Posts Tagged ‘Stan Getz

16
jun
12

Hoe “Show Me The Way To Go Home” een beroemde jazzklassieker werd.

Velen zullen de melodie kennen van Show Me The Way To Go Home“, een Engelse folksong uit 1925. Veel minder mensen zullen weten dat dit nummer de basis vormde voor een van de oudste jazzklassiekers “The Preacher”. Het werd gecomponeerd door Horace Ward Martin Tavares Silva, beter bekend als Horace Silver (1928). Silver, pianist en componist,  schreef The Preacher uit gewoonte omdat hij een optreden altijd afsloot met Show Me The Way. Met zijn roots in de Kaap Verdische eilanden werd Silver een vernieuwer in de bop die vooral in zijn compositorische werken de hard bop gestalte gaf met Latin georienteerde ritmes. Ook zijn religieuze afkomst en pianolessen van een kerkorganist waren van grote invloed op zijn werk. In 1950 werd hij ontdekt door Stan Getz en speelde in zijn kwintet voordat Silver voor een lange carriere naar New York vertrok. Gek genoeg is van The Preacher geen YT filmpje te vinden, wel van zijn stuk “Doodlin’ een medium blues tempo met een two beat feel waarin een hoofdrol voor Silver en Art Blakey.

24
apr
12

Jazz Samba met Getz en Byrd: 50 jaar !

Het Charlie Byrd Trio met v.l.n.r. Buddy Deppenschmidt, Keter Betts en Charlie Byrd (Harry Naltchayan / WTP)

Op 20 April 1962 werd de LP “Jazz Samba uitgebracht op het Verve label. Het zou het begin worden van een geheel nieuwe stroming in de jazz. Gitarist Charlie Byrd en zijn trio hadden het jaar ervoor een toernee gemaakt door Zuid-Amerika en toen kennis gemaakt met de Braziliaanse  rythms zoals de Bossa Nova en de muziek van o.a. Jobim en Bonfa. Op 13 Februari 1962 werd het album in twee uur opgenomen in een kerk met naast Stan Getz en Charlie Byrd, op gitaar Joe Byrd (broer van Charlie), Keter Betts op bas, Bill Reichenbach op percussie en Buddy Deppenschmidt op drums. De musici kregen ieder $ 150 dollar maar geen royaties terwijl van het album in achtien maanden ruim een half miljoen exemplaren werden verkocht. Op de YT video de klassieker “One Note Samba” van Jobim.

Bron: The Washington Post.

16
jan
12

“Delightful counterpoint and thrilling ballads – the last JATP US Tour

Jazz At The Philharmonic (Google / Life Images)

In the fall of 1957 Norman Granz organised the last JATP tour in the US. After fourteen succesful years the audience numbers had been down since the opening of  the show’s twenty-one city tour in New York in September that year. The Swing Era was coming to an end and new forms of jazz events like the Newport JazzFestival were emerging. For this last tour Granz had put together a stellar line up with Ella Fitzgerald, The Oscar Peterson Trio, J.J. Johnson, Coleman Hawkins, Roy Eldridge and newcomers The Modern Jazz Quartet and tenorist Stan Getz. Especially the Stan Getz and J.J.Johnson combination was a big success  as can be heard on this recording of the last 1957 JATP tour in the US, of course on Granz’s own Verve Records label.

As a critic said:” Their [J.J.Johnson and Stan Getz] counterpoint was delightful and their individual ballads were thrilling”. They were accompanied by the Oscar Peterson Trio and MJQ’s drummer Connie Kay.

Source: Hershorn, Ted  – Norman Granz – The Man Who Used Jazz for Justice – University of California Press 2011 – ISBN 978-0-520-26782-4

24
sep
11

Woody Herman: Early Autumn.

Jazzvrienden en vriendinnen, weer zo’n prachtig herfstnummer met de titel “Early Autumn” in 1949 geschreven door pianist, componist en arrangeur Ralph Burns (1922 -2001).

Ralph Burns

In 1944 werd Burns lid van de Woody Herman band en bleef vijftien jaar bij het orkest en werd mede daardoor bepalend voor de sound. In 1960 ging hij werken voor Broadway en arrangeerde de muziek voor o.a. Chicago, Funny Girl, No No Nanette en Sweet Charity. Ook maakte hij carriere in Hollywood door de muziek te schrijven en arrangeren voor films  o.a. Lenny en Annie.

Woody Herman

Woody Herman (1913 – 1987) was klarinettist en saxofonist maar bovenal bandleider. Hij was een professioneel musicus maar zijn grote kracht lag vooral in het zakelijk en organisatorisch leiden van een orkest en hij had een neus voor talentvolle musici. Hij begon zijn eerste band in 1936 en pas in 1944 brak hij door met zijn band Herman’s Herd. De band zou nog vaak van samenstelling wisselen en daarmee van naam zoals First Herd, Second Herd, Swinging Herd en New Thundering Herd. Met de laatstgenoemde formatie begeleidde hij Frank Sinatra tijdens diens beroemde “Main  Event” concert in 1974 in Madison Square Garden.

Een beroemd onderdeel van Woody’s band waren The Four Brothers. Dat was de saxofoonsectie van het orkest bestaande uit drie tenor – en een bariton sax. De formatie met Zoot Zims, Herbie Stewart, Serge Chaloff en Stan Getz legde de basis voor dit fenomeen en bleef met wisselende samenstellingen door de jaren heen een unieke act van dit orkest.

In bijgaand filmpje een latere bezetting van The Four Bros in een uitermate swingende versie van de compositie The Four Brothers gevolgd door de ballad Early Autumn. Het geluid van dit filmpje is uitstekend en dus smullen voor de bigband liefhebbers.

23
apr
11

Richie Beirach: Broken Wing

Richard Beirach

Op  onze Promo CD “Jazz From The Night Before” (zie www.triojazztraffic.nl voor gratis streamen en download) hebben we een prachtige jazzwals opgenomen met de titel “Broken Wing” geschreven door Richie Beirach. Het is een stuk dat relatief weinig door jazzmusici is opgenomen en het is dan ook niet te vinden op jazzstandards.com. Het is bekend geworden door een uiterst fragiele versie van Chet Baker die het graag en veel speelde.

Klik onderstaand op de titel voor het beluisteren van onze versie met Hans Heinhuis op piano, Hans de Groot (contrabas) en Bob van Eekhout (drums)

Broken Wing – Jazz Trio JazzTraffic

Richard Beirach (1947 Brooklyn / New York) is pianist, componist en docent die een lange staat van dienst in de jazzwereld heeft opgebouwd.

Hij kreeg pianoles vanaf zijn vijfde jaar en studeerde tot zijn achtiende voornamelijk klassieke muziek. Volgens zijn bio hoorde hij op 13-jarige leeftijd van Red Garland het stuk “Billy Boy” op de Miles Davis CD “Milestones”. Vanaf dat moment wist hij wat hij echt wilde. Tot dan toe grootgebracht met het werk van Mozart en Beethoven was improvisatie geheel nieuw voor hem. Hij nam de opname mee naar zijn pianoleraar en volgens Beirach’s woorden “mijn leraar haatte die muziek, echt haatte”.

Richie bleef tot zijn achttiende jaar klassiek studeren maar begon zich ook te bewegen in de New Yokse jazzscene waar zijn talent snel opviel. Hij speelde gigs en sessies waar het maar kon en kwam zo in contact met Freddy Hubbard en Lee Konitz terwijl hij als havenarbeider in de haven van New York in zijn levensonderhoud voorzag.

Nadat hij in 1972 zijn master behaalde aan de Manhattan School of Music” kwam hij direct daarna in de band van Stan Getz, bassist Dave Holland en drummer Jack De Johnette. Dit was het begin van een enorme carriere als uitvoerend musicus, zowel van zijn eigen trio als sideman van Chet Baker, John Scofield en John Abercrombie.

Met het uitbrengen van eigen CD’s op het ECM label kwamen ook Beirach’s compositorische gaven aan het licht. Hij maakte zeer melodische stukken die bijna als romantische pianoconcerten in jazzvorm aan te merken zijn. Op You Tube zul je bv. het mooie “Elm”, “Leaving” en “Sunday Song” aantreffen.

Ik vond een filmpje van Beirach in een enorm energieke en swingende sessie met Steve Houben  op sax,  Sal La Roca op contrabas en verassend genoeg Martijn Vink op drums die excelleert in een zeer melodische drumsolo. Als je bent uitgeswingd neem dan nog even zes minuten de tijd te om luisteren naar “Sunday Song”.

Bron: http://www.richiebeirach.com

08
feb
11

The 100 Quintessential Jazz Songs.

Het mag natuurlijk niet ontbreken. Na de jarenlange Veronica TOP 40, The Hot One Hundred, De TOP 2000 en wat al niet, publiceerde Jazz 24.org onlangs de door luisteraars gekozen “100 Quintessential Jazz Songs”.

Dat soort lijsten zijn onverbiddelijke discussiepunten voor kenners, niet kenners, betweters, onnozele en zich tekort gedaan voelende jazz liefhebbers en andere groeperingen. Die discussies moeten natuurlijk gevoerd worden want dat maakt zo’n lijst juist zo leuk. Het spreekt voor zich dat ik die discussie niet aanga maar er zijn wel een paar opmerkingen te maken.

Want deze honderd nummers zijn een heerlijk feest der herkenning waarvan je ongestoord kunt gaan genieten zonder op de vingers getikt te worden door modernisten die dit afdoen als stoffige achterhaalde jazz. Neem bijvoorbeeld de onverbiddelijke nummer 1 : ” Take Five” van Dave Brubeck. Voor velen in de jaren zestig de eerste kennismaking met jazz van die verfoeide commerciele jazzpianist Brubeck, die toen zo te boek stond. Dat is natuurlijk nu niet meer aan de orde. Wat mij wel verbaast is dat de “flipside” van de Take Five single (ouderwetse termen voor de achterkant van een 45 toerenplaat) namelijk het “Blue Rondo a la Turk” op een verdienstelijke veertiende plaats staat van deze lijst.

Dat nummer vertegenwoordigde het kenmerk van Brubeck die met minder gangbare maatverdelingen, zoals de 5/4 maat van Take Five aan de gang ging en met Blue Rondo (9/8 maat) en later Square Dance verder experimenteerde met dergelijke onregelmatige maatverdelingen.

Op nummer 2 staat overigens uit dezelfde periode als Brubeck’s hit het bekende “So What” van Miles Davis. De vraag die zich opwerpt is: “Hoe komt het dat deze nummers die al ruim vijftig jaar geleden zijn opgenomen, nog steeds een hit zijn ?” . Het antwoord op die vraag werd op de Jazzdag 2010 gegeven tijdens een presentatie van onderzoeksbureau MusicResearch.nl. Dat antwoord is even simpel als logisch: naarmate we ouder worden nemen we de muziek uit onze jeugd mee.

Dat geldt natuurlijk niet alleen voor de jazz, kijk maar naar de eerder genoemde pop Top 2000 waarin Beatles, Stones, Elvis en Queen bijvoorbeeld de boventoon voeren, terwijl die muziek ook al decennia oud is. Alhoewel het lijkt dat The Beatles aan aan revival toe zijn, dat is niet veel groepen gegeven.

Terug naar deze Jazz Top 100 zien we nog vele andere oude bekende langskomen. Zoals “The Girl from Ipanema” met Stan Getz dat de periode van de swing bossa inluidde en “What a wonderful world” van Louis Armstrong. Bekende composities met een zeer herkenbaar geluid die we kennelijk nog steeds hoog hebben zitten en meegenomen hebben uit onze jeugd. Maar evenzo staat er de bekende uitvoering van “Body and Soul” op van Coleman Hawkins, “Moanin” van Art Blakey en werk van John Coltrane, Charlie Parker e.v.a. Allemaal uit die bloeiperiode van de jazz in de jaren’50 en ’60 van de vorige eeuw.

De volledige Top 100 is te beluisteren op NPR. Neem daarom een avondje de tijd, koptelefoon op en ga naar de link van NPR en laat de hele avond een fantastisch stuk jazzgeschiedenis aan je voorbij gaan.

NPR link: http://www.jazz24.org/jazz100.html en  klik “Listen now” aan.




Follow Bob's Jazz Blog. on WordPress.com

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.

Voeg je bij 314 andere volgers

About Bob Van Eekhout

Bob van Eekhout drummer Jazz Trio JazzTraffic

Nederlands Jazz Archief

Logo Nederlands Jazz Archief

Van-Ons.nl WordPress Development

Van-Ons.nl WordPress Development & Training

JazzTraffic Trio. Uw Jazzband voor een gezellige sfeer en goede achtergrondmuziek

Jazz Trio JazzTraffic

%d bloggers liken dit: