Funny Girl op 26 maart 1964 in premiere in het Winter Garden theater in New York en haalde maar liefst 1348 voorstellingen.

Op een party enige maanden na de premiere van Funny Girl kwam Styne zijn oude boezemvriend Frank Sinatra tegen. Die vertelde Styne dat hij  de compositie People uit de Funny Girl niet ging opnemen omdat hij het niet zo’n goed nummer vond. Styne was diep beledigd en drie jaar lang sprak hij niet meer met Sinatra.

Met het succes van Funny Girl kwamen er grote sommen geld binnen die echter direct naar de Amerikaanse belastingdienst en bookmakers gingen vanwege belasting – en gokschulden die Styne aan de rand van de financiele afgrond brachten. Hij moest geld lenen van z’n vriendin en secretaresse om het hoofd boven water te houden. In feite was hij failliet en zijn gokverslaving bleef voortduren.

Zonder enige twijfel is People het meesterwerk van Jule Styne en Bob Merrill en  de grote hit van de musical die Streisand al voor de premiere van Funny Girl had opgenomen en de eerste stap naar beroemdheid betekende. Het is  haar signature song geworden die ze in 2006 vlak voor de pauze ten gehore bracht tijdens een concert in Florida.

Bronnen: Keyser, Herbert – Geniuses of the American Musical Theatre – 2009 Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978-1-4234-6275-0.

Green, Stanley – Broadway Musicals Show by Show – 2008 – Applause Theatre and Cinema Books – ISBN 978 -1-55783-736-3

13
jul
11

Hank Mobley, Three Coins In A Fountain en Jule Styne’s Eerste Oscar.

Jule Styne - 1905 - 1994 - deel 4

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het vierde deel.

In 1954 ging de Film Three Coins In A Fountain in premiere, gebaseerd op het gelijknamige boek van John Secondari. Jule Styne schreef samen met tekstdichter Sammy Cahn de titelsong gezongen door Styne’s boezemvriend Frank Sinatra. Ze werden genomineerd voor een Oscar die hun ook werd toegekend. Ze waren al eerder genomineerd voor o.a. I Don’t Want To Walk Without You en It’s Magic maar nu was het toch raak en begon voor Styne een periode van grote bloei.

De originele Academy Award uit 1954 voor Jule Styne en Sammy Cahn voor "Three Coins In A Fountain"

Technisch was de film een hoogstandje want er werd gebruik gemaakt van de  toen nieuwe Cinemascope techniek en het geluid was  Hifi Stereophonic en ook dat was een vernieuwing. De film werd ook genomineerd als “Best Film” maar die ging helaas aan de neus van de makers voorbij. Ziehier een echte vijftiger jaren trailer van de film.

Op 26 Maart 1961 nam tenorist Hank Mobley het album “WorkOut” op in de Rudy van Gelder studio’s voor het Blue Note label met daarop zijn versie van Three Coins In A Fountain. De bezetting is verder Wynton Kelly (piano), Paul Chambers (bas) en Philly Joe Jones (drums)

09
jul
11

Jule Styne en Scott Hamilton op sax: “It’s Magic”

Jule Styne (1905 - 1994) - deel 3

Recent verschenen de CD’s  “Two Faces”  van het Wolfgang Maiwald Trio en  “Live At Birdland” van Lee Konitz.  Deze CD’s hebben gemeen dat ze beide een klassieker bevatten met de titel “I Fall In Love Too Easily”, geschreven door componist Jule Styne en tekstdichter Sammy Cahn. Daarom aandacht aan leven en werk van componist Jule Styne. Dit is het derde deel.

Na het succes van I Fall In Love Too Easily van Frank Sinatra uit de film Anchors Away kreeg Styne oplopende priveproblemen. Zijn enorme gokverslaving bracht hem continue in financiele problemen en hij moest het ene gat met het andere dichten, ondanks de stroom aan royalties die hij ontving. Hij kreeg onenigheid met een bookmaker die nog $ 10.000 van hem tegoed had en dreigde hem te laten vermoorden als Styne niet direct met het geld over de brug kwam.

Zijn relatie met collega en tekstdichter Sammy Cahn had wat krassen opgelopen. Zijn andere boezemvriend Sinatra zat in het dieptepunt van zijn carriere en zijn invloed was sterk afgenomen. Zijn huwelijk was nauwelijks nog een huwelijk te noemen en weldra zocht Styne zijn toevlucht tot buitenechtelijke relaties met o.a. Ruth Dubonnet een schoonheid van rijke komaf en lid van de schatrijke Franse Dubonnet familie die eigenaar was van het Dubonnet aperatief concern.

Muzikaal ging het Styne goed af. Hij schreef het bekende Diamonds Are A Girl’s Best Friend voor de film Gentlemen Prefers Blondes met een onvergetelijke versie van Marylin Monroe. Hij schreef ook de muziek voor de 1948 film Romance On The High Seas met de prachtige ballad It’s Magic op tekst van Sammy Cahn, hier in een romantische uitvoering van het Eddie Higgins Quartet met Scott Hamilton op tenorsax.




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 312 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: